عفریته تاریکی نوسنده مرتضی متقیان

صدایی توجه مرا جلب کرد پریا بود .پریا در اوج زیبایی و هنر زنانگی و ان همه ظرافت و لطافت در زیبایی چشم و ابرو و  استقلال قشنگی  داشت . از لحاظ فکری به خودش متکی بود عقیده  و ایده خودش را داشت  و از زاویه ای که میدانست درست است به مسائل نگاه میکرد . البته از دوستان پریسا همین توقع می رفت . پریا برای من عطر پریسا را زنده میکرد .  بگذار اعتراف کنم خیلی که دلتنگ پریسا میشدم با پریا  صحبت میکردم  پریا تحت تاثیر پریسا بود مثل خیلی از دخترهای دیگر از پریسا الگو میگرفت و مدام از پریسا  تقل قول میکرد  اسمش در شناشنامه میترا بود ولی برای اینکه به پریسا شباهت بیشتری داشته باشد از ما میخواست تا پریا صدایش کنیم . پریسا فقط مرا دیوانه نکرده بود  دخترهایی هم بودند که به خاطر  کاریزمای شدید  پریسا  در او غرق میشدند و میخواستند مانند او باشند ‌ یکی از خانم ها وقتی با پریسا اشنا شد چادر را کنار گذاشت و ماتو و شلوار  و مقعنه مشکی و کفش اسپورت را  انتخاب کرد و سعی میکرد  همیشه در کنار پریسا باشد . این ها را که می دیدم به خودم حق می دادم که چطور اسیر پریسا شده ام اسارتی که حتی به قربانی شدن هم ختم نمیشد . پریسا سکوت و نکاه عمیقی داشت . در استانه پنحاه سالگی هستم ولی یقین دارم هنوز  نمی توانم یک کلمه بر روی حرف پریسا خرف بزنم .مانند ان روزها  میدانم باور نمیکنی ولی باور کن من نسبت به پریسا جنون داشتم  صداقت عجیبی داشت اهل غیبت کردن و صحبت در مورد دیگران نبود خیلی دقیق به حرف ها گوش مبداد و خیلی منطقی و بدون ملاحظه  و تعارف از دوستانش دفاع میکرد  و با احترام و در خلوت  خطای مخاطبش را  تذکر مبداد... به جرات تمام میگویم پریسا یک‌نفر نبود یک پدیده بود یک  پکیج از تمام خوبی ها و زیبایی ها ... تمام ذرات وجودش متانت بود و وقار و مناعت طبع .اهل مطالعه کنجکاو با  تمایلات فمن ...وقتی با پریا حرف میزدم ذهنم درگیر پریسا میشد . 
در ان اشوب ذهنی و  رفتن ازاده فقط یک کلمه را دقیق شنیدم سیاوش  بیا پریسا باهات کار داره ...  نمی خواهم اغراق کنم . تمام تلاشم این است ان روزها  را دقیق  یاداوری کنم و بتوانم از زندگیم رمز گشایی کنم ولی اسم پریسا اسمی نبود که بتوانم نسبت به ان بی تفاوت باشم ...