🥀 رمان مرگ معمایی
🥀 رمان مرگ معمایی
فصل دوم: مردی که نباید برمی‌گشت
ساعت ۴:۰۲ صبح.
سکوت عجیبی دفتر آژانس را فرا گرفته بود.
آتسوشی با ناباوری به چویا خیره شده بود.
ـ چی گفتی؟ دازای... مرده؟
چویا جواب نداد. فقط ساعت جیبی نقره‌ای را روی میز گذاشت.
کونیکیدا با عصبانیت جلو آمد.
ـ مدرک داری؟ نمی‌تونی همین‌طوری بیای اینجا و چنین چیزی بگی!
چویا سرش را بالا آورد.
ـ خودم پیداش کردم.
رانپو که تا آن لحظه ساکت مانده بود، پرسید:
ـ کجا؟
ـ انبار قدیمی بندر.
ـ جسدش کجاست؟
چویا برای چند ثانیه سکوت کرد.
ـ نبود.
همه به او خیره شدند.
آتسوشی: ـ یعنی چی نبود؟!
چویا: ـ فقط کتش، ساعتش و یه نامه اونجا بود.
رانپو نامه را از روی میز برداشت.
خط دازای بود.
اما جمله‌ای که نوشته شده بود، عجیب به نظر می‌رسید:
«اگر این نامه را می‌خوانید، یعنی من موفق شدم.»
کونیکیدا اخم کرد.
ـ موفق به چی؟
رانپو کاغذ را برگرداند. پشت آن با جوهری کم‌رنگ نوشته شده بود:
«قاتل من، کسی است که بیشتر از همه برای زنده ماندنم تلاش می‌کند.»
ناگهان چراغ‌ها خاموش شدند.
صدای شکستن شیشه از طبقه بالا آمد.
آتسوشی به سمت راه‌پله دوید و کونیکیدا پشت سرش حرکت کرد.
چویا اما تکان نخورد.
رانپو آهسته گفت:
ـ تو از اول می‌دونستی، نه؟
چویا جواب نداد.
ـ تو می‌دونستی دازای زنده است؟
چویا چشم‌هایش را بست.
ـ نه.
رانپو: ـ پس چرا وقتی گفتم مرده، حتی تعجب نکردی؟
چویا بالاخره سرش را بلند کرد.
ـ چون سه روز پیش خود دازای بهم زنگ زد.
ـ چی گفت؟
چویا با صدایی گرفته جواب داد:
ـ گفت اگه یه روز خبر مرگش رو شنیدم، نباید دنبالش بگردم.
رانپو لبخند تلخی زد.
ـ متأسفم، چویا. ولی یه مشکل وجود داره.
ـ چی؟
رانپو ساعت را مقابل نور گرفت.
پشت ساعت، یک نوشته حک شده بود.
«برای چویا؛ از طرف کسی که هرگز دازای نبود.»
چویا ناگهان ساعت را از دستش گرفت.
برای اولین بار، ترس در چهره‌اش دیده می‌شد.
چون این ساعت را خودش به دازای هدیه داده بود.
و هیچکس جز آن دو نفر از وجودش خبر نداشت.
در همین لحظه، تلفن رانپو زنگ خورد.
شماره ناشناس بود.
رانپو پاسخ داد.
صدایی آشنا از آن طرف خط شنیده شد:
ـ سلام، رانپو.
رانپو خشک شد.
آن صدا را می‌شناخت.
صدای دازای بود.
ـ دازای؟!
صدای خنده کوتاهی شنیده شد.
ـ یه سؤال دارم، کارآگاه بزرگ...
ـ کجایی؟!
چند ثانیه سکوت.
سپس دازای گفت:
«به چویا اعتماد نکن.»
تماس قطع شد.
چویا آرام زمزمه کرد:
ـ این غیرممکنه...
رانپو پرسید:
ـ چرا؟
چویا به ساعت خیره شد.
ـ چون دازای سه روز پیش، قبل از ناپدیدشدنش، مرده بود.
و این بار...
هیچکس حرفی برای گفتن نداشت.
🥀 پایان فصل دوم
۴۰ تاییمون کنید فصل آخر یعنی فصل سوم رو میزارم❤
فصل دوم: مردی که نباید برمی‌گشت
ساعت ۴:۰۲ صبح.
سکوت عجیبی دفتر آژانس را فرا گرفته بود.
آتسوشی با ناباوری به چویا خیره شده بود.
ـ چی گفتی؟ دازای... مرده؟
چویا جواب نداد. فقط ساعت جیبی نقره‌ای را روی میز گذاشت.
کونیکیدا با عصبانیت جلو آمد.
ـ مدرک داری؟ نمی‌تونی همین‌طوری بیای اینجا و چنین چیزی بگی!
چویا سرش را بالا آورد.
ـ خودم پیداش کردم.
رانپو که تا آن لحظه ساکت مانده بود، پرسید:
ـ کجا؟
ـ انبار قدیمی بندر.
ـ جسدش کجاست؟
چویا برای چند ثانیه سکوت کرد.
ـ نبود.
همه به او خیره شدند.
آتسوشی: ـ یعنی چی نبود؟!
چویا: ـ فقط کتش، ساعتش و یه نامه اونجا بود.
رانپو نامه را از روی میز برداشت.
خط دازای بود.
اما جمله‌ای که نوشته شده بود، عجیب به نظر می‌رسید:
«اگر این نامه را می‌خوانید، یعنی من موفق شدم.»
کونیکیدا اخم کرد.
ـ موفق به چی؟
رانپو کاغذ را برگرداند. پشت آن با جوهری کم‌رنگ نوشته شده بود:
«قاتل من، کسی است که بیشتر از همه برای زنده ماندنم تلاش می‌کند.»
ناگهان چراغ‌ها خاموش شدند.
صدای شکستن شیشه از طبقه بالا آمد.
آتسوشی به سمت راه‌پله دوید و کونیکیدا پشت سرش حرکت کرد.
چویا اما تکان نخورد.
رانپو آهسته گفت:
ـ تو از اول می‌دونستی، نه؟
چویا جواب نداد.
ـ تو می‌دونستی دازای زنده است؟
چویا چشم‌هایش را بست.
ـ نه.
رانپو: ـ پس چرا وقتی گفتم مرده، حتی تعجب نکردی؟
چویا بالاخره سرش را بلند کرد.
ـ چون سه روز پیش خود دازای بهم زنگ زد.
ـ چی گفت؟
چویا با صدایی گرفته جواب داد:
ـ گفت اگه یه روز خبر مرگش رو شنیدم، نباید دنبالش بگردم.
رانپو لبخند تلخی زد.
ـ متأسفم، چویا. ولی یه مشکل وجود داره.
ـ چی؟
رانپو ساعت را مقابل نور گرفت.
پشت ساعت، یک نوشته حک شده بود.
«برای چویا؛ از طرف کسی که هرگز دازای نبود.»
چویا ناگهان ساعت را از دستش گرفت.
برای اولین بار، ترس در چهره‌اش دیده می‌شد.
چون این ساعت را خودش به دازای هدیه داده بود.
و هیچکس جز آن دو نفر از وجودش خبر نداشت.
در همین لحظه، تلفن رانپو زنگ خورد.
شماره ناشناس بود.
رانپو پاسخ داد.
صدایی آشنا از آن طرف خط شنیده شد:
ـ سلام، رانپو.
رانپو خشک شد.
آن صدا را می‌شناخت.
صدای دازای بود.
ـ دازای؟!
صدای خنده کوتاهی شنیده شد.
ـ یه سؤال دارم، کارآگاه بزرگ...
ـ کجایی؟!
چند ثانیه سکوت.
سپس دازای گفت:
«به چویا اعتماد نکن.»
تماس قطع شد.
چویا آرام زمزمه کرد:
ـ این غیرممکنه...
رانپو پرسید:
ـ چرا؟
چویا به ساعت خیره شد.
ـ چون دازای سه روز پیش، قبل از ناپدیدشدنش، مرده بود.
و این بار...
هیچکس حرفی برای گفتن نداشت.
🥀 پایان فصل دوم
۴۰ تاییمون کنید فصل آخر یعنی فصل سوم رو میزارم❤
- ۲۷۴
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
