از تو می نویسمُ

از تو می نویسمُ

بادبادکی می شوم

در دستِ هیجانِ کودکی

که با کفش های خیال

بر شانه های باد می دود

و من پر از بال های آسمان

در تو بالا می روم

نمی دانم در من کیست

که می اندیشدُ احساس می کند

و من تنها

محل وقوع این افکارم

از تو نوشتن شعر نمی شود

نردبانی می شود

تا اوجِ رؤیا می رود