نمیبخشمت p.5
ایتاچی، هنوز با لباسهای آنبوی مأموریت امروزش، کنار صخرهای که در یکی از مناطق آموزشی استفاده میکردند، منتظر ماند. انتظار، طاقتفرسا بود. حس میکرد از انتظار میلرزد. نسیم گرمی که از تنگه میوزید، لباسش را تکان میداد، اما لرزه از باد نبود. از درون بود، از جایی که کلمات به آن راه نداشتند.
بیا، شیسویی. برگرد. برگرد پیش من.
---
نمیتوانست جلوی خودش را بگیرد. از خودش میپرسید این ملاقات چگونه پیش خواهد رفت. میخواست همه چیز را بشنود: اینکه چطور فوگاکو را با جوتسوی چشمش به دام انداخته، جلسه چطور پیش رفته، آیا بقیهٔ اعضای قبیله به فوگاکو گوش داده بودند؟ اما بیشتر از همه، بیشتر از هر خبری، میخواست دوباره به شیسویی نزدیک باشد. ساعتها صحبت کند. او را لمس کند. آرزو داشت پوستش را به درستی روی پوست خودش حس کند، نه فقط پارچهٔ لباسش را که تنها زمزمهای بود از آنچه زیر آن پنهان شده بود. میخواست تمام دنیا را با او برنامهریزی کند، همانطور که قبلاً این کار را میکردند، اما این بار با معنایی کاملاً جدید. چون آنها دیگر دو موجودیت جداگانه نبودند. آنها یک کل بودند. اوه، چقدر امیدوار بود که شیسویی هم همین فکر را بکند.
پیش من برگرد، شیسویی سوسوی بدن.
---
صدای زنگی در گوشهایم شروع به زنگ زدن کرده بود. این موضوع، بیشتر از از دست دادن چشمم مرا آزار میداد. زهر، حالا روی اعصاب شنواییام هم اثر گذاشته بود؛ صدایی ممتد و فلزّی که دنیا را پشت حجابی از سکوتِ جیغمانند محبوس میکرد. حتماً سم...
به محل ملاقاتمان نزدیک و نزدیکتر میشدم. از لحظهای که ایتاچی مرا در این حالت ببیند وحشت داشتم ــ با این حدقهٔ خالی که خون از آن میچکید، با این شرمِ سنگین که روی شانههایم نشسته بود. از لحظهای که بفهمد در حقش کوتاهی کردهام وحشت داشتم. اما بیشتر از همه، از این میترسیدم که بفهمد قرار است بمیرم. این فکر، چیزی را در گلویم فشرد. بغضی پشت گلویم جمع میشد، داغ و ناآشنا. حس جدیدی بود. تا جایی که یادم میآمد، گریه نکرده بودم.
ایتاچی... داری با من چیکار میکنی؟
از پشت، سایهاش را دیدم. موهایش خیلی بلند شده بود، از کتفش هم رد شده بود، در بادِ غروب مثل پرهای کلاغی آرام تکان میخورد.
چقدر دلم میخواست ببینم که موهایش تا کمرش رشد میکنند. این فکر، تکهای دیگر از قلبم را کند.
من هرگز این را نخواهم دید.
چاکرایم را پوشانده بودم. به زمان نیاز داشتم، به چند ثانیهٔ بیشتر، تا خودم را آماده کنم.
اما حالا گذاشتم که این اتفاق بیفتد.
چاکرایم را رها کردم، و فوراً سر ایتاچی بالا آمد. آن موقع بود که فهمیدم. آن موقع بود که واقعاً فهمیدم. چشمانش برق زدند، تمام بدنش به سمتم چرخید، و در آن یک لحظه، پیش از آنکه چیزی را ببیند، هیچ چیز جز شوقِ محض در چهرهاش نبود.
او آرزوی مرا داشت.
---
ایتاچی، پیش از آنکه سایهٔ شیسویی را ببیند، چاکرای او را حس کرد.
«شیسویی؟»
اما بعد... چیزی درست نبود. شیسویی صورتش را نشان نمیداد. ایتاچی فهمید که مشکلی پیش آمده. قلبش در سینه فروریخت، مثل ساختمانی که ستونهایش یکباره خرد شوند. اما در این فروریختن، احساس ناامیدی یا شرم یا چیزی شبیه به این نبود. فقط نگرانی بود، و چیز دیگری. چیزی گرم و عمیق در اعماق وجودش، که باعث میشد بخواهد شیسویی را در آغوش بگیرد و هرگز رها نکند، تا وقتی که همه چیز دوباره درست شود.
«شی...سویی؟»
شیسویی با فلیکر بدنش حرکت کرد. «با من بیا.» صدایش ترک داشت، چیزی در آن شکسته بود. ایتاچی بیدرنگ به دنبالش رفت. شیسویی بسیار سریعتر بود ــ همیشه بود ــ اما ایتاچی میدانست به کجا میرود. به سمت صخره. صخرهٔ همیشگی.
وقتی رسید، شیسویی ایستاده بود، پشت به او، رو به آب. نور خورشید در حال غروب
از جایی که ایتاچی ایستاده بود، دور بدنش را هالهای از نارنجیِ در حال مرگ پیچیده بود. برای یک لحظه، همه چیز زیبا بود. برای یک لحظه، هیچ چیز اشتباه نبود.
بعد، شیسویی برگشت.
«ایتاچی...»
و آن موقع بود که ایتاچی حدقهٔ خالی چشمش را دید. حفرهای تاریک که خون از آن پایین میخزید، خطی باریک روی گونه، مثل امضای دانزو بر پیکر کسی که ایتاچی بیشتر از جانش دوستش داشت. و در یک آن، همه چیز در ذهن ایتاچی از خشم کاملاً سیاه شد.
بیا، شیسویی. برگرد. برگرد پیش من.
---
نمیتوانست جلوی خودش را بگیرد. از خودش میپرسید این ملاقات چگونه پیش خواهد رفت. میخواست همه چیز را بشنود: اینکه چطور فوگاکو را با جوتسوی چشمش به دام انداخته، جلسه چطور پیش رفته، آیا بقیهٔ اعضای قبیله به فوگاکو گوش داده بودند؟ اما بیشتر از همه، بیشتر از هر خبری، میخواست دوباره به شیسویی نزدیک باشد. ساعتها صحبت کند. او را لمس کند. آرزو داشت پوستش را به درستی روی پوست خودش حس کند، نه فقط پارچهٔ لباسش را که تنها زمزمهای بود از آنچه زیر آن پنهان شده بود. میخواست تمام دنیا را با او برنامهریزی کند، همانطور که قبلاً این کار را میکردند، اما این بار با معنایی کاملاً جدید. چون آنها دیگر دو موجودیت جداگانه نبودند. آنها یک کل بودند. اوه، چقدر امیدوار بود که شیسویی هم همین فکر را بکند.
پیش من برگرد، شیسویی سوسوی بدن.
---
صدای زنگی در گوشهایم شروع به زنگ زدن کرده بود. این موضوع، بیشتر از از دست دادن چشمم مرا آزار میداد. زهر، حالا روی اعصاب شنواییام هم اثر گذاشته بود؛ صدایی ممتد و فلزّی که دنیا را پشت حجابی از سکوتِ جیغمانند محبوس میکرد. حتماً سم...
به محل ملاقاتمان نزدیک و نزدیکتر میشدم. از لحظهای که ایتاچی مرا در این حالت ببیند وحشت داشتم ــ با این حدقهٔ خالی که خون از آن میچکید، با این شرمِ سنگین که روی شانههایم نشسته بود. از لحظهای که بفهمد در حقش کوتاهی کردهام وحشت داشتم. اما بیشتر از همه، از این میترسیدم که بفهمد قرار است بمیرم. این فکر، چیزی را در گلویم فشرد. بغضی پشت گلویم جمع میشد، داغ و ناآشنا. حس جدیدی بود. تا جایی که یادم میآمد، گریه نکرده بودم.
ایتاچی... داری با من چیکار میکنی؟
از پشت، سایهاش را دیدم. موهایش خیلی بلند شده بود، از کتفش هم رد شده بود، در بادِ غروب مثل پرهای کلاغی آرام تکان میخورد.
چقدر دلم میخواست ببینم که موهایش تا کمرش رشد میکنند. این فکر، تکهای دیگر از قلبم را کند.
من هرگز این را نخواهم دید.
چاکرایم را پوشانده بودم. به زمان نیاز داشتم، به چند ثانیهٔ بیشتر، تا خودم را آماده کنم.
اما حالا گذاشتم که این اتفاق بیفتد.
چاکرایم را رها کردم، و فوراً سر ایتاچی بالا آمد. آن موقع بود که فهمیدم. آن موقع بود که واقعاً فهمیدم. چشمانش برق زدند، تمام بدنش به سمتم چرخید، و در آن یک لحظه، پیش از آنکه چیزی را ببیند، هیچ چیز جز شوقِ محض در چهرهاش نبود.
او آرزوی مرا داشت.
---
ایتاچی، پیش از آنکه سایهٔ شیسویی را ببیند، چاکرای او را حس کرد.
«شیسویی؟»
اما بعد... چیزی درست نبود. شیسویی صورتش را نشان نمیداد. ایتاچی فهمید که مشکلی پیش آمده. قلبش در سینه فروریخت، مثل ساختمانی که ستونهایش یکباره خرد شوند. اما در این فروریختن، احساس ناامیدی یا شرم یا چیزی شبیه به این نبود. فقط نگرانی بود، و چیز دیگری. چیزی گرم و عمیق در اعماق وجودش، که باعث میشد بخواهد شیسویی را در آغوش بگیرد و هرگز رها نکند، تا وقتی که همه چیز دوباره درست شود.
«شی...سویی؟»
شیسویی با فلیکر بدنش حرکت کرد. «با من بیا.» صدایش ترک داشت، چیزی در آن شکسته بود. ایتاچی بیدرنگ به دنبالش رفت. شیسویی بسیار سریعتر بود ــ همیشه بود ــ اما ایتاچی میدانست به کجا میرود. به سمت صخره. صخرهٔ همیشگی.
وقتی رسید، شیسویی ایستاده بود، پشت به او، رو به آب. نور خورشید در حال غروب
از جایی که ایتاچی ایستاده بود، دور بدنش را هالهای از نارنجیِ در حال مرگ پیچیده بود. برای یک لحظه، همه چیز زیبا بود. برای یک لحظه، هیچ چیز اشتباه نبود.
بعد، شیسویی برگشت.
«ایتاچی...»
و آن موقع بود که ایتاچی حدقهٔ خالی چشمش را دید. حفرهای تاریک که خون از آن پایین میخزید، خطی باریک روی گونه، مثل امضای دانزو بر پیکر کسی که ایتاچی بیشتر از جانش دوستش داشت. و در یک آن، همه چیز در ذهن ایتاچی از خشم کاملاً سیاه شد.
- ۲.۷k
- ۰۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط