از زنجیر تا ابد
پارت اول
– اولین شلاق
زمستان ۲۰۳۴، زیرزمین شماره ۷، عمارت ییلاقی کوهستانی، ساعت دقیق ۲۳:۴۷:۳۲ هوای زیرزمین مثل همیشه یخ‌زده است. دمای دقیق ۱۱/۲ درجه سانتی‌گراد. رطوبت ۸۷ درصد. فشار اتمسفری ۱۰۱۲ میلی‌بار. نفسم در هوا بخار می‌شود، هر بار که بیرون می‌دهم، انگار بخشی از جانم را بیرون می‌ریزم. لامپ ۲۵ وات آویزان از سقف با زنجیری زنگ‌زده هر ۴/۷ ثانیه یک‌بار تاب می‌خورد و سایه‌ی بدنم را روی دیوار بتنی کش می‌دهد، مثل یک هیولای درهم‌شکسته که دیگر حتی نمی‌تواند سرش را بالا بگیرد. بوی نم دیوار، آهن زنگ‌زده، عرق خشک‌شده‌ی سه روز پیش، و خون تازه‌ی امشب در فضا معلق است. بوی خونِ تازه طعم فلزی دارد، انگار دهانم پر از سکه‌های قدیمی شده. من ۲۹ سال و ۴ ماه و ۱۲ روزمه. قد ۱۹۰/۵، وزن ۹۱/۸ کیلوگرم، هشت کیلو کمتر از وقتی که برای اولین بار دست و پاهایم را با زنجیر بستند. موهای مشکیِ کوتاهِ آشفته‌ام به پیشانی‌ام چسبیده، از عرق و خون. چشم‌های قهوه‌ای تیره‌ام دیگر برق ندارند، فقط یک گودال خالی از تسلیم مطلق. تنم فقط یک شلوارک خاکستریِ پاره است که تا نیمه‌ی ران بالا رفته، پوست بدنم پر از خطوط شلاق‌های قدیمی است، خطوط قرمز و بنفش و سفید که مثل نقشه‌ی یک شهر ویران‌شده روی پوست کمرم، شانه‌هایم، سینه‌ام و حتی ران‌هایم کشیده شده‌اند. زنجیرهای استیل ضدزنگ ۸ میلی‌متری به مچ دست و پاهایم وصل شده‌اند، طول هر کدام دقیقاً ۱۲۰ سانتی‌متر، به حلقه‌های آهنی جوش‌خورده‌ی دیوار پیچ شده‌اند. نمی‌توانم کامل بایستم. فقط روی زانوهای لرزانم نشسته‌ام، سرم پایین، پیشانی‌ام به زنجیر سرد تکیه داده، و هر نفس‌ام صدایی خش‌دار و شکسته دارد، مثل کسی که از درد خفه شده. سکوت زیرزمین فقط با صدای قطره‌های آب قطع می‌شود که هر ۱۱ ثانیه یک‌بار از یک ترک نامرئی سقف می‌چکند. قطره… قطره… قطره… و بعد، صدای پاشنه‌ها می‌آید. اولین ضربه‌ی پاشنه روی پله‌ی اول: تُک. دومین ضربه روی پله‌ی دوم: تُک. سومین… چهارمین… پنجمین… تا پانزدهمین. هر ضربه دقیقاً ۰/۸ ثانیه فاصله دارد. ضربان قلبِ آهنینِ کسی که می‌داند دقیقاً چه می‌خواهد. من می‌دانم کیست. فقط یک نفر در این دنیا این‌طور راه می‌رود. فقط یک نفر این‌طور نفس می‌کشد، انگار هر نفسش یک دستور است. فقط یک نفر این‌طور بوی وانیل و تنباکو و چرم گران‌قیمت را با خودش می‌آورد. در آهنی ۸۰ کیلویی با صدای کشیده و طولانی باز می‌شود: کُشششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششش
– اولین شلاق
زمستان ۲۰۳۴، زیرزمین شماره ۷، عمارت ییلاقی کوهستانی، ساعت دقیق ۲۳:۴۷:۳۲ هوای زیرزمین مثل همیشه یخ‌زده است. دمای دقیق ۱۱/۲ درجه سانتی‌گراد. رطوبت ۸۷ درصد. فشار اتمسفری ۱۰۱۲ میلی‌بار. نفسم در هوا بخار می‌شود، هر بار که بیرون می‌دهم، انگار بخشی از جانم را بیرون می‌ریزم. لامپ ۲۵ وات آویزان از سقف با زنجیری زنگ‌زده هر ۴/۷ ثانیه یک‌بار تاب می‌خورد و سایه‌ی بدنم را روی دیوار بتنی کش می‌دهد، مثل یک هیولای درهم‌شکسته که دیگر حتی نمی‌تواند سرش را بالا بگیرد. بوی نم دیوار، آهن زنگ‌زده، عرق خشک‌شده‌ی سه روز پیش، و خون تازه‌ی امشب در فضا معلق است. بوی خونِ تازه طعم فلزی دارد، انگار دهانم پر از سکه‌های قدیمی شده. من ۲۹ سال و ۴ ماه و ۱۲ روزمه. قد ۱۹۰/۵، وزن ۹۱/۸ کیلوگرم، هشت کیلو کمتر از وقتی که برای اولین بار دست و پاهایم را با زنجیر بستند. موهای مشکیِ کوتاهِ آشفته‌ام به پیشانی‌ام چسبیده، از عرق و خون. چشم‌های قهوه‌ای تیره‌ام دیگر برق ندارند، فقط یک گودال خالی از تسلیم مطلق. تنم فقط یک شلوارک خاکستریِ پاره است که تا نیمه‌ی ران بالا رفته، پوست بدنم پر از خطوط شلاق‌های قدیمی است، خطوط قرمز و بنفش و سفید که مثل نقشه‌ی یک شهر ویران‌شده روی پوست کمرم، شانه‌هایم، سینه‌ام و حتی ران‌هایم کشیده شده‌اند. زنجیرهای استیل ضدزنگ ۸ میلی‌متری به مچ دست و پاهایم وصل شده‌اند، طول هر کدام دقیقاً ۱۲۰ سانتی‌متر، به حلقه‌های آهنی جوش‌خورده‌ی دیوار پیچ شده‌اند. نمی‌توانم کامل بایستم. فقط روی زانوهای لرزانم نشسته‌ام، سرم پایین، پیشانی‌ام به زنجیر سرد تکیه داده، و هر نفس‌ام صدایی خش‌دار و شکسته دارد، مثل کسی که از درد خفه شده. سکوت زیرزمین فقط با صدای قطره‌های آب قطع می‌شود که هر ۱۱ ثانیه یک‌بار از یک ترک نامرئی سقف می‌چکند. قطره… قطره… قطره… و بعد، صدای پاشنه‌ها می‌آید. اولین ضربه‌ی پاشنه روی پله‌ی اول: تُک. دومین ضربه روی پله‌ی دوم: تُک. سومین… چهارمین… پنجمین… تا پانزدهمین. هر ضربه دقیقاً ۰/۸ ثانیه فاصله دارد. ضربان قلبِ آهنینِ کسی که می‌داند دقیقاً چه می‌خواهد. من می‌دانم کیست. فقط یک نفر در این دنیا این‌طور راه می‌رود. فقط یک نفر این‌طور نفس می‌کشد، انگار هر نفسش یک دستور است. فقط یک نفر این‌طور بوی وانیل و تنباکو و چرم گران‌قیمت را با خودش می‌آورد. در آهنی ۸۰ کیلویی با صدای کشیده و طولانی باز می‌شود: کُشششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششششش
- ۱.۲k
- ۰۹ آذر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
