برادر ناتنی
[Step brother]
پارت ۷
ا.ت نمی‌دونست چی بگه، فقط به چشمای جیمین خیره شد ، اون نگاهِ گرم و مطمئن که انگار از هر حرفی واقعی‌تر بود.
جیمین یه قدم نزدیک‌تر شد، انقدر که بخار نفسش به پوست ا.ت خورد.
ـ می‌تونم یه چیزی بگم؟
+ چی؟
ـ من نمی‌دونم از کی شروع شد، اما وقتی پیشتم… دنیا برام آروم‌تره.
ا.ت نفسش رو حبس کرد ، قلبش مثل چی تو سینش می‌کوبید.
+ جیمین، ما نباید…
ـ می‌دونم…
+ ما خواهر و برادر ناتنی هستیم، اگه مامان بفهمه، اگه پدرت…
ـ می‌دونم، ا.ت... ولی این چیزیه که نمی‌تونم با منطق حلش کنم .
یه لحظه سکوت. فقط صدای نفس‌هاشون، صدای بارون، و عطر گل رزهای خیس.
جیمین آروم‌تر گفت:
ـ فقط قول بده قبل از اینکه برم، یه بار دیگه ببینمت ، توی باغ… همون‌جا بین رزها... فقط برای حرف زدن. باشه؟
ا.ت با صدای لرزون گفت:
+ باشه… فقط برای حرف زدن.
ـ فقط حرف زدن.
ولی نگاهشون چیز دیگه‌ای می‌گفت.
...
اون شب، ا.ت تا صبح نخوابید. بارون بند اومده بود، اما ذهنش مثل طوفان می‌چرخید.
دلش دو تیکه شده بود........نیمی پر از احساس ممنوعه، نیمی پر از ترس از عواقبش.
با خودش زمزمه کرد:
«عشق ممنوعه… شاید ما همین باشیم.»
...
صبح روز رفتن جیمین، هوا مثل دل ا.ت سنگین بود، اما خبر خوبی از راه رسید. جیمین پیغام داده بود که پروازش رو چند ساعت عقب انداخته و منتظر ا.ت بین رزهاست.
ا.ت سریع لباس پوشید؛ همون بلوز کرم رنگی که جیمین یه بار گفته بود بهش میاد. با هیجان و ترس، از اتاق بیرون زد و مستقیم به سمت باغ رفت.
وقتی رسید، جیمین همون‌جا بود، کنار بوته‌ی رز قرمز بزرگ، با کوله‌پشتی‌اش روی زمین. آفتاب تازه داشت از لای ابرها بیرون می‌زد و روی موهای جیمین برق می‌انداخت.
+ سلام جیمینا. زود اومدی.
جیمین بهش نگاه کرد. نگاهش امروز فرق داشت؛ یه جور جدیت همراه با نگرانی.
ـ باید می‌اومدم. این چند روزی که نیستم، باید تکلیفم رو با خودم مشخص کنم.
ا.ت نزدیک‌تر رفت، قلبش داشت از سینه‌اش بیرون می‌اومد.
+ تکلیف چی؟
جیمین یک قدم بهش نزدیک شد، فاصله بینشون به صفر رسید. ا.ت می‌تونست گرمای بدن جیمین رو حس کنه.
ـ ا.ت... تو می‌دونی چقدر برام مهمی؟ از اون روزی که اومدی خونمون، هر لحظه انگار یه چیزی داره منو سمتت می‌کشه که منطق و خانواده‌ام می‌گن اشتباهه...........
ادامه دارد......
~•~•~
(امیدوارم که خوشتون اومده باشه🎀✨️)
پارت ۷
ا.ت نمی‌دونست چی بگه، فقط به چشمای جیمین خیره شد ، اون نگاهِ گرم و مطمئن که انگار از هر حرفی واقعی‌تر بود.
جیمین یه قدم نزدیک‌تر شد، انقدر که بخار نفسش به پوست ا.ت خورد.
ـ می‌تونم یه چیزی بگم؟
+ چی؟
ـ من نمی‌دونم از کی شروع شد، اما وقتی پیشتم… دنیا برام آروم‌تره.
ا.ت نفسش رو حبس کرد ، قلبش مثل چی تو سینش می‌کوبید.
+ جیمین، ما نباید…
ـ می‌دونم…
+ ما خواهر و برادر ناتنی هستیم، اگه مامان بفهمه، اگه پدرت…
ـ می‌دونم، ا.ت... ولی این چیزیه که نمی‌تونم با منطق حلش کنم .
یه لحظه سکوت. فقط صدای نفس‌هاشون، صدای بارون، و عطر گل رزهای خیس.
جیمین آروم‌تر گفت:
ـ فقط قول بده قبل از اینکه برم، یه بار دیگه ببینمت ، توی باغ… همون‌جا بین رزها... فقط برای حرف زدن. باشه؟
ا.ت با صدای لرزون گفت:
+ باشه… فقط برای حرف زدن.
ـ فقط حرف زدن.
ولی نگاهشون چیز دیگه‌ای می‌گفت.
...
اون شب، ا.ت تا صبح نخوابید. بارون بند اومده بود، اما ذهنش مثل طوفان می‌چرخید.
دلش دو تیکه شده بود........نیمی پر از احساس ممنوعه، نیمی پر از ترس از عواقبش.
با خودش زمزمه کرد:
«عشق ممنوعه… شاید ما همین باشیم.»
...
صبح روز رفتن جیمین، هوا مثل دل ا.ت سنگین بود، اما خبر خوبی از راه رسید. جیمین پیغام داده بود که پروازش رو چند ساعت عقب انداخته و منتظر ا.ت بین رزهاست.
ا.ت سریع لباس پوشید؛ همون بلوز کرم رنگی که جیمین یه بار گفته بود بهش میاد. با هیجان و ترس، از اتاق بیرون زد و مستقیم به سمت باغ رفت.
وقتی رسید، جیمین همون‌جا بود، کنار بوته‌ی رز قرمز بزرگ، با کوله‌پشتی‌اش روی زمین. آفتاب تازه داشت از لای ابرها بیرون می‌زد و روی موهای جیمین برق می‌انداخت.
+ سلام جیمینا. زود اومدی.
جیمین بهش نگاه کرد. نگاهش امروز فرق داشت؛ یه جور جدیت همراه با نگرانی.
ـ باید می‌اومدم. این چند روزی که نیستم، باید تکلیفم رو با خودم مشخص کنم.
ا.ت نزدیک‌تر رفت، قلبش داشت از سینه‌اش بیرون می‌اومد.
+ تکلیف چی؟
جیمین یک قدم بهش نزدیک شد، فاصله بینشون به صفر رسید. ا.ت می‌تونست گرمای بدن جیمین رو حس کنه.
ـ ا.ت... تو می‌دونی چقدر برام مهمی؟ از اون روزی که اومدی خونمون، هر لحظه انگار یه چیزی داره منو سمتت می‌کشه که منطق و خانواده‌ام می‌گن اشتباهه...........
ادامه دارد......
~•~•~
(امیدوارم که خوشتون اومده باشه🎀✨️)
- ۶.۶k
- ۰۱ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
