سفیر کبیر Grand Ambassador
پارت ۲۰۴
حرکاتی رو که شروع میکنم بیشتر به رقص باله شبیه هستش اما هر از گاهی مجبور می شوم به ایستم و با انگشت اشاره نقاطی از پیشانی خودم رو لمس کنم.
موقعی که به انجام این حرکات می پرداختم، دوباره درد به سراغ آمد.
همیشه میتونستم برای ده الی بیست دقیقه درد رو پس بزنم اما اینبار قضیه فرق می کرد.
نقاط بیشتری از بدنم شروع به سوزش کردن ، دردی که تحمل میکردم هم بیشتر شده بود، صدای خودم رو می
شنیدم که می گفت:
- تمركز كن... تمركز كن.
اصلا دوست نداشتم که مثل مرحله اول کار رو نمیه کاره رها کنم.
دیگه به مراحل پایانی نزدیک می شدم.
من تمام حرکات رو در دایره ای به قطر یک متر به صورت شناور در هوا انجام داده بود. توی کتاب نوشته بود که در مرحله آخر باید دستم رو روی قلبم ..بذارم ......
از شدت درد فریادی بلند کشیدم...... به قدری بلند که مطمئن بودم که تمام ساکنین قلعه رو بیدار کردم.دیوارهای
اطراف شروع به لرزش کرده بودن
هاله های اطرافم به یکباره سیاه شدن .
احساس می کردم که دارن من رو از وسط به دونیم تقسیم می کنن ،احساس می کردم که روحم در حال جدا شدن
از بدنم هستش.
بله روح
من شبحی سفید رو میدیدم که سعی داشتن از بدنم خارج بشن!
برو بیرون. این جا جایی برای تو نیست!
صدایی رو در اعماق ذهنم میشنیدم صدایی که باعث شد ذهنم برای لحظه ای از هر گونه فکر خالی بشه! بندازش بیرون بدون اون هم قوی هستی انیروی سیاه تنها نیروی هست که می تونه به تو کمک کنه.
برای لحظه ای شبح خارج از بدنم خارج شد، اما دوباره به بدنم برگشت.
نه انگار اشتباه می کردم شبح سفید به هیچ وجه قصد ترک بدن من رو نداشت!
از یه طرف دوست داشتم اون رو از بدنم خارج کنم اما از طرف دیگری هم دوست داشتم که اون رو نگه دارم! ذهنم قفل کرده بود به هیچ وجه نوشته های کتاب رو به خاطر نمی آوردم،انگار همه پاک شده بودن! برو بیرون..... برو بیرون..........
احساس کردم که نیرویی فرا انسانی از قلبم به سمت قسمتی از بدنم حرکت می کند. شایدم به سمت شبح ! نمی دونستم چرا، اما ناخوآگاه گفتم
مقاوت كن!
برای لحظه ای روح سفید به من نگاه کرداصدایی رو شنیدم که گفت:
انگار نه انگار این جسم منه!
بندازش بیرون تو بدون اون قویتر میشی
دیدم در حال تغییر بود،همه چیز رو به رنگ سرخ می دیدم...
....4-
من کاری رو کردم ، که نمی خواستم من قسمتی از وجود خودم رو به خارج بدنم فرستادم! اما اتفاقی دیگری باعث
شد که
شبحی هنوز به بدن من متصل بود و بعد از اون احساس کردم که دارم از بدنم خارج میشم! بله من از بدنم جدا شده بودم
بادیدن منظره روبرو فریادی کشیدم فریادی از سر ترس و ناامیدی؟!
بدن من در هوا شناور بود اما با وضعیتی رقت انگیز.... من هیچ لباس سفیدی رو نمی دیدم.
بلکه تمام بدنم قرمز شده بود، زخمهای وحشت ناکی روی بدنم وجود داشت، از قسمت های که پارچه پاره شده بود می تونستم بدن چروکیده و قرمز خودم رو ببینم که هر از گاهی چرک سیاه رنگی از اون خارج میشه.
من به بدن خودم نگاه می کردم که در هوا معلق ماند من چه بلایی رو سر خودم آورده بودم!
با خودم گفتم اینم از پایان زندگی من ای کاش هیچ وقت تصمیم رو عملی نمی کردم. نمی دونستم باید چکار میکردم از یه طرفی هنوز زنده بودم از طرفی از بدنم دود سیاهی بلند می شد. نمی دونستم اون چیه اما اصلا دوست نداشتم به اون نزدیک بشم.
تا اونجایی که میتونستم خودم رو به عقب کشیدم اما فضای اطراف خیلی محدود بود.
خوشبختانه اون دودسیاه در اطراف جسم من بود و کم کم بیشتر و بیشتر میشد.
انگار جسم من از درون در حال سوختن بود.
حرکاتی رو که شروع میکنم بیشتر به رقص باله شبیه هستش اما هر از گاهی مجبور می شوم به ایستم و با انگشت اشاره نقاطی از پیشانی خودم رو لمس کنم.
موقعی که به انجام این حرکات می پرداختم، دوباره درد به سراغ آمد.
همیشه میتونستم برای ده الی بیست دقیقه درد رو پس بزنم اما اینبار قضیه فرق می کرد.
نقاط بیشتری از بدنم شروع به سوزش کردن ، دردی که تحمل میکردم هم بیشتر شده بود، صدای خودم رو می
شنیدم که می گفت:
- تمركز كن... تمركز كن.
اصلا دوست نداشتم که مثل مرحله اول کار رو نمیه کاره رها کنم.
دیگه به مراحل پایانی نزدیک می شدم.
من تمام حرکات رو در دایره ای به قطر یک متر به صورت شناور در هوا انجام داده بود. توی کتاب نوشته بود که در مرحله آخر باید دستم رو روی قلبم ..بذارم ......
از شدت درد فریادی بلند کشیدم...... به قدری بلند که مطمئن بودم که تمام ساکنین قلعه رو بیدار کردم.دیوارهای
اطراف شروع به لرزش کرده بودن
هاله های اطرافم به یکباره سیاه شدن .
احساس می کردم که دارن من رو از وسط به دونیم تقسیم می کنن ،احساس می کردم که روحم در حال جدا شدن
از بدنم هستش.
بله روح
من شبحی سفید رو میدیدم که سعی داشتن از بدنم خارج بشن!
برو بیرون. این جا جایی برای تو نیست!
صدایی رو در اعماق ذهنم میشنیدم صدایی که باعث شد ذهنم برای لحظه ای از هر گونه فکر خالی بشه! بندازش بیرون بدون اون هم قوی هستی انیروی سیاه تنها نیروی هست که می تونه به تو کمک کنه.
برای لحظه ای شبح خارج از بدنم خارج شد، اما دوباره به بدنم برگشت.
نه انگار اشتباه می کردم شبح سفید به هیچ وجه قصد ترک بدن من رو نداشت!
از یه طرف دوست داشتم اون رو از بدنم خارج کنم اما از طرف دیگری هم دوست داشتم که اون رو نگه دارم! ذهنم قفل کرده بود به هیچ وجه نوشته های کتاب رو به خاطر نمی آوردم،انگار همه پاک شده بودن! برو بیرون..... برو بیرون..........
احساس کردم که نیرویی فرا انسانی از قلبم به سمت قسمتی از بدنم حرکت می کند. شایدم به سمت شبح ! نمی دونستم چرا، اما ناخوآگاه گفتم
مقاوت كن!
برای لحظه ای روح سفید به من نگاه کرداصدایی رو شنیدم که گفت:
انگار نه انگار این جسم منه!
بندازش بیرون تو بدون اون قویتر میشی
دیدم در حال تغییر بود،همه چیز رو به رنگ سرخ می دیدم...
....4-
من کاری رو کردم ، که نمی خواستم من قسمتی از وجود خودم رو به خارج بدنم فرستادم! اما اتفاقی دیگری باعث
شد که
شبحی هنوز به بدن من متصل بود و بعد از اون احساس کردم که دارم از بدنم خارج میشم! بله من از بدنم جدا شده بودم
بادیدن منظره روبرو فریادی کشیدم فریادی از سر ترس و ناامیدی؟!
بدن من در هوا شناور بود اما با وضعیتی رقت انگیز.... من هیچ لباس سفیدی رو نمی دیدم.
بلکه تمام بدنم قرمز شده بود، زخمهای وحشت ناکی روی بدنم وجود داشت، از قسمت های که پارچه پاره شده بود می تونستم بدن چروکیده و قرمز خودم رو ببینم که هر از گاهی چرک سیاه رنگی از اون خارج میشه.
من به بدن خودم نگاه می کردم که در هوا معلق ماند من چه بلایی رو سر خودم آورده بودم!
با خودم گفتم اینم از پایان زندگی من ای کاش هیچ وقت تصمیم رو عملی نمی کردم. نمی دونستم باید چکار میکردم از یه طرفی هنوز زنده بودم از طرفی از بدنم دود سیاهی بلند می شد. نمی دونستم اون چیه اما اصلا دوست نداشتم به اون نزدیک بشم.
تا اونجایی که میتونستم خودم رو به عقب کشیدم اما فضای اطراف خیلی محدود بود.
خوشبختانه اون دودسیاه در اطراف جسم من بود و کم کم بیشتر و بیشتر میشد.
انگار جسم من از درون در حال سوختن بود.
- ۵.۵k
- ۳۱ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط