خون و عسل
Part 2
مدتی میگذشت که راه افتاده بودن و اتسوشی و همینطور چویا تو ماشین خوابشون برده بود و تاچیهارا راننده بود و کاملا حواسش به جاده بود و بقیه هم به اطراف نگاه میکردن یا سرشون تو گوشیشون بود.
بعد از مدت طولانی ای که گذشت بلاخره رسیدن و دقیق جلوی جنگل پر درخت ایستاد و از ماشین خارج شد
"بقیه اش رو باید پیاده بریم چون اینجا جاده با راهی برای با ماشین رفتن نیست
گین اتسوشی و چویا رو بیدار کرد و از ماشین خارج شدن و پیاده به سمت کلبه درختی ای که تاچیهارا درباره اش صحبت میکرد رفتن.
هوا تقریبا تاریک شده بود و بلاخره به کلبه درختی رسیدن و نوبتی از نرده بالا رفتن و وارد کلبه شدن که به محض ورود همگی برای خوابیدن اماده شدن و از خستگی فورا خوابشون برد.
دم دمای صبح بود که چویا از خواب بیدار شد و خمیازه ای کشید و پتویی دورش پیچید و از کلبه خارج شد و نفس عمیقی کشید جنگل پر از اکسیژن بود و همین باعث میشد نفس کشیدن لذت بخش باشه.
صدای ابشار به گوشش خورد و به دنبال صدا رفت و ابشار بزرگ و زیبایی رو دید که یه مرد چهارشونه و با بالاتنه لخت کنار رودخونه نشسته بود
+ عا...صبح بخیر
مرد از شستن دست هاش دست برداشت و از جاش بلند شد و صاف ایستاد...قد بلندی داشت و خوشتیپ بود.
وقتی برگشت چویا بهش خیره شد
_ تو کی هستی
+ من...من اسمم چویاست
_ اوه خب در این صورت منم دازایم
موهای خیسش رو تکون داد و لبخند کمرنگی زد
_ هی بچه اینجا چیکار میکنی اینجا خطرناکه
+ اگه خطرناکه پس چرا تو اینجایی...بعدشم من بچه نیستم من هجده سالمه
دازای خندید و گفت
_ حالا هر چی...در برابر من بچه ای وایسا تو...
لبخندش محو شد و جاش رو به یه اخم کمرنگ داد و گرمی لحنش به انی سرد شد
_ تو یه انسانی ؟
چویا متعجب شد
+ یه طوری میپرسی انگار خودت انسان نیستی
دازای لباسش رو تنش کرد و موهاش رو با دستش تکون داد و پشتش رو بهش کرد و همونطور که داشت ازش دور میشد گفت
_ بوی خونت زیادی جلب توجه میکنه...من یه اشراف زاده ام ولی همه بیخیال این بو نمیشن...از اینجا برو اینجا برای انسان ها نیست
چویا تا خواست حرفی بزنه دازای رو ندید و میشد گفت به طور کامل غیب شده
چویا با بیخیالی سمت کلبه رفت و وقتی وارد کلبه شد هم بیدار بودن و نائومی درحال آماده کردن صبحانه بود و اتسوشی سمت چویا دوید و گفت
" کجا رفتی میدونی چقدر نگرانت شدم "
+ نیازی به نگرانی نیست رفته بودم این اطراف رو ببینم
" اوه باز خوبه سالمی بیا حتما گرسنه ای "
چویا با یه لبخند سری تکون داد و موضوع اون فرد مرموز رو هم به کل فراموش کرد...
_________________________________________
ادامه دارد...
مدتی میگذشت که راه افتاده بودن و اتسوشی و همینطور چویا تو ماشین خوابشون برده بود و تاچیهارا راننده بود و کاملا حواسش به جاده بود و بقیه هم به اطراف نگاه میکردن یا سرشون تو گوشیشون بود.
بعد از مدت طولانی ای که گذشت بلاخره رسیدن و دقیق جلوی جنگل پر درخت ایستاد و از ماشین خارج شد
"بقیه اش رو باید پیاده بریم چون اینجا جاده با راهی برای با ماشین رفتن نیست
گین اتسوشی و چویا رو بیدار کرد و از ماشین خارج شدن و پیاده به سمت کلبه درختی ای که تاچیهارا درباره اش صحبت میکرد رفتن.
هوا تقریبا تاریک شده بود و بلاخره به کلبه درختی رسیدن و نوبتی از نرده بالا رفتن و وارد کلبه شدن که به محض ورود همگی برای خوابیدن اماده شدن و از خستگی فورا خوابشون برد.
دم دمای صبح بود که چویا از خواب بیدار شد و خمیازه ای کشید و پتویی دورش پیچید و از کلبه خارج شد و نفس عمیقی کشید جنگل پر از اکسیژن بود و همین باعث میشد نفس کشیدن لذت بخش باشه.
صدای ابشار به گوشش خورد و به دنبال صدا رفت و ابشار بزرگ و زیبایی رو دید که یه مرد چهارشونه و با بالاتنه لخت کنار رودخونه نشسته بود
+ عا...صبح بخیر
مرد از شستن دست هاش دست برداشت و از جاش بلند شد و صاف ایستاد...قد بلندی داشت و خوشتیپ بود.
وقتی برگشت چویا بهش خیره شد
_ تو کی هستی
+ من...من اسمم چویاست
_ اوه خب در این صورت منم دازایم
موهای خیسش رو تکون داد و لبخند کمرنگی زد
_ هی بچه اینجا چیکار میکنی اینجا خطرناکه
+ اگه خطرناکه پس چرا تو اینجایی...بعدشم من بچه نیستم من هجده سالمه
دازای خندید و گفت
_ حالا هر چی...در برابر من بچه ای وایسا تو...
لبخندش محو شد و جاش رو به یه اخم کمرنگ داد و گرمی لحنش به انی سرد شد
_ تو یه انسانی ؟
چویا متعجب شد
+ یه طوری میپرسی انگار خودت انسان نیستی
دازای لباسش رو تنش کرد و موهاش رو با دستش تکون داد و پشتش رو بهش کرد و همونطور که داشت ازش دور میشد گفت
_ بوی خونت زیادی جلب توجه میکنه...من یه اشراف زاده ام ولی همه بیخیال این بو نمیشن...از اینجا برو اینجا برای انسان ها نیست
چویا تا خواست حرفی بزنه دازای رو ندید و میشد گفت به طور کامل غیب شده
چویا با بیخیالی سمت کلبه رفت و وقتی وارد کلبه شد هم بیدار بودن و نائومی درحال آماده کردن صبحانه بود و اتسوشی سمت چویا دوید و گفت
" کجا رفتی میدونی چقدر نگرانت شدم "
+ نیازی به نگرانی نیست رفته بودم این اطراف رو ببینم
" اوه باز خوبه سالمی بیا حتما گرسنه ای "
چویا با یه لبخند سری تکون داد و موضوع اون فرد مرموز رو هم به کل فراموش کرد...
_________________________________________
ادامه دارد...
- ۷.۲k
- ۲۸ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط