YOU ARE MY LAW | تو قانون منی
YOU ARE MY LAW | تو قانون منی
قسمت ششم: فقط پشت من بمون!
ساعت ۲:۱۰ بامداد – عمارت جونگ‌کوک
ات پشت پنجره ایستاده بود و به ماشین مشکی خیره شده بود.
ات: «جونگ‌کوک... اون ماشین از وقتی اومدیم اینجاست.»
کوک با اخم به بیرون نگاه کرد.
کوک: «از پنجره فاصله بگیر.»
ات: «چرا؟ مگه قراره چی بشه؟»
کوک: «ات، لطفاً این یه بار حرفمو گوش کن.»
ات با دیدن چهره جدی کوک ساکت شد.
چند لحظه بعد، تهیونگ وارد اتاق شد.
تهیونگ: «هیونگ، ماشین دیگه اونجا نیست.»
کوک: «چی؟»
تهیونگ: «ناپدید شده.»
کوک گوشی‌اش رو برداشت.
کوک: «همه ورودی‌ها رو بررسی کنید.»
ات دست به سینه شد.
ات: «من هنوز نفهمیدم چرا یکی باید دنبال من باشه!»
کوک بهش نگاه کرد.
کوک: «چون فکر می‌کنن تو نقطه ضعف منی.»
ات چند ثانیه ساکت موند.
ات: «یعنی... من برای تو مهمم؟»
کوک لبخند کوچیکی زد.
کوک: «بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی.»
ات سریع صورتش رو برگردوند تا لبخندش دیده نشه.
صبح روز بعد – آشپزخانه عمارت
ات با موهای نامرتب وارد آشپزخونه شد.
کوک پشت میز نشسته بود و قهوه می‌خورد.
ات: «صبح بخیر، آقای مافیا.»
کوک: «صبح بخیر، خانم دردسر.»
ات نشست و به صبحانه نگاه کرد.
ات: «این همه غذا برای چیه؟ قراره ارتش بیاد؟»
تهیونگ که کنار میز بود از خنده منفجر شد.
تهیونگ: «هیونگ، این دختر واقعاً نمی‌ترسه!»
کوک: «متأسفانه.»
ات یه تیکه نون برداشت و گفت:
«راستی من امروز می‌رم دانشگاه.»
کوک: «نه.»
ات: «ببخشید؟»
کوک: «تا وقتی نفهمیدیم کی دنبالت بوده، دانشگاه نمی‌ری.»
ات: «تو نمی‌تونی منو زندانی کنی!»
کوک قهوه‌اش رو گذاشت روی میز.
«باشه. خودم می‌رسونمت.»
ات چند لحظه فکر کرد.
«قبوله. ولی حق نداری جلوی دوستام ادای رئیس‌ها رو دربیاری.»
تهیونگ زیر لب گفت:
«این یکی دیگه غیرممکنه!»
ساعت ۱۰ صبح – دانشگاه سئول
ات از ماشین پیاده شد.
کوک هم پیاده شد و در رو بست.
ات: «قرار بود فقط منو برسونی!»
کوک: «نظرم عوض شد.»
ات: «تو واقعاً روانی‌ای!»
در همین لحظه مین‌هو از دور به سمت ات اومد.
مین‌هو: «ات! دنبالت می‌گشتم.»
ات لبخند زد.
«سلام مین‌هو!»
مین‌هو نگاه کوتاهی به کوک انداخت.
مین‌هو: «می‌تونیم امروز با هم ناهار بخوریم؟»
ات هنوز جواب نداده بود که کوک گفت:
«برنامه داره.»
ات برگشت.
«جونگ‌کوک!»
کوک با خونسردی گفت:
«چیه؟»
ات: «من خودم زبون دارم!»
مین‌هو لبخند تلخی زد.
«باشه ات، بعداً می‌بینمت.»
وقتی مین‌هو دور شد، ات رو به کوک کرد.
«تو چرا این‌قدر حسودی؟»
کوک نزدیکش شد.
«چون از نگاه کردنش به تو خوشم نمیاد.»
ات لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
«پس حسودی می‌کنی؟»
کوک کمی خم شد و آروم گفت:
«خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی.»
ات برای اولین بار نتونست جواب بده.
ساعت ۶ عصر – پارکینگ دانشگاه
ات به سمت ماشین کوک می‌رفت که صدای زنگ گوشی‌اش بلند شد.
شماره ناشناس بود.
ات جواب داد.
صدای مردی از پشت خط:
«سلام، خانم ات. فکر کنم باید درباره جونگ‌کوک با هم صحبت کنیم.»
ات اخم کرد.
«شما کی هستین؟»
مرد خندید.
«کسی که می‌دونه جونگ‌کوک چه راز بزرگی رو ازت پنهان کرده.»
تماس قطع شد.
همون لحظه کوک از پشت سرش گفت:
«با کی حرف می‌زدی؟»
ات برگشت.
«یه نفر که می‌گه تو یه راز ازم پنهون کردی.»
رنگ صورت کوک تغییر کرد.
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«ات... هر چیزی که شنیدی، قبل از اینکه قضاوتم کنی، بذار توضیح بدم.»
ات با نگرانی پرسید:
«چه رازی؟»
کوک نگاهش رو پایین انداخت.
«پدرت رو می‌شناسم.»
ات خشکش زد.
«چی...؟ پدر من؟!»
پایان قسمت ششم 🖤
راز بزرگ آشکار شد
قسمت هفتم: گذشته‌ای که نباید فاش می‌شد...
قسمت ششم: فقط پشت من بمون!
ساعت ۲:۱۰ بامداد – عمارت جونگ‌کوک
ات پشت پنجره ایستاده بود و به ماشین مشکی خیره شده بود.
ات: «جونگ‌کوک... اون ماشین از وقتی اومدیم اینجاست.»
کوک با اخم به بیرون نگاه کرد.
کوک: «از پنجره فاصله بگیر.»
ات: «چرا؟ مگه قراره چی بشه؟»
کوک: «ات، لطفاً این یه بار حرفمو گوش کن.»
ات با دیدن چهره جدی کوک ساکت شد.
چند لحظه بعد، تهیونگ وارد اتاق شد.
تهیونگ: «هیونگ، ماشین دیگه اونجا نیست.»
کوک: «چی؟»
تهیونگ: «ناپدید شده.»
کوک گوشی‌اش رو برداشت.
کوک: «همه ورودی‌ها رو بررسی کنید.»
ات دست به سینه شد.
ات: «من هنوز نفهمیدم چرا یکی باید دنبال من باشه!»
کوک بهش نگاه کرد.
کوک: «چون فکر می‌کنن تو نقطه ضعف منی.»
ات چند ثانیه ساکت موند.
ات: «یعنی... من برای تو مهمم؟»
کوک لبخند کوچیکی زد.
کوک: «بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی.»
ات سریع صورتش رو برگردوند تا لبخندش دیده نشه.
صبح روز بعد – آشپزخانه عمارت
ات با موهای نامرتب وارد آشپزخونه شد.
کوک پشت میز نشسته بود و قهوه می‌خورد.
ات: «صبح بخیر، آقای مافیا.»
کوک: «صبح بخیر، خانم دردسر.»
ات نشست و به صبحانه نگاه کرد.
ات: «این همه غذا برای چیه؟ قراره ارتش بیاد؟»
تهیونگ که کنار میز بود از خنده منفجر شد.
تهیونگ: «هیونگ، این دختر واقعاً نمی‌ترسه!»
کوک: «متأسفانه.»
ات یه تیکه نون برداشت و گفت:
«راستی من امروز می‌رم دانشگاه.»
کوک: «نه.»
ات: «ببخشید؟»
کوک: «تا وقتی نفهمیدیم کی دنبالت بوده، دانشگاه نمی‌ری.»
ات: «تو نمی‌تونی منو زندانی کنی!»
کوک قهوه‌اش رو گذاشت روی میز.
«باشه. خودم می‌رسونمت.»
ات چند لحظه فکر کرد.
«قبوله. ولی حق نداری جلوی دوستام ادای رئیس‌ها رو دربیاری.»
تهیونگ زیر لب گفت:
«این یکی دیگه غیرممکنه!»
ساعت ۱۰ صبح – دانشگاه سئول
ات از ماشین پیاده شد.
کوک هم پیاده شد و در رو بست.
ات: «قرار بود فقط منو برسونی!»
کوک: «نظرم عوض شد.»
ات: «تو واقعاً روانی‌ای!»
در همین لحظه مین‌هو از دور به سمت ات اومد.
مین‌هو: «ات! دنبالت می‌گشتم.»
ات لبخند زد.
«سلام مین‌هو!»
مین‌هو نگاه کوتاهی به کوک انداخت.
مین‌هو: «می‌تونیم امروز با هم ناهار بخوریم؟»
ات هنوز جواب نداده بود که کوک گفت:
«برنامه داره.»
ات برگشت.
«جونگ‌کوک!»
کوک با خونسردی گفت:
«چیه؟»
ات: «من خودم زبون دارم!»
مین‌هو لبخند تلخی زد.
«باشه ات، بعداً می‌بینمت.»
وقتی مین‌هو دور شد، ات رو به کوک کرد.
«تو چرا این‌قدر حسودی؟»
کوک نزدیکش شد.
«چون از نگاه کردنش به تو خوشم نمیاد.»
ات لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
«پس حسودی می‌کنی؟»
کوک کمی خم شد و آروم گفت:
«خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی.»
ات برای اولین بار نتونست جواب بده.
ساعت ۶ عصر – پارکینگ دانشگاه
ات به سمت ماشین کوک می‌رفت که صدای زنگ گوشی‌اش بلند شد.
شماره ناشناس بود.
ات جواب داد.
صدای مردی از پشت خط:
«سلام، خانم ات. فکر کنم باید درباره جونگ‌کوک با هم صحبت کنیم.»
ات اخم کرد.
«شما کی هستین؟»
مرد خندید.
«کسی که می‌دونه جونگ‌کوک چه راز بزرگی رو ازت پنهان کرده.»
تماس قطع شد.
همون لحظه کوک از پشت سرش گفت:
«با کی حرف می‌زدی؟»
ات برگشت.
«یه نفر که می‌گه تو یه راز ازم پنهون کردی.»
رنگ صورت کوک تغییر کرد.
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«ات... هر چیزی که شنیدی، قبل از اینکه قضاوتم کنی، بذار توضیح بدم.»
ات با نگرانی پرسید:
«چه رازی؟»
کوک نگاهش رو پایین انداخت.
«پدرت رو می‌شناسم.»
ات خشکش زد.
«چی...؟ پدر من؟!»
پایان قسمت ششم 🖤
راز بزرگ آشکار شد
قسمت هفتم: گذشته‌ای که نباید فاش می‌شد...
- ۷۴
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
