رویای رنگی شاهزاده

پارت اول

در قلب پاریس، جایی که بوی نان تازه از هر نانوایی به مشام می‌رسید و صدای خنده‌ها از کافه‌ها به گوش می‌رسید، "ا/ت" زندگی می‌کرد. دستانش همیشه بوی رنگ می‌داد و چشمانش، رنگین‌کمانی از سایه‌های شهر را در خود داشت. او یک نقاش بود، نه از آن‌هایی که فقط تابلوهای خشک و بی‌روح می‌کشیدند؛ ا/ت روح را در هر خط و هر رنگی که بر بوم می‌آورد، جاری می‌ساخت. دیوارهای آتلیه‌اش پر بود از چهره‌های آشنا و غریبه، مناظر بکر و خیابان‌های شلوغ، و هر کدام، داستانی برای گفتن داشتند.

اما در میان تمام سفارش‌هایی که دریافت می‌کرد، کشیدن پرتره‌ی "تهیونگ"، شاهزاده‌ی فرانسه، تجربه‌ای متفاوت بود. تهیونگ، تجسم واقعی شعر و زیبایی بود. با چشمان عمیقش که گویی رازهای هزاران سال عشق را در خود پنهان داشت، لبخندی که می‌توانست تاریک‌ترین روزها را روشن کند و شخصیتی چنان دلنشین که تمام دربار و ملت فرانسه، شیفته‌ی او بودند. او احساساتی بود، قلبی به وسعت اقیانوس داشت و روحش از ظرافت گل‌های رز نیز لطیف‌تر بود. این شاهزاده، برخلاف بسیاری از هم‌سن‌وسالانش که غرق در قدرت و سیاست بودند، به هنر، موسیقی و زیبایی‌های محض زندگی عشق می‌ورزید.


ادامه دارد.......