ای کاش به تو سلام نمی کردم

ای کاش به تو سلام نمی کردم
به همین سادگی
توازنم را از دست دادم
شاعری که انگشتانش
رام او نیستند
باید آواره بماند
انگشتانی که عاشق بشوند
شاعر را آواره می کند
هیچگاه به کودتای دستانم
فکر نکرده بودم
همیشه
فکر می کردم کسی که قرار است
تو را از من بگیرد یک غریبه است
حالا انگشتانم تو را از من ربوده اند شیرینم خوب یادت باید باشد
زودتر از قلبم.
برای فتح دوباره ی تو
اگر شعر کارگر باشد
عاشقانه های حماسی می نویسم.و
بیمِ آن دارم که زیاد با تو سخن بگویم
مبادا خسته شوی...
و بیمِ آن دارم که سکوت کنم
مبادا گمان کنی که دیگر برای
قلبم مهم نیستی!