عمو های من
p7
ماشین‌ها یکی یکی تو حیاط پارک شدن و بچه‌ها با خستگی از ماشین پیاده شدن. تهیونگ با یه لبخند خسته گفت: «وای که چقدر دلم برای خونه تنگ شده بود!» جیمین همون‌طور که داشت کیفش رو از صندلی عقب درمی‌آورد، سرش رو تکون داد: «آره، ولی من دیگه خوابم می‌آد.»
نامجون که داشت می‌رفت سمت پذیرایی، گفت: «عجیبه… ا.ت کجاست؟»
جیهوپ با نگرانی پرسید: «یعنی رفته خرید؟ ولی هیچ‌کدوممون خبر نداشتیم.»
جونگ‌کوک که دیگه صداش از هیجان بازی خبری نداشت، با نگرانی گفت: «بم کجاست؟ معمولاً وقتی من برمی‌گردم، دویستام میاد دم در.»
یهو همه برگشتیم و به حیاط نگاه کردیم. در حیاط باز بود و سکوت عجیبی توش حکم‌فرما بود. خبری از پارس‌های شاد بم نبود. خبری از ا.ت که شاید داشت شام درست می‌کرد، نبود.
تهیونگ که حس بدی پیدا کرده بود، دوید سمت در حیاط. بقیه هم پشت سرش رفتیم. وقتی وارد حیاط شدیم، همه چیز مرتب به نظر می‌رسید، ولی یه حس ترسناک وجودمون رو گرفته بود. توپ آبی بم افتاده بود وسط حیاط، انگار که بازی وسطش متوقف شده باشه.
جونگ‌کوک با صدای لرزان صدا زد: «ا.ت… ا.ت کجایی؟ بم؟»
جوابی نیومد. فقط صدای باد بود که بین شاخه‌های درخت‌ها می‌پیچید.
نامجون با صورت رنگ‌پریده گفت: «این در باز… ماشین‌ها… این یه اتفاق عادی نیست.»
جیمین دستش رو گذاشت رو شونه جونگ‌کوک که حالا کاملاً رنگش پریده بود: «نگران نباش. حتماً یه دلیلی داره.»
ولی همه می‌دونستیم که این یه اتفاق عادی نیست. اون پیام‌های ناشناس… اون حس تهدید… همه چی داشت مثل یه فیلم ترسناک تو ذهنمون تکرار می‌شد.
شوگا، که معمولاً آروم بود، با چشم‌های گرد شده به اطراف نگاه می‌کرد و گفت: «من یه حس خیلی بدی دارم… خیلی بد.»
جین به اطراف نگاه کرد و گفت: «ما نمی‌تونیم به پلیس زنگ بزنیم. خودتون می‌دونین که نمی‌شه.»
نامجون نفس عمیقی کشید و سعی کرد تمرکز کنه. «درسته. پس باید خودمون بفهمیم چی شده. ا.ت رو کی برده؟ چرا؟ و مهم‌تر از همه، الان کجاست.»
جونگ‌کوک با چشم‌های پر از اشک گفت: «ولی چطوری؟ ما هیچ سرنخی نداریم!»
تهیونگ که داشت اطراف رو با دقت بیشتری نگاه می‌کرد، یه چیزی رو روی زمین کنار گلدون گل پیدا کرد. خم شد و برداشتش. یه تیکه پارچه بود، شبیه همونی که برای دهن ا.ت استفاده شده بود، ولی یه تیکه ازش جدا شده بود و یه نخ براق روش بود.
«این چیه؟» تهیونگ با کنجکاوی پرسید.
نامجون پارچه رو ازش گرفت و با دقت نگاهش کرد. «این… این شبیه پارچه‌هاییه که تو کارگاه خیاطی استفاده می‌کنیم. اونم پارچه‌های خاص.»
این یه سرنخ بود. یه سرنخ کوچیک، ولی تنها سرنخی که الان داشتیم. انگار که کسی که ا.ت رو برده، خواسته یه پیامی رو برسونه… یا شاید هم یه اشتباه کرده.
ماشین‌ها یکی یکی تو حیاط پارک شدن و بچه‌ها با خستگی از ماشین پیاده شدن. تهیونگ با یه لبخند خسته گفت: «وای که چقدر دلم برای خونه تنگ شده بود!» جیمین همون‌طور که داشت کیفش رو از صندلی عقب درمی‌آورد، سرش رو تکون داد: «آره، ولی من دیگه خوابم می‌آد.»
نامجون که داشت می‌رفت سمت پذیرایی، گفت: «عجیبه… ا.ت کجاست؟»
جیهوپ با نگرانی پرسید: «یعنی رفته خرید؟ ولی هیچ‌کدوممون خبر نداشتیم.»
جونگ‌کوک که دیگه صداش از هیجان بازی خبری نداشت، با نگرانی گفت: «بم کجاست؟ معمولاً وقتی من برمی‌گردم، دویستام میاد دم در.»
یهو همه برگشتیم و به حیاط نگاه کردیم. در حیاط باز بود و سکوت عجیبی توش حکم‌فرما بود. خبری از پارس‌های شاد بم نبود. خبری از ا.ت که شاید داشت شام درست می‌کرد، نبود.
تهیونگ که حس بدی پیدا کرده بود، دوید سمت در حیاط. بقیه هم پشت سرش رفتیم. وقتی وارد حیاط شدیم، همه چیز مرتب به نظر می‌رسید، ولی یه حس ترسناک وجودمون رو گرفته بود. توپ آبی بم افتاده بود وسط حیاط، انگار که بازی وسطش متوقف شده باشه.
جونگ‌کوک با صدای لرزان صدا زد: «ا.ت… ا.ت کجایی؟ بم؟»
جوابی نیومد. فقط صدای باد بود که بین شاخه‌های درخت‌ها می‌پیچید.
نامجون با صورت رنگ‌پریده گفت: «این در باز… ماشین‌ها… این یه اتفاق عادی نیست.»
جیمین دستش رو گذاشت رو شونه جونگ‌کوک که حالا کاملاً رنگش پریده بود: «نگران نباش. حتماً یه دلیلی داره.»
ولی همه می‌دونستیم که این یه اتفاق عادی نیست. اون پیام‌های ناشناس… اون حس تهدید… همه چی داشت مثل یه فیلم ترسناک تو ذهنمون تکرار می‌شد.
شوگا، که معمولاً آروم بود، با چشم‌های گرد شده به اطراف نگاه می‌کرد و گفت: «من یه حس خیلی بدی دارم… خیلی بد.»
جین به اطراف نگاه کرد و گفت: «ما نمی‌تونیم به پلیس زنگ بزنیم. خودتون می‌دونین که نمی‌شه.»
نامجون نفس عمیقی کشید و سعی کرد تمرکز کنه. «درسته. پس باید خودمون بفهمیم چی شده. ا.ت رو کی برده؟ چرا؟ و مهم‌تر از همه، الان کجاست.»
جونگ‌کوک با چشم‌های پر از اشک گفت: «ولی چطوری؟ ما هیچ سرنخی نداریم!»
تهیونگ که داشت اطراف رو با دقت بیشتری نگاه می‌کرد، یه چیزی رو روی زمین کنار گلدون گل پیدا کرد. خم شد و برداشتش. یه تیکه پارچه بود، شبیه همونی که برای دهن ا.ت استفاده شده بود، ولی یه تیکه ازش جدا شده بود و یه نخ براق روش بود.
«این چیه؟» تهیونگ با کنجکاوی پرسید.
نامجون پارچه رو ازش گرفت و با دقت نگاهش کرد. «این… این شبیه پارچه‌هاییه که تو کارگاه خیاطی استفاده می‌کنیم. اونم پارچه‌های خاص.»
این یه سرنخ بود. یه سرنخ کوچیک، ولی تنها سرنخی که الان داشتیم. انگار که کسی که ا.ت رو برده، خواسته یه پیامی رو برسونه… یا شاید هم یه اشتباه کرده.
- ۳.۹k
- ۰۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
