دوپارتی تهیونگ.نگاه های بی صدا[۱]

چشمان آ.ت، همچون دو دریاچه‌ی آرام، هر لحظه بیشتر از قبل عمق پیدا می‌کردند. وقتی به تهیونگ نگاه می‌کرد، گویا دنیای جدیدی در چشم‌های او باز می‌شد؛ دنیایی که پر از اسرار، احساسات نهفته و یک عالمه سوال بی‌جواب بود. روزهایی که کنار هم بودند، لحظاتی از جنس آرامش و بی‌خبری از زمان می‌شدند. هیچ کلمه‌ای، هیچ‌چیز نمی‌توانست بیانگر احساسات پیچیده‌ای باشد که در دل آ.ت می‌گذشت.
احساساتش پیچیده‌تر از آن بودند که حتی خودش بتواند معنایشان را درک کند، اما آنچه که می‌دانست این بود که تهیونگ برای او بیشتر از یک دوست بود، بیشتر از کسی که فقط بخواهد در کنارش باشد. تهیونگ به مرور زمان به جزئی از روحش تبدیل شده بود.تهیونگ، پسر آرام و با لبخند همیشه‌برلب، که با شوخی‌ها و صحبت‌های بی‌پروایش همه چیز را ساده می‌کرد،
هر روز در قلب آ.ت بیش از پیش خانه می‌کرد. اگرچه گاهی با شوخی‌هایش می‌خواست فاصله‌ها را حفظ کند، اما آ.ت می‌دانست که در پشت آن لبخندهای مهربان، قلبی است که همینطور در تپش است؛ قلبی که گاهی با لرزش‌های پنهان به او پیامی می‌دهد. قلبی که می‌فهمید، در آن دلخوشی‌های ظاهری، چیزی عمیق‌تر از آنچه که از نگاه اول به چشم می‌آید، نهفته است.
اما آ.ت هیچ‌وقت نتوانست این احساسات را به زبان بیاورد. ترس از آنکه همه‌چیز تغییر کند، ترس از آنکه آن دوستی ساده و ناب از دست برود، او را از گفتن آنچه که در دلش بود باز می‌داشت. احساساتش پیچیده بودند، اما هیچ‌چیز نمی‌توانست آنها را از بین ببرد. به هر حال، در دل شب‌های طولانی، وقتی که هیچ‌کس در اطراف نبود، وقتی که تنها صدای باد و سکوت شب را می‌شنیدند، آ.ت می‌دانست که دیگر نمی‌تواند آنچه در دلش بود را پنهان کند.
یک شب، زیر همان آسمان پرستاره که همیشه آنجا کنار هم نشسته بودند، تهیونگ در کنار او نشست.
☆سعی کردم تک پارتیش کنم ولی ظرفیت پر شد.....☆