when silence became a scream p6
برای اولین بار، مکث یونا کمی طولانی شد.که آن‌قدر که توهین حساب شود.
فقط آن‌قدر که معنی داشته باشد.بعد گفت:
«تا وقتی منطقی باشه.»
اتاق یک‌دفعه سردتر شد.مدیر تمرین فوری میان حرف پرید.
«منظورش اینه که تمام تلاشش رو می‌کنه.»
جوپ اما نگاهش را از یونا برنداشت.
«اسم تو رو برای یه ارزیابی خاص هم نگه می‌داریم. ممکنه زودتر از بقیه وارد پروژه بشی.»
مدیر تمرین لبخند زد.
«در واقع… قراره امروز یه آشنایی اولیه با بعضی از هنرمندها داشته باشی.»
یونا ابرویش تکان نخورد، اما درونش چیزی بیدار شد.
«بعضی از هنرمندها؟»
مدیر گفت:
«استری کیدز.»
و برای اولین بار در آن روز، چیزی شبیه غافلگیری از چشم‌های یونا رد شد.خیلی کوتاه.به‌اندازه‌ی سایه‌ی پرنده‌ای روی دیوار.
استودیو بزرگ‌تر از چیزی بود که یونا تصور کرده بود.وقتی در باز شد، اولین چیزی که حس کرد، صدای موسیقی بود؛ سنگین، پرانرژی، زنده. بعد نور آینه‌ها. بعد هشت پسر که هر کدام به شکلی در فضا حضور داشتند که نمی‌شد نادیده‌شان گرفت.کارمند با لحنی رسمی گفت:
«بچه‌ها، این پارک یوناست. از امروز کارآموزه. احتمال داره در ارزیابی‌های آینده کنار شما هم دیده بشه.»
موسیقی قطع شد.
هشت جفت چشم سمت او برگشت.و یونا، برای اولین بار، با اعضای استری کیدز روبه‌رو شد.اولین کسی که از مرکز جمع کمی جلوتر ایستاده بود، کریستوفر بنگچان بود.او از همه آرام‌تر به نظر می‌رسید، اما حضورش از همه پررنگ‌تر بود.چشم‌هایش خسته اما دقیق بودند، انگار به جز ظاهر آدم‌ها، وزن سکوتشان را هم می‌سنجید. شانه‌های پهن، حالت ایستادن محکم، و آن نوع اقتداری که احتیاج به فریاد نداشت.او چیزی نگفت.فقط نگاه کرد.اما نگاهش مثل بقیه نبود.
کنار او، لینو ایستاده بود؛ صورت آرام، نگاه سردتر، و آن حس همیشگی کسی که خیلی زود به دیگران اعتماد نمی‌کند. دستانش را روی سینه جمع کرده بود و انگار از همان لحظه داشت تصمیم می‌گرفت این دختر ارزش توجه دارد یا نه.چانگبین ابرو بالا انداخته بود؛ انرژی‌اش حتی در سکون هم حس می‌شد.هان کنجکاوتر از بقیه نگاه می‌کرد، انگار مغزش در همان لحظه هزار فکر ساخته بود.هیونجین با آن زیبایی خیره‌کننده و نگاه تیزش، بیشتر از همه به جزئیات صورت یونا خیره شده بود.فلیکس آرام‌ترین واکنش را داشت؛ نه گرم، نه سرد، فقط با احتیاط.سونگمین چهره‌ای خوانا نداشت؛ دقیق، سنجیده، سخت‌گیر.و جونگین جوان‌تر از بقیه به نظر می‌رسید، اما نگاهش ساده‌لوح نبود—فقط کمتر پنهان‌کار بود.
کارمند ادامه داد:
«یونا، این هم اعضای استری کیدز.»
یونا تعظیم کرد.
«از آشنایی باهاتون خوشوقتم.»
فقط آن‌قدر که معنی داشته باشد.بعد گفت:
«تا وقتی منطقی باشه.»
اتاق یک‌دفعه سردتر شد.مدیر تمرین فوری میان حرف پرید.
«منظورش اینه که تمام تلاشش رو می‌کنه.»
جوپ اما نگاهش را از یونا برنداشت.
«اسم تو رو برای یه ارزیابی خاص هم نگه می‌داریم. ممکنه زودتر از بقیه وارد پروژه بشی.»
مدیر تمرین لبخند زد.
«در واقع… قراره امروز یه آشنایی اولیه با بعضی از هنرمندها داشته باشی.»
یونا ابرویش تکان نخورد، اما درونش چیزی بیدار شد.
«بعضی از هنرمندها؟»
مدیر گفت:
«استری کیدز.»
و برای اولین بار در آن روز، چیزی شبیه غافلگیری از چشم‌های یونا رد شد.خیلی کوتاه.به‌اندازه‌ی سایه‌ی پرنده‌ای روی دیوار.
استودیو بزرگ‌تر از چیزی بود که یونا تصور کرده بود.وقتی در باز شد، اولین چیزی که حس کرد، صدای موسیقی بود؛ سنگین، پرانرژی، زنده. بعد نور آینه‌ها. بعد هشت پسر که هر کدام به شکلی در فضا حضور داشتند که نمی‌شد نادیده‌شان گرفت.کارمند با لحنی رسمی گفت:
«بچه‌ها، این پارک یوناست. از امروز کارآموزه. احتمال داره در ارزیابی‌های آینده کنار شما هم دیده بشه.»
موسیقی قطع شد.
هشت جفت چشم سمت او برگشت.و یونا، برای اولین بار، با اعضای استری کیدز روبه‌رو شد.اولین کسی که از مرکز جمع کمی جلوتر ایستاده بود، کریستوفر بنگچان بود.او از همه آرام‌تر به نظر می‌رسید، اما حضورش از همه پررنگ‌تر بود.چشم‌هایش خسته اما دقیق بودند، انگار به جز ظاهر آدم‌ها، وزن سکوتشان را هم می‌سنجید. شانه‌های پهن، حالت ایستادن محکم، و آن نوع اقتداری که احتیاج به فریاد نداشت.او چیزی نگفت.فقط نگاه کرد.اما نگاهش مثل بقیه نبود.
کنار او، لینو ایستاده بود؛ صورت آرام، نگاه سردتر، و آن حس همیشگی کسی که خیلی زود به دیگران اعتماد نمی‌کند. دستانش را روی سینه جمع کرده بود و انگار از همان لحظه داشت تصمیم می‌گرفت این دختر ارزش توجه دارد یا نه.چانگبین ابرو بالا انداخته بود؛ انرژی‌اش حتی در سکون هم حس می‌شد.هان کنجکاوتر از بقیه نگاه می‌کرد، انگار مغزش در همان لحظه هزار فکر ساخته بود.هیونجین با آن زیبایی خیره‌کننده و نگاه تیزش، بیشتر از همه به جزئیات صورت یونا خیره شده بود.فلیکس آرام‌ترین واکنش را داشت؛ نه گرم، نه سرد، فقط با احتیاط.سونگمین چهره‌ای خوانا نداشت؛ دقیق، سنجیده، سخت‌گیر.و جونگین جوان‌تر از بقیه به نظر می‌رسید، اما نگاهش ساده‌لوح نبود—فقط کمتر پنهان‌کار بود.
کارمند ادامه داد:
«یونا، این هم اعضای استری کیدز.»
یونا تعظیم کرد.
«از آشنایی باهاتون خوشوقتم.»
- ۲.۱k
- ۰۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
