داستان :

پارت 72

ایزوکو آرام دستش را روی دست کاتسوکی گذاشت. اما به شکل ماورائی دستش مثل یک روح از روی دست کاتسوکی گذشت... این باعث فشرده شدن قلب پسرک شد. اما بهش اهمیتی نداد. و گذاشت دستش همانطور روی دست کاتسوکی بماند.

ایزوکو : متاسفم.... خیلی چیز هارو ازت پنهان کردم... کاچان حتی اگر امروز به این اتفاق نمی فتاد.... من زمان زیادی نداشتم....
لبخند غمگینی زد

ایزوکو: در هر صورت من قبلا یه بار مرده بودم... برگشت من به این زندگی اشتباه بود و احساس میکنم حالا همه چی درست شده.... چون در هر صورت مغز من بدون دستور اربابم به مرور زمان از کار می افتاد....من بهت اعتماد دارم میدونم که بزرگترین قهرمان میشی. حتی بزرگ تر از آلمایت...تو تا همیشه قهرمان من میمونی...

صدایش میشکند.

ایزوکو :... من... م. ن.. من... متاسفم که نمیتونم ک.. کنارت باشم... *خیلی دوست دارم*

آرام به تخت کاتسوکی نزدیک تر میشود، و خم می‌شود. حالا چهره هایشان رو به روی یکدیگر است. ایزوکو آرام پیشانی کاتسوکی می‌بوسد. مدتی همانطور در همان حالت می‌ماند. و زمانی که بالاخره از کاتسوکی فاصله می‌گیرد. دستش را از روی دست او برمی‌دارد. اما هنوز نگاهش روی چهره او میخ کوب مانده است.

ایزوکو: خواستم بگم لطفا فراموشم نکن.... اما... حالا که بهش فکر میکنم... کاچان منو فراموش کن. و با خوشحالی بدون به یاد آوردن من به زندگیت ادامه بده. یاد من فقط باعث ناراحتی تو میشه...خیلی دوست دارم.... خدافظ *قهرمان من*

نسیم سردی در اتاق وزید و پرده اتاق را به بازی گرفت و تکان داد.... درحالی که پنجره اتاق هنوز بسته بود.

.
.
.
فردای آن صبح کاتسوکی چشمانش را باز کرد. آروم روی تخت نشست و به پشتی تخت تکیه داد. آرام دستانش را به سمت چشمانش برد. و در کمال حیرت و تعجب چشمانش خیس از اشک بود. انگار در خواب اشک ریخته بود یا خواب بدی دیده بود. آرام اشک هایش را پاک کرد اما باز بی اختیار اشک های بیشتری از چشمانش روان شد. بعد از چند دقیقه آشکارا گریه میکرد... روحش میدانست که انگار چیز مهمی را از دست داده است. چیزی که نبودش از همین حالا قلبش را به درد آورده بود. دردی که برای او انگار بیش از حد غیر قابل تحمل بود.
.
.
.
پایان