طرحی از باران
🖋️ پارت اول: «برخورد در سکوت»
بارون آروم میبارید.
لنا، با شال خاکستری و کتابی در دست، وارد کتابخونهی قدیمی خیابون بیکن شد.
بوی چوب کهنه و کاغذهای زرد خورده، همون چیزی بود که همیشه آرومش میکرد.
کنار پنجره نشست، جایی که قطرههای بارون روی شیشه میلغزیدن، و شروع کرد به ورق زدن کتاب.
صدای قدمهایی آروم از راهرو پیچید.
نه از اون صداهایی که حواس آدمو پرت میکنن—از اونهایی که انگار خودشون هم نمیخوان شنیده بشن.
لنا سرش رو بلند کرد.
پسر قدبلندی با موهای مشکی و لباس مشکی ساده، ایستاده بود روبهروی قفسهی هنر.
دستش روی کتابی بود که جلدش نقاشی یه ساحل تاریک داشت.
چشمهاش خسته بودن، ولی دقیق.
انگار دنبال چیزی میگشت که فقط خودش میدونست چیه.
لنا دوباره به کتابش برگشت، ولی ذهنش پیش اون پسر موند.
بعد از چند دقیقه، صدایی آروم شنید:
«تو هم از صدای بارون خوشت میاد؟»
لنا سرش رو بلند کرد.
اون پسر حالا کنار پنجره ایستاده بود، درست روبهروی صندلیش.
گفت:
«آره... حس میکنم بارون تنها چیزیه که بدون پرسیدن، میفهمه آدم چی میخواد.»
پسر لبخند محوی زد.
«منم همینطور فکر میکنم.
راستی... اسمم جونگکوکه.
نقاشم. ولی بیشتر از رنگ، با سکوت کار میکنم.»
لنا لبخند زد.
«من لنام.
نه نقاشم، نه شاعر. فقط یه دختر معمولی که با کتابهاش زندگی میکنه.»
جونگکوک نشست روی صندلی روبهرو.
بارون تندتر شد، و صدای قطرهها مثل موسیقی پسزمینهی گفتوگوشون شد.
اون روز، هیچکدوم نمیدونستن که این برخورد ساده، قراره تبدیل بشه به یه نقاشی خاص—یه نقاشی از بارون، از سکوت، از دختری با شال خاکستری که توی کتابخونهی لندن، یه نقاش رو از خودش بیرون کشید...
بارون آروم میبارید.
لنا، با شال خاکستری و کتابی در دست، وارد کتابخونهی قدیمی خیابون بیکن شد.
بوی چوب کهنه و کاغذهای زرد خورده، همون چیزی بود که همیشه آرومش میکرد.
کنار پنجره نشست، جایی که قطرههای بارون روی شیشه میلغزیدن، و شروع کرد به ورق زدن کتاب.
صدای قدمهایی آروم از راهرو پیچید.
نه از اون صداهایی که حواس آدمو پرت میکنن—از اونهایی که انگار خودشون هم نمیخوان شنیده بشن.
لنا سرش رو بلند کرد.
پسر قدبلندی با موهای مشکی و لباس مشکی ساده، ایستاده بود روبهروی قفسهی هنر.
دستش روی کتابی بود که جلدش نقاشی یه ساحل تاریک داشت.
چشمهاش خسته بودن، ولی دقیق.
انگار دنبال چیزی میگشت که فقط خودش میدونست چیه.
لنا دوباره به کتابش برگشت، ولی ذهنش پیش اون پسر موند.
بعد از چند دقیقه، صدایی آروم شنید:
«تو هم از صدای بارون خوشت میاد؟»
لنا سرش رو بلند کرد.
اون پسر حالا کنار پنجره ایستاده بود، درست روبهروی صندلیش.
گفت:
«آره... حس میکنم بارون تنها چیزیه که بدون پرسیدن، میفهمه آدم چی میخواد.»
پسر لبخند محوی زد.
«منم همینطور فکر میکنم.
راستی... اسمم جونگکوکه.
نقاشم. ولی بیشتر از رنگ، با سکوت کار میکنم.»
لنا لبخند زد.
«من لنام.
نه نقاشم، نه شاعر. فقط یه دختر معمولی که با کتابهاش زندگی میکنه.»
جونگکوک نشست روی صندلی روبهرو.
بارون تندتر شد، و صدای قطرهها مثل موسیقی پسزمینهی گفتوگوشون شد.
اون روز، هیچکدوم نمیدونستن که این برخورد ساده، قراره تبدیل بشه به یه نقاشی خاص—یه نقاشی از بارون، از سکوت، از دختری با شال خاکستری که توی کتابخونهی لندن، یه نقاش رو از خودش بیرون کشید...
- ۴.۹k
- ۰۶ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط