سوکوکو (پارت ۳۳)
«دوستیه فراموش شده»
{ویو: ۱۱-ژانویه-۲۰۱۹}
{ساعت: ۰۰:۰۲}
*بعد از گفت و گوی پارت قبل، چند ساعت خوابیدن و الان ساعت ۱ صبحه و دارن آماده میشن که برن.*
ویو دازای
حقیقتا اینجا ی حس نمیدونم چی چی میده بهم سر همینم به خاطر چوچو من براشون مهم شدم <(￣︶￣)>
داشتم همینجوری درو دیوار رو نگاه میکردم و به این فکر میکردم که چویا دوسم داره؟ نداره؟ از همین افکار نصف شبی.. با خودم گفتم شاید "؟" بتونه کمکم کنـ.. نه نه اون نه.. ورلاین؟ شاید.. قطعا.
(خردادی-)
رفتم پیشش سوال کنم ازش..
همینجوری سر راست انگار نه انگار ازم بدش میاد پرسیدم:« چویا منو دوست داره؟»
ورلاین:« چ..» *مکث* «من چبدونم؟:/»
چرا انتظار داشتم پار- یعنی.. چرا انتظار داشتم که کشته بشم؟
دازای:«خــــــــوب.. تو بیشتر از همه میشناصیش، به هرحال برادرشی..»
ویو ورلاین
حس میکنم بدجوری کتک خورده؟-:/
فک می‌کنه من تو مخه چویام؟ از کجا بدونم..
ولی،
ورلاین:« آره دوست داره.» (در ذهن ورلاین: چویاااا تو روحت.)
دازای:«خدایی؟ مطمئن نیستما..»
ورلاین:« تا نگفتم "به عنوان همکار دوست داره" قبول کن و ببند.»
دازای:« قبول،قبول،قبول،قبول.. ولی جدی، به نظرت چرا حس میکنم دوسم نداره؟»
خیلی برام جالبه که داره از من می‌پرسه..
ورلاین:« شاید چون زبان عشقش مثل بقیه نیست..»
دازای:« میشه بیشتر توضیح بدی؟ فک کن پنج سالمه»
ورلاین:« خوب.. همه مثلاً زبان عشقشون خلاصه میشه توی وابستگی عاطفی، دلتنگی و اینجور چیزا (این تیکه رو فک کنم یه کوچولو بد نوشتم قصد توحین ندارم عزیزان🌟) ولی اون، خوب بیشتر از اینجور چیزا وقتی عاشق میشه امنیت و حال اون فرد براش مهمه.»
سکوت معنادار*
دازای:«یعنی اینکه نمی‌زاره بمیرمم برای همینه؟»
ورلاین:« بلی. البته اینا چیزاییه که من می‌دونم. تو باید خودت بشناسیش..من زیاد نمیشناصمش.»
ویو دازای
یعنی- به معنای واقعی کلمه.. کرم درونم چنان داشت خودشو میکوبید به درو دیوار تا فوران کنه و ی متلک زیبا بندازم به ورلاین که نگو و نپرس🦦 ولیی خودمو کنترل کردم. چرا؟ چون چوچو جون دستور دادن که باید زنده بمونم:::
{ویو: ۱۱-ژانویه-۲۰۱۹}
{ساعت: ۰۰:۰۲}
*بعد از گفت و گوی پارت قبل، چند ساعت خوابیدن و الان ساعت ۱ صبحه و دارن آماده میشن که برن.*
ویو دازای
حقیقتا اینجا ی حس نمیدونم چی چی میده بهم سر همینم به خاطر چوچو من براشون مهم شدم <(￣︶￣)>
داشتم همینجوری درو دیوار رو نگاه میکردم و به این فکر میکردم که چویا دوسم داره؟ نداره؟ از همین افکار نصف شبی.. با خودم گفتم شاید "؟" بتونه کمکم کنـ.. نه نه اون نه.. ورلاین؟ شاید.. قطعا.
(خردادی-)
رفتم پیشش سوال کنم ازش..
همینجوری سر راست انگار نه انگار ازم بدش میاد پرسیدم:« چویا منو دوست داره؟»
ورلاین:« چ..» *مکث* «من چبدونم؟:/»
چرا انتظار داشتم پار- یعنی.. چرا انتظار داشتم که کشته بشم؟
دازای:«خــــــــوب.. تو بیشتر از همه میشناصیش، به هرحال برادرشی..»
ویو ورلاین
حس میکنم بدجوری کتک خورده؟-:/
فک می‌کنه من تو مخه چویام؟ از کجا بدونم..
ولی،
ورلاین:« آره دوست داره.» (در ذهن ورلاین: چویاااا تو روحت.)
دازای:«خدایی؟ مطمئن نیستما..»
ورلاین:« تا نگفتم "به عنوان همکار دوست داره" قبول کن و ببند.»
دازای:« قبول،قبول،قبول،قبول.. ولی جدی، به نظرت چرا حس میکنم دوسم نداره؟»
خیلی برام جالبه که داره از من می‌پرسه..
ورلاین:« شاید چون زبان عشقش مثل بقیه نیست..»
دازای:« میشه بیشتر توضیح بدی؟ فک کن پنج سالمه»
ورلاین:« خوب.. همه مثلاً زبان عشقشون خلاصه میشه توی وابستگی عاطفی، دلتنگی و اینجور چیزا (این تیکه رو فک کنم یه کوچولو بد نوشتم قصد توحین ندارم عزیزان🌟) ولی اون، خوب بیشتر از اینجور چیزا وقتی عاشق میشه امنیت و حال اون فرد براش مهمه.»
سکوت معنادار*
دازای:«یعنی اینکه نمی‌زاره بمیرمم برای همینه؟»
ورلاین:« بلی. البته اینا چیزاییه که من می‌دونم. تو باید خودت بشناسیش..من زیاد نمیشناصمش.»
ویو دازای
یعنی- به معنای واقعی کلمه.. کرم درونم چنان داشت خودشو میکوبید به درو دیوار تا فوران کنه و ی متلک زیبا بندازم به ورلاین که نگو و نپرس🦦 ولیی خودمو کنترل کردم. چرا؟ چون چوچو جون دستور دادن که باید زنده بمونم:::
- ۹.۰k
- ۱۲ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
