پیانیست

هروقت غمگین بود پشت پیانو مینشست و مدام مینواخت و مینواخت و مینواخت
آشفتگی اش را از میان نت ها میتوانستم ببینم، رنج قلبش را نت ها آشکار میکرد
با تمام توانش کلاویه هارا می فشرد، ریتم موسیقی را تند تر و تند تر می نواخت،
نت ها میان هم گم میشدند، باهم تصادف میکردند و مجروح میشدند
اما برایش مهم نبود وقتی غمگین بود، بی رحم میشد وگرنه میتوانم قسم بخورم برای تک تک نت ها دل سوز بود
پاهایش را محکم روی پدال ها میگذاشت یک بار هنگام غمش به انگشتانش نگاه کردم انگشت هایش هنگام نواختن میشکست ساعد های افتاده اش به دنبال نت ها میرفتند، پشت پیانو خمیده مینشست!.
ظرافت نواختنش از بین میرفت موسیقی هایش مرا میترساند
همانند عروسک جعبه موزیکال محکوم شده بود به نشستن پشت پیانو و نواختن تا آخر عمرش، اما او هرگز از گناهش پشیمان نبود
روبرویش می ایستم کلید هارا اشتباه و جا به جا میزند، برایم جا باز میکند و کنارش مینشینم با یک دست مینوازد و با دست دیگرش دستان مرا میگرد
انگشت های نازکش همیشه سرد بودند همانطور که قلب گرمش نازک بود
گاه به این فکر میکردم که چطور تا این زمان کلید های پیانو از سردی انگشتانش، منجمد نشده بودند...

#دست_نوشته