رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_19
فصل نهم: چیزی فراتر از یک رقص
Something Beyond a Dance
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
راهروی شرقی قصر
در همان زمان، لی‌نو از راهروی شرقی عبور می‌کرد.
لباس رسمی فرمانده‌ی شوالیه‌های شمالی به تن داشت و نامه‌ای از طرف فرماندهان مرزی در دستش بود.
در نزدیکی تالار، صدای خنده‌ای شنید.
هان کنار یکی از پنجره‌ها ایستاده بود و با خدمتکاری صحبت می‌کرد.
وقتی لی‌نو را دید، لبخند زد.
— فرمانده، اینجا چه می‌کنید؟
لی‌نو ایستاد.
— کار سلطنتی.
هان نگاهی به نامه‌ی دستش انداخت.
— پس احتمالاً روز خسته‌کننده‌ای دارید.
— احتمالاً.
هان لبخند زد.
— اگر خسته شدید، ماه نقره‌ای هنوز بازه.
لی‌نو نگاه کوتاهی به او انداخت.
— این دعوت بود؟
هان شانه بالا انداخت.
— شاید.
لی‌نو برای لحظه‌ای مکث کرد.
— پس شاید دفعه‌ی بعد قبولش کنم.
هان لبخندش را پنهان نکرد.
— منتظرتون می‌مونم، فرمانده.
لی‌نو به راه افتاد.
اما این بار، برخلاف همیشه، لبخند کوچکی روی لبش بود.
یک درخواست دیگر
سونگمین و چان از تالار خارج شدند.
در راهروی قصر، صدای قدم‌هایشان روی کف سنگی می‌پیچید.
سونگمین ناگهان گفت:
— آقای بنگ‌چان؟
— بله؟
— می‌تونیم فردا به باغ پشتی بریم؟
چان به او نگاه کرد.
— برای تمرین رقص؟
سونگمین لبخند زد.
— نه.
— پس برای چی؟
سونگمین چند لحظه فکر کرد.
— برای اینکه کمی قدم بزنیم.
چان به باغی که از پنجره دیده می‌شد، نگاه کرد.
— فکر بدی نیست.
سونگمین لبخند زد.
— پس فردا می‌بینمتون.
چان سر تکان داد.
—تا فردا.
سونگمین به سمت اتاقش رفت.
چان چند لحظه در راهرو ایستاد.
او برای یک رقص ساده به قصر آمده بود.
اما حالا...
منتظر قدم زدن با شاهزاده‌ای بود که دیگر فقط یک شاهزاده به نظر نمی‌رسید.
و شاید همین، چیزی بود که کمی نگرانش می‌کرد.

پایان فصل نهم

𓂃 ࣪˖ ִֶָ𐀔
«گاهی یک نفر، آرام‌آرام از یک آشنای ساده به بخشی از روزهای انتظارمان تبدیل می‌شود.»