آسمان به رنگ خاک

آسمان به رنگ خاک
و خاک به رنگ خون
زنان به بند
و مردهای مرد
به زیر تازیانه در نبرد
و خون به رگ به جوش
و موج غم درون سینه ژرف و پرخروش
خروش
به قلب شهر خفته و خموش
سکوت
صدای پای صبح
میان ظلمت طویل شب به گوش ماه می‌رسد
خموش
زنی زراه می‌رسد
زمرکبی که حامل سیاهی شب است
زنی به رنگ نور
خموش و پرصلابت و صبور
چه روزها به بند
به اتهام دانش و شعور!
زنی چو صخره‌ای رفیع و استوار و پرغرور
به شهر خفته در عبور . . .
زنی ز راه می‌رسد
ز مرکبی که حامل سیاهی شب است
دو دست او
به دستبند ظلم و جور بسته لیک
هنوز خنده بر لب است !
کسی تو گوئیا که درب خانه‌اش بروی او گشود
و او دو دست بسته را به آسمان نمود
قدم به خانه‌اش نهاد
در آرزوی داد !
خموش
بدون واژگان
به روح خسته زمان اشاره کرد
جهان دودست بسته را نظاره کرد
و در سراسر جهان
قلم زدست هر وکیل پاک پرتوان
وکیل مردمان خسته جان
به ناگهان فتاد !
و من به سجده می‌روم
گشوده باد همیشه دربهای افتخار
به روی این چنین زنی
گشاده باد
دست‌های این چنین زنی
ستوده باد
این چنین زنی ! . . .


نسرین ستوده لنگرودی (زاده ۱۳۴۲) حقوقدان، وکیل دادگستری و فعال اجتماعی است. او عضو کانون مدافعان حقوق بشر، کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان، و انجمن حمایت از کودکان بوده و وکالت پرونده‌های بسیاری از فعالان حقوق بشر، فعالان حقوق زنان، کودکان قربانیِ کودک آزاری و کودکان در معرض اعدام را برعهده داشته‌است. ستوده در سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۸ میلادی) برنده جایزه حقوق بشر «سازمان حقوق بشر بین‌الملل» شد.