سرنوشت
˗ˏˋ Part 1 ˎˊ˗
آپارتمان کوچک خانواده‌ی کیم تو محله‌ی یونگ‌سان سئول، زیر نور غروب انگار یه تابلوی نقاشی بود. نور طلایی نارنجی از پنجره‌های قدیمی با پرده‌های نازک حریر می‌ریخت تو و روی فرش رنگ‌ورورفته‌ی قهوه‌ای سایه‌های نرم مینداخت.
خونه پر از جزئیات ساده و صمیمی بود . یه میز چوبی وسط حال که روش یه کاسه‌ی پلاستیکی پر از سیب و پرتقال بود، قفسه‌ای پر از کتاب‌های درسی و چند تا آلبوم عکس قدیمی و یه گلدون سفالی با یه کاکتوس کوچولو که سوهی همیشه بهش می‌گفت «تنها دوست بی‌آزار خونه».
از خیابون صدای گاه‌گداری ماشین‌ها و زمزمه‌ی آدما می‌اومد، ولی تو خونه، فقط خنده‌های سوهی و جونگ‌کوک بود که سکوت غروب رو می‌شکست.
سوهی رو کاناپه‌ی پارچه‌ای دراز کشیده بود، موهای قهوه‌ای بلندش پخش شده بود رو بالش و سعی می‌کرد از دست جونگ‌کوک که مثل یه بچه‌ی شیطون دنبال قلقلکش بود، فرار کنه.
«جونگ‌کوک، بس کن! ولم کن، دیوونه!»
صداش پر از خنده بود، گونه‌هاش سرخ شده بودن و چشمای قهوه‌ایش از شادی برق می‌زد. یه تی‌شرت سفید ساده و شلوار راحتی خاکستری تنش بود، ولی انگار تو اون لحظه، از هر مدلی خوشگل‌تر بود.
جونگ‌کوک، با اون موهای مشکی که یه کم به‌هم‌ریخته بود، زانو زده بود کنار کاناپه و دستاشو مثل یه شکارچی آماده بالا برده بود.
«فکر کردی می‌تونی از جئون جونگ‌کوک فرار کنی؟ تا نگی من بهترین خواننده‌ی کی‌پاپم، ولت نمی‌کنم!»
سوهی با جیغ خودشو جمع کرد و یه بالش برداشت، پرت کرد سمتش.
«تو؟ بهترین؟!»
بالش درست خورد به صورت جونگ‌کوک و افتاد زمین. سوهی از فرصت استفاده کرد و با یه حرکت سریع پرید سمت آشپزخونه‌ی کوچیک، دمپایی‌های صورتیشو تو دستش گرفت و پشت پیشخون قایم شد.
«حالا چی؟ دیگه نمی‌تونی منو بگیری!»
جونگ‌کوک با خنده بلند شد، ولی پاش گیر کرد به لبه‌ی فرش و یه کم تعادلشو از دست داد.
«آخ! این فرش چرا همیشه با من لجه؟»
سوهی از پشت پیشخون قاه‌قاه خندید و یه لیوان پلاستیکی برداشت، وانمود کرد می‌خواد بندازتش سمتش.
«جرئت کن نزدیک بیای، جونگ‌کوک! به ته‌ری می‌گم بیاد حالتو بگیره!»
جونگ‌کوک یهو زد زیر خنده، طوری که دستشو گذاشت رو شکمش.
«ته‌ری؟ وای، سوهی، تو دیگه چیو تهدید می‌کنی؟»
با یه لبخند شیطون دستاشو به علامت تسلیم برد بالا.
«اوکی، اوکی، تسلیم! فقط به برادر غیرتیت چیزی نگو!»
هنوز داشت می‌خندید، ولی آروم قدم برداشت و رفت سمت پیشخون.
«حالا بیا بیرون، قول می‌دم دیگه قلقلکت ندم... فعلا!»
سوهی با یه لبخند کج لیوانو گذاشت پایین و از پشت پیشخون اومد بیرون. موهاشو از جلوی صورتش کنار زد و یه لحظه زل زد به جونگ‌کوک. نور غروب از پنجره‌ی آشپزخونه می‌افتاد رو صورت جونگ‌کوک و پیرسینگ ابروش انگار یه ستاره‌ی کوچیک بود که تو چشمای سوهی برق می‌زد. قلبش یه کم تندتر زد. جونگ‌کوک همیشه این‌جوری بود. یه لحظه بچه‌ی شیطون، یه لحظه یه ستاره که انگار از یه دنیای دیگه اومده.
یهو، جونگ‌کوک با یه حرکت سریع خیز برداشت، سوهی رو از کمر گرفت و بلندش کرد. سوهی یه جیغ کوچیک کشید و با خنده گفت
«جونگ‌کوک! ولم کن، دیوونه!»
ولی جونگ‌کوک فقط خندید و با یه چرخش بردش سمت حال.
«نه، حالا که گیرت آوردم، دیگه ولت نمی‌کنم!»
آروم سوهی رو انداخت رو کاناپه، طوری که بالش‌ها پخش شدن و سوهی با خنده خودشو جمع کرد. جونگ‌کوک خم شد روش، دستاشو دو طرف سر سوهی رو کاناپه گذاشت و زل زد تو چشاش.
همه‌چیز یه لحظه آروم شد. صدای خیابون ، تیک‌تاک ساعت دیواری، حتی صدای نفساشون انگار محو شده بود. چشمای جونگ‌کوک، اون چشمای درشتی که همیشه پر از شیطنت بودن، حالا پر از یه حس عمیق و گرم بودن.
سوهی نفسشو حبس کرد. قلبش داشت از سینه‌ش می‌زد بیرون. جونگ‌کوک آروم زمزمه کرد
«سوهی... تو چرا انقدر کاملی؟»
صداش یه کم گرفته بود.
سوهی لبخند زد، گونه‌هاش داغ شده بودن.
«تو فقط چون عاشقمی اینو می‌گی.»
دستشو آروم برد بالا و انگشتاشو گذاشت رو گونه‌ی جونگ‌کوک.
«ولی... توام بد نیستی، سوپراستار.»
جونگ‌کوک خندید، ولی خنده‌ش زود محو شد. آروم خم شد، پیشونیشو چسبوند به پیشونی سوهی. نفساشون قاطی شده بود.
«سوهی، تو همه‌چیز منی. می‌دونی، نه؟»
قبل از اینکه سوهی چیزی بگه، لباشو گذاشت رو لبای سوهی. یه بوسه‌ی آروم.
آپارتمان کوچک خانواده‌ی کیم تو محله‌ی یونگ‌سان سئول، زیر نور غروب انگار یه تابلوی نقاشی بود. نور طلایی نارنجی از پنجره‌های قدیمی با پرده‌های نازک حریر می‌ریخت تو و روی فرش رنگ‌ورورفته‌ی قهوه‌ای سایه‌های نرم مینداخت.
خونه پر از جزئیات ساده و صمیمی بود . یه میز چوبی وسط حال که روش یه کاسه‌ی پلاستیکی پر از سیب و پرتقال بود، قفسه‌ای پر از کتاب‌های درسی و چند تا آلبوم عکس قدیمی و یه گلدون سفالی با یه کاکتوس کوچولو که سوهی همیشه بهش می‌گفت «تنها دوست بی‌آزار خونه».
از خیابون صدای گاه‌گداری ماشین‌ها و زمزمه‌ی آدما می‌اومد، ولی تو خونه، فقط خنده‌های سوهی و جونگ‌کوک بود که سکوت غروب رو می‌شکست.
سوهی رو کاناپه‌ی پارچه‌ای دراز کشیده بود، موهای قهوه‌ای بلندش پخش شده بود رو بالش و سعی می‌کرد از دست جونگ‌کوک که مثل یه بچه‌ی شیطون دنبال قلقلکش بود، فرار کنه.
«جونگ‌کوک، بس کن! ولم کن، دیوونه!»
صداش پر از خنده بود، گونه‌هاش سرخ شده بودن و چشمای قهوه‌ایش از شادی برق می‌زد. یه تی‌شرت سفید ساده و شلوار راحتی خاکستری تنش بود، ولی انگار تو اون لحظه، از هر مدلی خوشگل‌تر بود.
جونگ‌کوک، با اون موهای مشکی که یه کم به‌هم‌ریخته بود، زانو زده بود کنار کاناپه و دستاشو مثل یه شکارچی آماده بالا برده بود.
«فکر کردی می‌تونی از جئون جونگ‌کوک فرار کنی؟ تا نگی من بهترین خواننده‌ی کی‌پاپم، ولت نمی‌کنم!»
سوهی با جیغ خودشو جمع کرد و یه بالش برداشت، پرت کرد سمتش.
«تو؟ بهترین؟!»
بالش درست خورد به صورت جونگ‌کوک و افتاد زمین. سوهی از فرصت استفاده کرد و با یه حرکت سریع پرید سمت آشپزخونه‌ی کوچیک، دمپایی‌های صورتیشو تو دستش گرفت و پشت پیشخون قایم شد.
«حالا چی؟ دیگه نمی‌تونی منو بگیری!»
جونگ‌کوک با خنده بلند شد، ولی پاش گیر کرد به لبه‌ی فرش و یه کم تعادلشو از دست داد.
«آخ! این فرش چرا همیشه با من لجه؟»
سوهی از پشت پیشخون قاه‌قاه خندید و یه لیوان پلاستیکی برداشت، وانمود کرد می‌خواد بندازتش سمتش.
«جرئت کن نزدیک بیای، جونگ‌کوک! به ته‌ری می‌گم بیاد حالتو بگیره!»
جونگ‌کوک یهو زد زیر خنده، طوری که دستشو گذاشت رو شکمش.
«ته‌ری؟ وای، سوهی، تو دیگه چیو تهدید می‌کنی؟»
با یه لبخند شیطون دستاشو به علامت تسلیم برد بالا.
«اوکی، اوکی، تسلیم! فقط به برادر غیرتیت چیزی نگو!»
هنوز داشت می‌خندید، ولی آروم قدم برداشت و رفت سمت پیشخون.
«حالا بیا بیرون، قول می‌دم دیگه قلقلکت ندم... فعلا!»
سوهی با یه لبخند کج لیوانو گذاشت پایین و از پشت پیشخون اومد بیرون. موهاشو از جلوی صورتش کنار زد و یه لحظه زل زد به جونگ‌کوک. نور غروب از پنجره‌ی آشپزخونه می‌افتاد رو صورت جونگ‌کوک و پیرسینگ ابروش انگار یه ستاره‌ی کوچیک بود که تو چشمای سوهی برق می‌زد. قلبش یه کم تندتر زد. جونگ‌کوک همیشه این‌جوری بود. یه لحظه بچه‌ی شیطون، یه لحظه یه ستاره که انگار از یه دنیای دیگه اومده.
یهو، جونگ‌کوک با یه حرکت سریع خیز برداشت، سوهی رو از کمر گرفت و بلندش کرد. سوهی یه جیغ کوچیک کشید و با خنده گفت
«جونگ‌کوک! ولم کن، دیوونه!»
ولی جونگ‌کوک فقط خندید و با یه چرخش بردش سمت حال.
«نه، حالا که گیرت آوردم، دیگه ولت نمی‌کنم!»
آروم سوهی رو انداخت رو کاناپه، طوری که بالش‌ها پخش شدن و سوهی با خنده خودشو جمع کرد. جونگ‌کوک خم شد روش، دستاشو دو طرف سر سوهی رو کاناپه گذاشت و زل زد تو چشاش.
همه‌چیز یه لحظه آروم شد. صدای خیابون ، تیک‌تاک ساعت دیواری، حتی صدای نفساشون انگار محو شده بود. چشمای جونگ‌کوک، اون چشمای درشتی که همیشه پر از شیطنت بودن، حالا پر از یه حس عمیق و گرم بودن.
سوهی نفسشو حبس کرد. قلبش داشت از سینه‌ش می‌زد بیرون. جونگ‌کوک آروم زمزمه کرد
«سوهی... تو چرا انقدر کاملی؟»
صداش یه کم گرفته بود.
سوهی لبخند زد، گونه‌هاش داغ شده بودن.
«تو فقط چون عاشقمی اینو می‌گی.»
دستشو آروم برد بالا و انگشتاشو گذاشت رو گونه‌ی جونگ‌کوک.
«ولی... توام بد نیستی، سوپراستار.»
جونگ‌کوک خندید، ولی خنده‌ش زود محو شد. آروم خم شد، پیشونیشو چسبوند به پیشونی سوهی. نفساشون قاطی شده بود.
«سوهی، تو همه‌چیز منی. می‌دونی، نه؟»
قبل از اینکه سوهی چیزی بگه، لباشو گذاشت رو لبای سوهی. یه بوسه‌ی آروم.
- ۷.۷k
- ۲۱ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
