فیک تاج سلطنتی (The Royal Crown)

پارت ۱۲

**(از زبان اولیویا)**

سکوتِ بعد از اعترافِ تهیونگ، مثل یک اقیانوس سنگین بود که داشت مرا در خود غرق می‌کرد. حقیقت، مثل یک طوفان در اتاق کوچک من فرو ریخته بود و تمام تصوراتم از او را جابه‌جا کرده بود. اما در عین حال، یک حس امنیتِ عجیب در وجودم جوانه می‌زد. او، کیم تهیونگ، ولیعهد کره، اینجا بود... در اتاق من، در کنار من، و به من اعتماد کرده بود تا سنگین‌ترین راز زندگی‌اش را به من بسپارد.

می‌دانستم اگر همین‌طور ساکت بمانیم، این سنگینیِ حقیقت، لذتِ حضورمان را خواهد گرفت. دلم می‌خواست این فضا را از آن حالتِ رسمی و ترسناک خارج کنم؛ می‌خواستم دوباره همان اولیویا باشم که با تهیون (یا بهتر بگویم، با تهیونگ) در میانِ خنده‌ها و گفتگوهای ساده گم می‌شد. برای اینکه آن حالِ سنگین و طاقت‌فرسا را از بین ببرم، سعی کردم لبخندی مصنوعی اما پرانرژی بر لبانم بنشانم. می‌خواستم به او نشان دهم که من هنوز هم همان دختری هستم که عاشق دنیای زیبایی‌های شرق است.

با لحنی که سعی می‌کردم از شدت هیجانِ پنهانم، بیش از حد بلند نشود، گفتم:
`+ تهیونگ، می‌دانی چی شده؟ حالا که اینقدر به هم نزدیک شدیم، من واقعاً دلم می‌خواهد بیشتر از این وسایل و چیزهای کره‌ای استفاده کنم... و البته، خیلی بیشتر بخرم! تو حتماً باید باز هم کمکم کنی، چون راستش را بخواهی، از سلیقه‌ات خیلی خوشم می‌آید.`

نگاهش برای لحظه‌ای خشک شد. انگار داشت پردازش می‌کرد که چطور من توانستم به این سرعت از آن حقیقتِ تکان‌دهنده عبور کنم و به بحثِ وسایل و خرید برگردم. اما ناگهان، دیدم که چشمانش، همان چشم‌های نافذی که می‌توانستند یک دشمن را در هم بشکنند، با برقی از شادی و لذت درخشیدند. گویی این پیشنهادِ ساده‌ی من، برای او مثل یک راه نجات بود تا بتواند دوباره نقابِ سرباز را بردارد و کمی نفس بکشد.

با آن لبخندِ نیم‌بند و لحنی که هنوز رگه‌هایی از ادبِ درباری در آن بود، پاسخ داد:
`- بله، حتماً بانوی من.`

ناگهان اخم کوچکی کردم و با شیطنتی که از ته دل می‌ریخت، اعتراض کردم. نمی‌خواستم آن فاصله‌ی نامرئیِ "بانو و خدمتکار" را بینمان حس کنم.
`+ وا! چرا هنوز این‌جوری صدام می‌کنی؟ من از تو مقام بالاتری ندارم، بیخیال این رسم و رسومات! تو الان چند وقته که توی انگلستان هستی؟ پدرت نگران نشد؟ خیلی وقته که همو ندیدید، مگه نه؟`

او برای لحظه‌ای به فکر فرو رفت. نگاهش به پنجره‌ی اتاق افتاد، انگار داشت فاصله‌ی زیاد میان کره‌ی دوردست و این قصرِ سرد را با چشم‌هایش اندازه می‌گرفت. صدایش آرام و کمی غمگین شد:
`- حدوداً دو سال است که اینجام... و از بعد از آن دیدار، تند تند برایش نامه می‌نویسم.`

قلبم لرزید. او حتی در این تنهاییِ دو ساله، همواره به فکرِ پدرش بود. نگران بودم که این نامه‌ها چطور از دستِ جاسوس‌ها و چشم‌های تیزبین در امان می‌مانند. با نگرانی پرسیدم:
`+ اما... کسی نفهمه! اگه کسی بفهمه تو کی هستی، اتفاق‌های بدی می‌افته.`

او با آرامشی که نشان از قدرتِ پنهانش داشت، پاسخ داد:
`- نه، نگران نباش. با کمک محافظم، این کار رو می‌کنم.`

چشمانم از تعجب باز شد. محافظ؟ یعنی او در اینجا یک شبکه یا یک راهِ ارتباطیِ پنهان داشت؟
`+ پس محافظت همین‌جا، در کنار خودته؟`

`- بله.`

او دوباره سعی کرد آن حالتِ رسمی را حفظ کند، اما من اجازه ندادم. با لحنی که می‌خواستم صمیمیت را به زور به فضای میانمان تزریق کنم، گفتم:
`+ لطفاً... رسمی حرف نزن. من دیگه اون پرنسسِ دور از دسترس نیستم.`

او برای لحظه‌ای کوتاه، نگاهی به زمین انداخت، انگار داشت با خودش کلنجار می‌رفت تا بتواند آن دیوارِ فاصله‌ها را فرو بریزد. با صدایی بسیار آهسته و کمی خجالتی گفت:
`- چش... باشه.`

او را تماشا کردم. آن کلمه‌ی "چش" که با لکنت و خجالت ادا شد، چنان در قلبم نشست که دلم می‌خواست از شدتِ بامزه بودنش جیغ بکشم! او واقعاً شبیه به آن ببری بود که در لحظات آرام، به یک گربه‌ی خانگیِ بزرگ و مهربان تبدیل می‌شد.

اما در اعماق وجودم، یک آشوبِ دیگر در جریان بود. من هم یک راز داشتم. رازی که مثل یک سنگِ بزرگ در سینه‌ام سنگینی می‌کرد. تمام مدت که او از هویتش می‌گفت، من به او نگاه می‌کردم و فکر می‌کردم: *"من هم باید به تو بگویم، اما... آیا آماده‌ای؟"*

می‌دانستم که او اکنون در موضعِ آسیب‌پذیری است، پس من هم باید با احتیاط رفتار کنم. من هم باید رازم را بگویم، اما باید صبر کنم. باید صبر کنم تا زمان، این پیوندِ میان ما را محکم‌تر کند، تا وقتی که دیگر از شنیدنِ حقیقتِ من، شوکه نشود، بلکه در آغوشِ حقیقتِ من، پناه بگیرد.

تا آن زمان، من این راز را در اعماق قلبم، درست کنارِ رازِ او، پنهان خواهم نگه داشت.