رمان: لجبازی 🧸 پارت: 3

دیانا🎀

وقتی رسیدیم عمارت همه خسته بودیم و هرکی کاپل کاپل رفت اتاق خودش.(متینکا ــ پانلئو ــ محراشاد) فقط موندیم و ارسلان.
رضا: دیگه اتاق نداریم شما دوتا میتونید باهم تو ی اتاق باشید؟؟
ارسلان: من مشکلی ندارم😅
دیانا: من نمیتونم.
محراب: حالا ی شبه دیگهههههه.
همه باهم: راس میگه.
ارسلان: خب پس.
دیانا: هوففففف چیکار کنم باش.

ارسلان 🎀

از این که تو ی اتاق بودیم ذوق مرگ بودم. همه رفتیم تو اتاق خودمون. من و دیانا هم رفتیم از قیافش معلوم بود دلش نمیخواست.

دیانا 🎀

رفتیم تو اتاق که گوشیم زنگ خورد.مرسلی بود وای اصلا یادم رفته بود عرفانو. از وقتی رفتم آمریکا عرفان بهترین دوستم بود کع همیشه پشتم بود. از اتاق رفتم بیرون که جواب بدم.
مرسلی: سلام دیانا خانوم ما چطوره؟؟
دیانا: سلاممممم آقا عرفان چخ خخبرا ما رو نمیبینی خوشی؟
مرسلی: والا شما ی خبر از ما نمیگری.
دیانا: ببخشید نتوستم بهت زنگ بزنم.
مرسلی: حالا مهم نیست میخواستم بگم دارم میام ایران.
دیانا: از خوشحالی ی جیغ خیلی بلند کشیدم عععععععععععع
بچها: دیانا خوبییی؟؟
دیانا: مرسلییییییییی.
مرسلی: جانمممممم.
دیانا: خیلیی خوشحالمممممم.
مرسلی: دیانا من برم بعدا بهت زنگ میزنم.
دیانا: باش مراقب خودت باش خدافظ عشقممم.(بچها اینا چون دوستن عادیه بهم اینو میگن)
مرسلی: باشه تو هم مراقب خودت باش خدافظ.
بعد از اینکه قطع کرد با قیافه متعجب بچها روبه رو شدم که تعجب کرده بودن.
بچها: 😳😳