پارت یک..........
پارت یک..........
[رمان مافیایی: قلمرو سیاه جئون]
پارت اول: سقوط در میان سایه‌ها
صدای برخورد قطرات تند باران به سقف فلزی انبار متروکه، شبیه به شلیک گلوله بود. تاریکی مطلق همه جا را گرفته بود، اما در میان آن سیاهی، تنها چیزی که دیده می‌شد، نور ضعیف و لرزان یک چراغ مطالعه در گوشه‌ای از اتاق بود.
من، ا/ت، در حالی که لرزش تمام بدنم را حس می‌کردم، در گوشه‌ای کز کرده بودم. دستانم از شدت سرما و ترس به هم گره شده بود. من فقط می‌خواستم فرار کنم، اما انگار تمام راه‌ها به یک نقطه ختم می‌شد: او.
ناگهان، صدای قدم‌های سنگین و منظم روی زمین خیس شنیده شد. تَق… تَق… تَق… هر قدم، مثل ضربان قلب من، وحشت را در وجودم بیشتر می‌کرد. آن صدا، ریتم مرگ بود.
در میان مهِ باران و تاریکی، سایه‌ی بلندی پدیدار شد. او وارد شد.
جئون جونگ‌کوک.
او با کت بلند و مشکی‌اش، طوری قدم برمی‌داشت که انگار مالک تمام این دنیاست. صورتش در سایه‌ها پنهان بود، اما چشمانش… آن دو قطعه الماس سیاه که در تاریکی هم می‌درخشیدند، مستقیماً به من خیره شده بودند. او ایستاد. سکوت میان ما سنگین‌تر از هر طوفانی بود.
«فکر کردی می‌تونی از سایه‌های من فرار کنی، ا/ت؟»
صدایش بم و آرام بود، اما لرزه‌ای به تنم انداخت که فراتر از سرما بود. او به آرامی به من نزدیک شد. هر قدم او، فضای اکسیژن اطرافم را کم می‌کرد. وقتی درست مقابل من ایستاد، سایه‌اش تمام وجودم را پوشاند.
او خم شد. سردترین و جذاب‌ترین مردی را که تا به حال دیده بودم، در نزدیکی خود حس می‌کردم. او با انگشتان بلند و سردش، چانه‌ام را بالا آورد تا مجبور شوم به اعماق آن چشمان تاریک نگاه کنم.
«دنیا بیرون از اینجا خیلی بی‌رحمه…» او با نیشخندی که فقط لبه‌ی لب‌هایش را تکان داد، زمزمه کرد. «اما اینجا، توی قلمروی من… تو فقط یک راه داری: یا تسلیم من بشی، یا زیر سایه‌های من دفن بشی.»
در همان لحظه، نور چراغ با یک جرقه و صدای انفجار در طبقه بالا، شروع به لرزیدن کرد. صدای شلیک گلوله از دوردست شنیده شد. جونگ‌کوک بدون اینکه حتی پلک بزند، با همان آرامش مرگبار، اسلحه را از کمرش بیرون کشید و به سمت من برگشت.
او با صدایی که حالا دیگر هیچ اثری از آن آرامش نداشت، دستور داد:
«بچسب به من و از چشمم دور نشو. اگه می‌خوای زنده بمونی، باید مال من باشی.»
و این، شروع سقوط من به دنیای سیاه جئون جونگ‌کوک بود… دنیایی که در آن عشق و مرگ، تنها یک قدم با هم فاصله داشتند.
[رمان مافیایی: قلمرو سیاه جئون]
پارت اول: سقوط در میان سایه‌ها
صدای برخورد قطرات تند باران به سقف فلزی انبار متروکه، شبیه به شلیک گلوله بود. تاریکی مطلق همه جا را گرفته بود، اما در میان آن سیاهی، تنها چیزی که دیده می‌شد، نور ضعیف و لرزان یک چراغ مطالعه در گوشه‌ای از اتاق بود.
من، ا/ت، در حالی که لرزش تمام بدنم را حس می‌کردم، در گوشه‌ای کز کرده بودم. دستانم از شدت سرما و ترس به هم گره شده بود. من فقط می‌خواستم فرار کنم، اما انگار تمام راه‌ها به یک نقطه ختم می‌شد: او.
ناگهان، صدای قدم‌های سنگین و منظم روی زمین خیس شنیده شد. تَق… تَق… تَق… هر قدم، مثل ضربان قلب من، وحشت را در وجودم بیشتر می‌کرد. آن صدا، ریتم مرگ بود.
در میان مهِ باران و تاریکی، سایه‌ی بلندی پدیدار شد. او وارد شد.
جئون جونگ‌کوک.
او با کت بلند و مشکی‌اش، طوری قدم برمی‌داشت که انگار مالک تمام این دنیاست. صورتش در سایه‌ها پنهان بود، اما چشمانش… آن دو قطعه الماس سیاه که در تاریکی هم می‌درخشیدند، مستقیماً به من خیره شده بودند. او ایستاد. سکوت میان ما سنگین‌تر از هر طوفانی بود.
«فکر کردی می‌تونی از سایه‌های من فرار کنی، ا/ت؟»
صدایش بم و آرام بود، اما لرزه‌ای به تنم انداخت که فراتر از سرما بود. او به آرامی به من نزدیک شد. هر قدم او، فضای اکسیژن اطرافم را کم می‌کرد. وقتی درست مقابل من ایستاد، سایه‌اش تمام وجودم را پوشاند.
او خم شد. سردترین و جذاب‌ترین مردی را که تا به حال دیده بودم، در نزدیکی خود حس می‌کردم. او با انگشتان بلند و سردش، چانه‌ام را بالا آورد تا مجبور شوم به اعماق آن چشمان تاریک نگاه کنم.
«دنیا بیرون از اینجا خیلی بی‌رحمه…» او با نیشخندی که فقط لبه‌ی لب‌هایش را تکان داد، زمزمه کرد. «اما اینجا، توی قلمروی من… تو فقط یک راه داری: یا تسلیم من بشی، یا زیر سایه‌های من دفن بشی.»
در همان لحظه، نور چراغ با یک جرقه و صدای انفجار در طبقه بالا، شروع به لرزیدن کرد. صدای شلیک گلوله از دوردست شنیده شد. جونگ‌کوک بدون اینکه حتی پلک بزند، با همان آرامش مرگبار، اسلحه را از کمرش بیرون کشید و به سمت من برگشت.
او با صدایی که حالا دیگر هیچ اثری از آن آرامش نداشت، دستور داد:
«بچسب به من و از چشمم دور نشو. اگه می‌خوای زنده بمونی، باید مال من باشی.»
و این، شروع سقوط من به دنیای سیاه جئون جونگ‌کوک بود… دنیایی که در آن عشق و مرگ، تنها یک قدم با هم فاصله داشتند.
- ۱۲۶
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
