Chapter Seven, S², Part ⁵⁴
Chapter Seven, S², Part ⁵⁴
_ محض احتیاط، یا خودت یا افسر کیم رو هم بفرست تا بی نقص ترین اجناس دستچین بشه
× بله سرورم. و درباره ی مرحله ی بعد که موقعیت باشه، حیاط اصلیه کاخ محل مناسبی برای برگزاریه جشنه، تا اینجا مورد تاییدتون هست؟
با حرکت سر امپراطور ادامه داد.
× نوازندگان، کیسانگ و وزرا هم درست بعد از انجام مراحل قبلی هماهنگ میشن. و مورد آخر... آیا.. مطمئنید که نیاز نیست کس دیگه ای از این ماجرا با خبر بشه؟ بالاخره.. موضوع ساده و سر سری ای نیست..
_ همونطور که گفتم، جز خودم و خودت، پای هیچ کس دیگه ای رو به این ماجرا باز نمیکنی. صفر تا صدش رو هم خودت به عهده بگیر تا کسی با خبر نشه حتی افسر کیم و ملکه مادر
×.. هر طور شما دستور بدید. آیا میل دارید خودتون هم در تهیه اقلام حضور داشته باشید و به این بهانه پا به بیرون از قصر بزارید؟
مین مکثی کرد و شرایط رو در نظر گرفت..
_ ترجیح میدم روی متنی که قراره در جشن خونده بشه کار کنم
کانگ تعظیمی کرد و خارج شد.
.
.
***
^ مرتیکه های وحشی، ببین خونه رو به چه روزی انداختن! خودتو تسلیم میکردی، پادشاهم تو همون قصر میومد نجاتت میداد تموم میشد میرفت دیگه
به غرغرای پیرمرد خندید و از بین ظروف پخش و پلای روی زمین عبور کرد.
؛ اون موقعی که اومدیم اینجا تا وسایلایی که میخواستی رو بیاریم انقدر وضع بد نبود، یه دور دیگه شخم زدن؟..
جیمین رفت و روی سکو ایستاد و به وضع اسفناک رو به روش نگاه کرد. جونگ کوک هم بعد از نگاهی انداختن به داخل خونه، کنار جیمین ایستاد.
استاد یو یه لحظه سر چرخوند سمتشون.
^ نگاشون کن.. بیا پایین شروع به کار کن فک میکنی این بازار بزرگی که راه افتاده به همین زودی جمع میشه؟؟ دست به کمر زدی واسه من؟ مثل کلاغی که منتظره خورشید در بیاد تا مردمو زهله ترک کنه، سینه سپر کرده.. بدو پایین ببینم!
بعد از پرتاب آخرین ترکشای عصبانیت استادش، هر دو مثل خروسی که افتاده باشی دنبالشون پریدن پایین و رفتن تا گوشه ای از کارو به دست بگیرن.
.
.
از قبل بانو اوک بدون وقفه توی آشپزخونه مشغول بود و طبق خواسته خودش همه چیز رو مرتب و منظم میچید. جیمین و جونگ کوک از داخل خونه کار رو آغاز کرده بودن و گرد و غبار و کثیفی رو به داخل حیاط میریختن. استاد یو بخش های کوچیک و بزرگ اطراف خونه رو به عهده داشت و با دقت کارای دو پسر جوون رو زیر نظر میگرفت. بعد از تمیز کاری های اولیه، جونگ کوک پشتبند هیونگش که مرحله اولیه رو انجام داده بود، روی چوب های کف خونه رو برق مینداخت. حالا کم کم خونه داشت رنگ قبلش رو به خودش میگرفت.
.
حالا که همه چیز همونطور که باید، سر جاش قرار گرفته بود، استاد یو و جیمین در نهایت احترام مجسمه ها و بت هایی که روی میزی بزرگ قرار داشت رو با ملاحضه ی تمام، تمیز و گردگیری میکردن. در آخر کار هر دو با تشکری از خدایان و نیاکان، سر بالا گرفتن و با باز کردن چشم هاشون بالاخره نفس راحتی کشیدن..
.
.
بعد از خستگی ای که انگار نشات گرفته از یه هفته کامل باشه، دور هم روی زمین تمیز خونه نشسته بودن. البته دو پسر جوون انگاری که در حال بیهوش شدن باشن، کامل ولو شده بودن. البته این تا وقتی بود که بانو اوک پیداش نشده بود. وقتی که بانو اوک همراه با سینی ای با دمنوش وارد اتاق شد، سریعا نشستن و جیمین با احترام سینی رو از دستش گرفت تا اون هم بشینه.
؛ من یه سوال دارم، اینکه خونه رو چرا تمیز کردیم که کاملا مشخصه، بالاخره نمیشد که همینجوری بزاریم بمونه ولی.. الآن خونه رو برای کی تمیز کردیم؟ منظورم اینه که، من و جیمین که به احتمال خیلی زیاد، از این به بعد توی قصر میمونیم، پس؟..
+ خوابت میاد؟ این دو نفرو نمیبینی- آی! استاد یو!
با برخورد بادبزن چوبی اما سبک توی سرش توسط استاد یو، اعتراضی کرد.
^ این چیه پسر ی بی ادب، نا سلامتی بزرگتریما
+ خب ببخشید...
با لب های جمع شده ای دوباره ادامه داد.
+ بعدشم باید تو سر این میزدی که کلا تو رو یادش رفت نه من
چشمی چرخوند.
+ به هر حال، بانو اوک و استاد یو که هستن
؛ خب منظورم اینه که اونام بیان و با ما تو قصر زندگی کنن!
جونگ کوک با حالتی که انگار درکشون نمیکنه خیره شده بود بهشون.
^ نمیشه پسرجون، اول اینکه اینجا فقط یه خونه ساده برای ما نیست، مردمی هستن که هنوز منتظر ما باشن. دوم اینکه، پادشاه و افسر کیم معشوقه انتخاب کردن، خانوار انتخاب نکردن که. ما جامون همینجا خوبه
+ تازه شم، من و تو هر چقدرم تو قصر زندگی کنیم بازم مجبوریم برگردیم اینجا، بالاخره کسایی هستن که به شمن پارک جوونشون نیاز داشته باشن
با غرور لبخندی زد و سر بالا گرفت.
_ محض احتیاط، یا خودت یا افسر کیم رو هم بفرست تا بی نقص ترین اجناس دستچین بشه
× بله سرورم. و درباره ی مرحله ی بعد که موقعیت باشه، حیاط اصلیه کاخ محل مناسبی برای برگزاریه جشنه، تا اینجا مورد تاییدتون هست؟
با حرکت سر امپراطور ادامه داد.
× نوازندگان، کیسانگ و وزرا هم درست بعد از انجام مراحل قبلی هماهنگ میشن. و مورد آخر... آیا.. مطمئنید که نیاز نیست کس دیگه ای از این ماجرا با خبر بشه؟ بالاخره.. موضوع ساده و سر سری ای نیست..
_ همونطور که گفتم، جز خودم و خودت، پای هیچ کس دیگه ای رو به این ماجرا باز نمیکنی. صفر تا صدش رو هم خودت به عهده بگیر تا کسی با خبر نشه حتی افسر کیم و ملکه مادر
×.. هر طور شما دستور بدید. آیا میل دارید خودتون هم در تهیه اقلام حضور داشته باشید و به این بهانه پا به بیرون از قصر بزارید؟
مین مکثی کرد و شرایط رو در نظر گرفت..
_ ترجیح میدم روی متنی که قراره در جشن خونده بشه کار کنم
کانگ تعظیمی کرد و خارج شد.
.
.
***
^ مرتیکه های وحشی، ببین خونه رو به چه روزی انداختن! خودتو تسلیم میکردی، پادشاهم تو همون قصر میومد نجاتت میداد تموم میشد میرفت دیگه
به غرغرای پیرمرد خندید و از بین ظروف پخش و پلای روی زمین عبور کرد.
؛ اون موقعی که اومدیم اینجا تا وسایلایی که میخواستی رو بیاریم انقدر وضع بد نبود، یه دور دیگه شخم زدن؟..
جیمین رفت و روی سکو ایستاد و به وضع اسفناک رو به روش نگاه کرد. جونگ کوک هم بعد از نگاهی انداختن به داخل خونه، کنار جیمین ایستاد.
استاد یو یه لحظه سر چرخوند سمتشون.
^ نگاشون کن.. بیا پایین شروع به کار کن فک میکنی این بازار بزرگی که راه افتاده به همین زودی جمع میشه؟؟ دست به کمر زدی واسه من؟ مثل کلاغی که منتظره خورشید در بیاد تا مردمو زهله ترک کنه، سینه سپر کرده.. بدو پایین ببینم!
بعد از پرتاب آخرین ترکشای عصبانیت استادش، هر دو مثل خروسی که افتاده باشی دنبالشون پریدن پایین و رفتن تا گوشه ای از کارو به دست بگیرن.
.
.
از قبل بانو اوک بدون وقفه توی آشپزخونه مشغول بود و طبق خواسته خودش همه چیز رو مرتب و منظم میچید. جیمین و جونگ کوک از داخل خونه کار رو آغاز کرده بودن و گرد و غبار و کثیفی رو به داخل حیاط میریختن. استاد یو بخش های کوچیک و بزرگ اطراف خونه رو به عهده داشت و با دقت کارای دو پسر جوون رو زیر نظر میگرفت. بعد از تمیز کاری های اولیه، جونگ کوک پشتبند هیونگش که مرحله اولیه رو انجام داده بود، روی چوب های کف خونه رو برق مینداخت. حالا کم کم خونه داشت رنگ قبلش رو به خودش میگرفت.
.
حالا که همه چیز همونطور که باید، سر جاش قرار گرفته بود، استاد یو و جیمین در نهایت احترام مجسمه ها و بت هایی که روی میزی بزرگ قرار داشت رو با ملاحضه ی تمام، تمیز و گردگیری میکردن. در آخر کار هر دو با تشکری از خدایان و نیاکان، سر بالا گرفتن و با باز کردن چشم هاشون بالاخره نفس راحتی کشیدن..
.
.
بعد از خستگی ای که انگار نشات گرفته از یه هفته کامل باشه، دور هم روی زمین تمیز خونه نشسته بودن. البته دو پسر جوون انگاری که در حال بیهوش شدن باشن، کامل ولو شده بودن. البته این تا وقتی بود که بانو اوک پیداش نشده بود. وقتی که بانو اوک همراه با سینی ای با دمنوش وارد اتاق شد، سریعا نشستن و جیمین با احترام سینی رو از دستش گرفت تا اون هم بشینه.
؛ من یه سوال دارم، اینکه خونه رو چرا تمیز کردیم که کاملا مشخصه، بالاخره نمیشد که همینجوری بزاریم بمونه ولی.. الآن خونه رو برای کی تمیز کردیم؟ منظورم اینه که، من و جیمین که به احتمال خیلی زیاد، از این به بعد توی قصر میمونیم، پس؟..
+ خوابت میاد؟ این دو نفرو نمیبینی- آی! استاد یو!
با برخورد بادبزن چوبی اما سبک توی سرش توسط استاد یو، اعتراضی کرد.
^ این چیه پسر ی بی ادب، نا سلامتی بزرگتریما
+ خب ببخشید...
با لب های جمع شده ای دوباره ادامه داد.
+ بعدشم باید تو سر این میزدی که کلا تو رو یادش رفت نه من
چشمی چرخوند.
+ به هر حال، بانو اوک و استاد یو که هستن
؛ خب منظورم اینه که اونام بیان و با ما تو قصر زندگی کنن!
جونگ کوک با حالتی که انگار درکشون نمیکنه خیره شده بود بهشون.
^ نمیشه پسرجون، اول اینکه اینجا فقط یه خونه ساده برای ما نیست، مردمی هستن که هنوز منتظر ما باشن. دوم اینکه، پادشاه و افسر کیم معشوقه انتخاب کردن، خانوار انتخاب نکردن که. ما جامون همینجا خوبه
+ تازه شم، من و تو هر چقدرم تو قصر زندگی کنیم بازم مجبوریم برگردیم اینجا، بالاخره کسایی هستن که به شمن پارک جوونشون نیاز داشته باشن
با غرور لبخندی زد و سر بالا گرفت.
- ۱۵۳
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط