فیک : بین راندها
پارت ۱۵۷
صبح زود...
اتوبوس باشگاه مقابل سالن مسابقات کشوری توقف کرد.
جونگکوک از پنجره بیرون را نگاه کرد.
سالن بزرگتر از چیزی بود که تصور میکرد.
آنا آرام گفت:
ـ «بالاخره رسیدیم...»
جیمین لبخند زد.
ـ «ماهها برای امروز تمرین کردیم.»
تهیونگ کش و قوسی به بدنش داد.
ـ «خب...»
ـ «وقتشه اسم باشگاهمون رو همه بشنون.»
---
چهار نفر از اتوبوس پیاده شدند.
استاد کانگ کنارشان ایستاد.
نگاهی به تکتکشان انداخت.
بعد گفت:
ـ «یادتون باشه...»
ـ «مدال مهمه.»
ـ «اما چیزی که بیشتر از مدال ارزش داره...»
ـ «اینه که آخر مسابقه، وقتی توی آینه نگاه میکنین، از خودتون راضی باشین.»
همه با احترام سر تکان دادند.
---
داخل سالن...
باشگاههای مختلف از سراسر کشور حضور داشتند.
صدای تشویق...
گرم کردن ورزشکارها...
و اعلام اسامی از بلندگو...
فضای مسابقه را پر کرده بود.
---
تهیونگ آرام سوت زد.
ـ «وای...»
ـ «اینجا از چیزی که فکر میکردم خفنتره.»
جیمین لبخند زد.
ـ «ترسیدی؟»
تهیونگ اخم ساختگی کرد.
ـ «من؟»
ـ «فقط دارم به بقیه فرصت میدم از آخرین لحظههای آرامششون لذت ببرن.»
کوک خندید.
ـ «اعتمادبهنفست تمومی نداره.»
---
در همان لحظه...
چند نفر از اعضای یکی از باشگاههای رقیب از کنارشان رد شدند.
یکی از آنها نگاهی به لباس باشگاه استاد کانگ انداخت و با پوزخند گفت:
ـ «همون باشگاه کوچیکه؟»
ـ «بعید میدونم حتی به نیمهنهایی برسین.»
تهیونگ خواست جواب بدهد...
اما جیمین خیلی آرام دستش را گرفت.
ـ «نه.»
تهیونگ به او نگاه کرد.
جیمین با آرامش گفت:
ـ «جوابمون رو روی رینگ میدیم.»
جونگکوک لبخند زد.
ـ «دقیقاً.»
آنا هم گفت:
ـ «حرف زدن آسونه...»
ـ «اثبات کردنش سختتره.»
---
ورزشکارهای آن باشگاه با همان لبخند تمسخرآمیز دور شدند.
تهیونگ نفس عمیقی کشید.
بعد لبخند زد.
ـ «باشه...»
ـ «پس روی رینگ میبینمشون.»
---
بلندگوی سالن روشن شد.
«از تمامی ورزشکاران درخواست میشود برای مراسم افتتاحیه آماده شوند.»
چهار نفر کنار هم ایستادند.
جونگکوک دستش را جلو آورد.
ـ «برای باشگاه...»
آنا دستش را روی دست او گذاشت.
ـ «برای خانوادهای که اینجا پیدا کردیم.»
جیمین هم دستش را گذاشت.
ـ «برای خودمون.»
آخر از همه...
تهیونگ با همان لبخند همیشگی دستش را روی دست بقیه گذاشت.
ـ «و برای اینکه آخرش با جام برگردیم خونه.»
همه خندیدند.
اما این بار...
پشت آن خندهها...
یک تصمیم مشترک بود.
آنها آمده بودند...
تا ثابت کنند هیچکس حق نداشت باشگاه استاد کانگ را دستکم بگیرد.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
صبح زود...
اتوبوس باشگاه مقابل سالن مسابقات کشوری توقف کرد.
جونگکوک از پنجره بیرون را نگاه کرد.
سالن بزرگتر از چیزی بود که تصور میکرد.
آنا آرام گفت:
ـ «بالاخره رسیدیم...»
جیمین لبخند زد.
ـ «ماهها برای امروز تمرین کردیم.»
تهیونگ کش و قوسی به بدنش داد.
ـ «خب...»
ـ «وقتشه اسم باشگاهمون رو همه بشنون.»
---
چهار نفر از اتوبوس پیاده شدند.
استاد کانگ کنارشان ایستاد.
نگاهی به تکتکشان انداخت.
بعد گفت:
ـ «یادتون باشه...»
ـ «مدال مهمه.»
ـ «اما چیزی که بیشتر از مدال ارزش داره...»
ـ «اینه که آخر مسابقه، وقتی توی آینه نگاه میکنین، از خودتون راضی باشین.»
همه با احترام سر تکان دادند.
---
داخل سالن...
باشگاههای مختلف از سراسر کشور حضور داشتند.
صدای تشویق...
گرم کردن ورزشکارها...
و اعلام اسامی از بلندگو...
فضای مسابقه را پر کرده بود.
---
تهیونگ آرام سوت زد.
ـ «وای...»
ـ «اینجا از چیزی که فکر میکردم خفنتره.»
جیمین لبخند زد.
ـ «ترسیدی؟»
تهیونگ اخم ساختگی کرد.
ـ «من؟»
ـ «فقط دارم به بقیه فرصت میدم از آخرین لحظههای آرامششون لذت ببرن.»
کوک خندید.
ـ «اعتمادبهنفست تمومی نداره.»
---
در همان لحظه...
چند نفر از اعضای یکی از باشگاههای رقیب از کنارشان رد شدند.
یکی از آنها نگاهی به لباس باشگاه استاد کانگ انداخت و با پوزخند گفت:
ـ «همون باشگاه کوچیکه؟»
ـ «بعید میدونم حتی به نیمهنهایی برسین.»
تهیونگ خواست جواب بدهد...
اما جیمین خیلی آرام دستش را گرفت.
ـ «نه.»
تهیونگ به او نگاه کرد.
جیمین با آرامش گفت:
ـ «جوابمون رو روی رینگ میدیم.»
جونگکوک لبخند زد.
ـ «دقیقاً.»
آنا هم گفت:
ـ «حرف زدن آسونه...»
ـ «اثبات کردنش سختتره.»
---
ورزشکارهای آن باشگاه با همان لبخند تمسخرآمیز دور شدند.
تهیونگ نفس عمیقی کشید.
بعد لبخند زد.
ـ «باشه...»
ـ «پس روی رینگ میبینمشون.»
---
بلندگوی سالن روشن شد.
«از تمامی ورزشکاران درخواست میشود برای مراسم افتتاحیه آماده شوند.»
چهار نفر کنار هم ایستادند.
جونگکوک دستش را جلو آورد.
ـ «برای باشگاه...»
آنا دستش را روی دست او گذاشت.
ـ «برای خانوادهای که اینجا پیدا کردیم.»
جیمین هم دستش را گذاشت.
ـ «برای خودمون.»
آخر از همه...
تهیونگ با همان لبخند همیشگی دستش را روی دست بقیه گذاشت.
ـ «و برای اینکه آخرش با جام برگردیم خونه.»
همه خندیدند.
اما این بار...
پشت آن خندهها...
یک تصمیم مشترک بود.
آنها آمده بودند...
تا ثابت کنند هیچکس حق نداشت باشگاه استاد کانگ را دستکم بگیرد.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
- ۱۹.۳k
- ۲۶ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط