دستگیره‌ی در به‌آرومی به سمت پایین کشیده شد و صدای خفیف چ
دستگیره‌ی در به‌آرومی به سمت پایین کشیده شد و صدای خفیف چرخیدنش توی سکوت اتاق پیچید...
در باز شد.
ضربان قلبم شدت گرفت. برای چند لحظه حتی نفس کشیدن هم برام سخت شده بود و انگشت‌هام ناخودآگاه دور لبه‌ی لباسم جمع شده بودن.
توان برگشتن و نگاه کردن به پشت سرم رو نداشتم؛ حتی جرئت اینکه سرم رو کمی بچرخونم هم توی وجودم نبود.
اما فقط یک چیز توی ذهنم می‌چرخید...
همون چیزی که فکر کردن بهش هم می‌تونست تمام وجودم رو از ترس بلرزونه.
جونگ‌کوک...
صدای قدم‌های آهسته‌ای از پشت سرم به گوش می‌رسید. هر قدمی که نزدیک‌تر می‌شد، انگار چیزی توی سینه‌م فشرده‌تر می‌شد.
اگه خودش باشه... کارم تمومه.
نگاهم برای لحظه‌ای به اطراف چرخید. باید یه کاری می‌کردم.
وقت فکر کردن نداشتم و تنها ایده‌ای که به ذهنم می‌رسید این بود که در حضور حتا خودش فرار کنم
نگاهی به طناب دست‌سازم انداختم که کمی اون‌طرف‌تر قرار داشت. تمام امیدم به همون طناب بود.
همین که خواستم دستم رو به سمتش ببرم، دستی ناگهان دور مچم حلقه شد و مانع حرکتم شد.
از شدت غافلگیری، نفسم توی سینه حبس شد.
و همون لحظه صدای بم کسی درست کنار گوشم پیچید:
- کجا با این عجله...؟
همین یک جمله کافی بود تا تمام دست‌هام سرد بشن.
احساس می‌کردم تمام بدنم برای چند ثانیه از حرکت ایستاده.
چشم‌هام رو برای لحظه‌ای محکم روی هم فشار دادم.
نه...
دوباره صدای بم و ترسناکش بلند شد:
- برگرد... عروسک
نمی‌تونستم برگردم...
نمی‌تونستم دوباره به اون چشم‌های گر گرفته و ترسناکش نگاه کنم. همون چشم‌هایی که هر بار باهاشون مواجه می‌شدم، تمام جرئتم رو از دست می‌دادم.
لب‌هام رو روی هم فشار دادم و سعی کردم خودم رو کنترل کنم، اما لرزش خفیف بدنم چیزی نبود که بتونم پنهونش کنم.
مکث و مقاومت من باعث شد صبرش به سر برسه.
قبل از اینکه فرصت واکنش نشون دادن داشته باشم، از کمرم گرفت و من رو به سمت خودش چرخوند.
حالا درست مقابلش قرار داشتم...
نگاهم بالا رفت و روی صورتش ثابت موند.
با همون چشم‌های خمار و ترسناکش بهم خیره شده بود
از شدت ترس، مردمک چشم‌هام می‌لرزید. حلقه های اشک توی چشمام جمع شده بود
دستش رو دور کمرم محکم‌تر کرد و یک قدم به سمتم برداشت.
- یادته گفتم... عاقبت فرار از خونه‌ی من چیه؟!
چیزی نگفتم.
فقط با همون چشم‌های مضطرب و مظلومم بهش خیره شده بودم. حتی نمی‌دونستم باید چی بگم. گلوم از شدت اضطراب خشک شده بود .
دندون‌هاش رو روی هم فشرد و کمی بیشتر به سمتم خم شد.
- جوابمو بده... حرف بزن!
جمله‌ی آخرش رو با فریاد گفت.
از صدای بلندش ، بدنم برای لحظه‌ای لرزید. شونه‌هام بالا رفتن و پلک‌هام رو محکم روی هم گذاشتم.
اما بعد از چند ثانیه دوباره چشم‌هام رو باز کردم و شروع کردم به جواب دادن به سوالش
+ آره...
صدای خودم رو به‌سختی شنیدم.
با شنیدن جوابم، سری تکون داد و پوزخندی گوشه‌ی لبش نشست.
بدون اینکه حرف دیگه‌ای بزنه، مچ دستم رو گرفت و شروع به راه رفتن کرد.
همین‌جوری، بدون ذره‌ای توجه به اعتراض‌هام، من رو به سمت بیرون عمارت می‌کشید.
هر بار که سعی می‌کردم قدم‌هام رو آهسته‌تر بردارم، فشار دستش بیشتر می‌شد. چند بار خواستم مچم رو از دستش بیرون بکشم، اما فایده‌ای نداشت.
راهروهای عمارت یکی پس از دیگری از مقابلم می‌گذشتن. سکوت سنگینی توی فضا حاکم بود و تنها صدایی که شنیده می‌شد، صدای قدم‌هامون روی کف سرد راهرو بود.
بالاخره مقابل درِ اتاقک کوچیکی ایستاد.
در با صدای زنگ‌زده و گوش‌خراشی باز شد.
پشت سرش قرار داشتم و از زاویه‌ای که ایستاده بودم، چیز زیادی از داخل اتاق معلوم نبود. فقط تاریکی
قبل از اینکه فرصت کنم چیزی بپرسم، مچ دستم رو محکم‌تر گرفت و من رو به جلو هل داد.
تعادلم رو از دست دادم و با شدت روی زمین افتادم.
دردی ناگهانی توی زانوهام پیچید و صورتم از درد جمع شد.
چند لحظه همون‌طور روی زمین موندم. کف دستم رو روی زمین گذاشتم و سعی کردم خودم رو بالا بکشم.
نگاهم به زانوهام افتاد.
شلوار کوتاهی که پوشیده بودم رو کمی بالا کشیدم و به زخم کوچیکی که روی پام ایجاد شده بود، خیره شدم.
زیر لب نفس ناراحتی کشیدم.
اما هنوز چند ثانیه از نگاه کردنم به زخمم نگذشته بود که دوباره دستی دور دستش دور مچم حلقه شد
ادامه دارد
در باز شد.
ضربان قلبم شدت گرفت. برای چند لحظه حتی نفس کشیدن هم برام سخت شده بود و انگشت‌هام ناخودآگاه دور لبه‌ی لباسم جمع شده بودن.
توان برگشتن و نگاه کردن به پشت سرم رو نداشتم؛ حتی جرئت اینکه سرم رو کمی بچرخونم هم توی وجودم نبود.
اما فقط یک چیز توی ذهنم می‌چرخید...
همون چیزی که فکر کردن بهش هم می‌تونست تمام وجودم رو از ترس بلرزونه.
جونگ‌کوک...
صدای قدم‌های آهسته‌ای از پشت سرم به گوش می‌رسید. هر قدمی که نزدیک‌تر می‌شد، انگار چیزی توی سینه‌م فشرده‌تر می‌شد.
اگه خودش باشه... کارم تمومه.
نگاهم برای لحظه‌ای به اطراف چرخید. باید یه کاری می‌کردم.
وقت فکر کردن نداشتم و تنها ایده‌ای که به ذهنم می‌رسید این بود که در حضور حتا خودش فرار کنم
نگاهی به طناب دست‌سازم انداختم که کمی اون‌طرف‌تر قرار داشت. تمام امیدم به همون طناب بود.
همین که خواستم دستم رو به سمتش ببرم، دستی ناگهان دور مچم حلقه شد و مانع حرکتم شد.
از شدت غافلگیری، نفسم توی سینه حبس شد.
و همون لحظه صدای بم کسی درست کنار گوشم پیچید:
- کجا با این عجله...؟
همین یک جمله کافی بود تا تمام دست‌هام سرد بشن.
احساس می‌کردم تمام بدنم برای چند ثانیه از حرکت ایستاده.
چشم‌هام رو برای لحظه‌ای محکم روی هم فشار دادم.
نه...
دوباره صدای بم و ترسناکش بلند شد:
- برگرد... عروسک
نمی‌تونستم برگردم...
نمی‌تونستم دوباره به اون چشم‌های گر گرفته و ترسناکش نگاه کنم. همون چشم‌هایی که هر بار باهاشون مواجه می‌شدم، تمام جرئتم رو از دست می‌دادم.
لب‌هام رو روی هم فشار دادم و سعی کردم خودم رو کنترل کنم، اما لرزش خفیف بدنم چیزی نبود که بتونم پنهونش کنم.
مکث و مقاومت من باعث شد صبرش به سر برسه.
قبل از اینکه فرصت واکنش نشون دادن داشته باشم، از کمرم گرفت و من رو به سمت خودش چرخوند.
حالا درست مقابلش قرار داشتم...
نگاهم بالا رفت و روی صورتش ثابت موند.
با همون چشم‌های خمار و ترسناکش بهم خیره شده بود
از شدت ترس، مردمک چشم‌هام می‌لرزید. حلقه های اشک توی چشمام جمع شده بود
دستش رو دور کمرم محکم‌تر کرد و یک قدم به سمتم برداشت.
- یادته گفتم... عاقبت فرار از خونه‌ی من چیه؟!
چیزی نگفتم.
فقط با همون چشم‌های مضطرب و مظلومم بهش خیره شده بودم. حتی نمی‌دونستم باید چی بگم. گلوم از شدت اضطراب خشک شده بود .
دندون‌هاش رو روی هم فشرد و کمی بیشتر به سمتم خم شد.
- جوابمو بده... حرف بزن!
جمله‌ی آخرش رو با فریاد گفت.
از صدای بلندش ، بدنم برای لحظه‌ای لرزید. شونه‌هام بالا رفتن و پلک‌هام رو محکم روی هم گذاشتم.
اما بعد از چند ثانیه دوباره چشم‌هام رو باز کردم و شروع کردم به جواب دادن به سوالش
+ آره...
صدای خودم رو به‌سختی شنیدم.
با شنیدن جوابم، سری تکون داد و پوزخندی گوشه‌ی لبش نشست.
بدون اینکه حرف دیگه‌ای بزنه، مچ دستم رو گرفت و شروع به راه رفتن کرد.
همین‌جوری، بدون ذره‌ای توجه به اعتراض‌هام، من رو به سمت بیرون عمارت می‌کشید.
هر بار که سعی می‌کردم قدم‌هام رو آهسته‌تر بردارم، فشار دستش بیشتر می‌شد. چند بار خواستم مچم رو از دستش بیرون بکشم، اما فایده‌ای نداشت.
راهروهای عمارت یکی پس از دیگری از مقابلم می‌گذشتن. سکوت سنگینی توی فضا حاکم بود و تنها صدایی که شنیده می‌شد، صدای قدم‌هامون روی کف سرد راهرو بود.
بالاخره مقابل درِ اتاقک کوچیکی ایستاد.
در با صدای زنگ‌زده و گوش‌خراشی باز شد.
پشت سرش قرار داشتم و از زاویه‌ای که ایستاده بودم، چیز زیادی از داخل اتاق معلوم نبود. فقط تاریکی
قبل از اینکه فرصت کنم چیزی بپرسم، مچ دستم رو محکم‌تر گرفت و من رو به جلو هل داد.
تعادلم رو از دست دادم و با شدت روی زمین افتادم.
دردی ناگهانی توی زانوهام پیچید و صورتم از درد جمع شد.
چند لحظه همون‌طور روی زمین موندم. کف دستم رو روی زمین گذاشتم و سعی کردم خودم رو بالا بکشم.
نگاهم به زانوهام افتاد.
شلوار کوتاهی که پوشیده بودم رو کمی بالا کشیدم و به زخم کوچیکی که روی پام ایجاد شده بود، خیره شدم.
زیر لب نفس ناراحتی کشیدم.
اما هنوز چند ثانیه از نگاه کردنم به زخمم نگذشته بود که دوباره دستی دور دستش دور مچم حلقه شد
ادامه دارد
- ۳۳۷
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
