P1:پسری که ازم متنفر بود.

P1:پسری که ازم متنفر بود.

راوی ویو :

دست هاش رو تا مچ توی جیب شلوار سرمه ای رنگ فرم مدرسه اش فرو برده بود .


نگاهی به پله های منتهی به کلاس های بچه های سال آخری انداخت و شروع به بالا رفتن از پله ها کرد که دستی رو روی شونه اش احساس کرد .

ناشناس 1 : هی یونگی!! خسته به نظر میای (خنده )

یونگی : خفه شو جیمین !

نگاهی به پسری که کنارش بود انداخت
موهای طلایی بلندش روی شونه هاش ریخته بود و چهره اش رو شیطانی تر کرده بود .
مطمعنا مدرسه قرار بود به خاطر موهاش حسابی تنبیهش کنن ولی انگار تصمیم گرفته بود موهاش رو نگه داره .

با یه دست رشته های طلایی رنگ رو از طوی چشم هاش کنار زد و دستش رو توی جیبش برد .

دکمه های جلویی لباسش باز بود .

جیمین : هی ! حست نسبت به روز اول مدرسه چیه یونگی ؟

یونگی : احساس تخ*می

جیمین با همون خنده چشمی همیشگی با صدای بلند خندید و چشم های تیره رنگش جمع شدن .

دوباره روی شونه یونگی ضربه زد .

جیمین : میدونم مرد دووم بیار فقط ۹ ماهه!!

صدای قدم های تندی رو پشت سرشون شنیدن

ناری با قدم های تندی از کنارشون رد شد و سمت مدرسه دوید و فر های درشت پایین موهاش توی هوا تاب می‌خورد.
همیشه دختر شلوغ و پر سر و صدایی بود

۲۰ قدم جلوتر یهو وایساد و اینه اش رو از توی جیبش درآورد و تقریبا جوری گرفت که نیمرخ سمت چپش توی آینه باشه .

یونگی بلافاصله فهمید چرا ناری این کارو کرد ‌‌.

از پارسال که توی بازی جرعت حقیقت به جیمین اعتراف کرد و با سکوت مواجه شد
دیگه سمت جیمین نیومد
هرچند همیشه از گوشه حیاط یا کلاس نگاهش میکرد .

راهش رو از جیمین جدا کرد و سمت کلاس رفت .

همه چیز قبل از اون برخورد ناگهانی خوب بود .

یونگی : هی !! مگه کوری!!

دختر ریزه میزه ای جلوش زمین افتاده بود و مدام دنبال چیزی روی زمین می‌گشت
حتی سرش رو بلند نکرد که به یونگی نگاه کنه .

یونگی : با توام ! میگم مگه کوری !!

بورام: ب...ببخشید...

ماسکش رو از روی زمین برداشت و روی صورتش زد و شروع به دویدن توی راهرو کرد .

_____________________

از اونجایی که ایده ای ندادید رمان جدید ایده خودمه امیدوارم دوسش داشته باشید ♡