جنون/پارت۴۷

ا/ت
غذا رو تو سکوت خوردیم،بعد از جمع کردن ظرفا به کناره شومینه پناه بردم،بیرون بارون شدیدی می‌بارید..قطراتی که به پنجره برخورد میکردن صدا های عجیبی میدادن..انگار آسمون هم ناراحتو غمگین بود درست مثل من..هم دلخور بودم،هم حس اضافی بودن کناره این مرد داشتم...
اومد کناره شومینه و چندتا هیزم انداخت داخلش
ناخودآگاه زمزمه کردم:چرا
وقتی نگاهش زوم نگاهم شد تموم چیزایی که باید میگفتم به سرم هجوم آوردن
_چرا منو پیش خودت نگه داشتی؟آخرش که چی؟
دوباره نگاهش رو ازم دزدید و بلند شد
_حرف نزنی بیشتر به نفعته
راهشو سمت راهروی اتاقا گرفت که سریع بلند شدمو دستشو گرفتم
_من نمیتونم..نمیتونم بخاطر یه نفر دیگه اعذاب بکشم
برگشت و نگاهم کرد اما آتیشی که تو چشماش زبونه کشیده بود داشت قلبمو میسوزوند
_اعذاب؟هنوز اعذابی نکشیدی که به این میگی اعذاب زمانی که تک تک اعضای خانوادت جلوی چشمات جون بدن طعم اعذاب واقعیه رو میچشی
_تو حق نداری..حق نداری این کارو با من کنی

جونگ کوک

از اون حسی که داشت درونم شکل می‌گرفت نسبت به این دختر میترسیدم،این حس غریبی که داشت از تو منو به جنون میرسوند منو میترسوند.
وقتی با اون چشما بهم نگاه میکرد یه لحظه از هدفی که داشتم دور میشدم...اما من قول دادم
_این ماموریت منه،هدف منه،این همه سال صبر کردم،نتیجش رو میگیرمو بعد ولت میکنم،هرجا که میخوای میتونی بری
قطره اشکی که روی گونش سر خورد...قلبمو فشرد،سرشو که خم کرد تا اشکاشو نبینم و اون صدای لرزونش که گفت اون مقصر نیست،یه بار دیگه باعث شد بخوام برم سمتش و بگم من کنارتم اما چرا باید این کارو میکردم

ا/ت
چی میگفتم؟!
میگفتم یه حس احمقانه نسبت بهت دارم که هرروز داره بیشتر از دیروز میشه؟
میگفتم داره کم کم عاشقت میشم؟
چی میتونستم بگم بهش؟