باید آنقدر آمدنت

باید آنقدر آمدنت
بوےِ ماندن بدهد
که من از صد قدمےِ راه
شهر را خبر کنم
در میدانِ شهر باله برقصم
و همه را وادار به خندیدن کنم
باید آنقدر دستانت
محکم دستانم را بگیرد
که مردم خیال کنند
ما به هم چسبیده ایم
و ما در دل بخندیم به دلسوزیشان
و من در دل ذوق کنم
از عاشقیمان
باید قهر کردنمان تازه باشد
من خسته ام از قهرهاےِ تکرارے
از این قهرهایے باشد که
من با اخم یقه ےپیراهنت
را صاف مےکنم
تو با لبخند نگاهم مےکنے
من باز به کارم ادامه مے دهم
و تو یواش در گوشم مےگویے :
یقه که کنده شد هیچ
این دل هم از این همه اخم
تکه تکه شد
مےشود آشتےکنے؟
باید آنقدر چاے دارچین بنوشیم
که دیگر چاےفروشِ محله
نامِ چاے دارچین را
بگذارد :
چاے عشق
باید یاد بگیرے
دستِ رابطه در دستانِ توست
یا رهایش مےکنےبه امانِ روزگار
یا در آغوشش مےگیرے
نوازشش مے کنے
بزرگش مے کنے
پیر مےشوے به پایش ...