پارت ۵۸
دازای بعد از مکث نسبتا طولانی در جواب برادرش با صدای گرفته گفت: میدونی چیه فئودور؟
فئو جا خورد چون وقتی که دازای اونو با این لحن و اسم کاملش صدا میزد یعنی موضوع خیلی جدیه و دازایی که همیشه مهربون بود و دلقک بازی درمیآورد دیگه نیست
پس خیلی جدی به حرف های دازای گوش کرد
مرد موقهوه ای با همون لحن سردش گفت: دیگه هیچی برام مهم نیست فئودور جز چویا چیزی دیگه ای برام مهم نیست.
فئوچشماش گرد شد و با تعجب گفت:م...منظورت_
دازای:منظورم اینه که دیگه نه شرکت نه پدر و نه حتی مادر چویا برام مهمه...فقط خودم و چویا همین.
فئو:دازای بهتره انقدر عجولانه تصمیم نگیری..خانوم ناکاهارا رو نمیدونم اما شاید پدر-
دازای با شنیدن کلمه پدر از یه آتشفشان خاموش به یه آتشفشان فعال تبدیل شد.
حتی صدای دندوناش که داشت اونا رو محکم از سر عصبانیت روی هم میکشید به گوش فئودور میرسید. با صدای خشمگین و بلند جواب فئو رو داد
دازای:پدر اگه میخواست بفهمه توی این چند ماه میفهمید نه اینکه بره برای خودش یار پیدا کنه و اینجوری به شبمون گند بزنه
فئودور با صدای ناگهانی دازای کمی لرزید...میدونست وقتی برادرش در این حد جدی و عصبانیه نمیشه باهاش منطقی حرف زد پس ترجیح داد سکوت کنه و چیزی نگه
بعد از رسیدن به بیمارستانی که خود فئودور توش کار میکرد ماشین رو توی پارکینگ پارک کردن و داخل بیمارستان شدن.
دازای همچنان چویا رو بغل کرده بود و تو راه رو های بیمارستان دنبال فئو میرفت.
فئودور آوازه زیادی توی محل کارش و خارج از اون داشت چون اون جزو بهترین پزشکا تو زمینه مغز و اعصاب بود. و صد البته تو دل برو پرستارا و منشی ها به همین دلیل به محض ورود بعضی ها با نگرانی الکی از فئودور میپرسیدن چی شده و چه خبره و بعضی های دیگه هم از دور میدیدن و راجب اونا پچ پچ میکردن مخصوصا منشی ها که ویکی پدیا بیمارستان بودن و امکان نداشت از چیری بی خبر باشن که همه اینها با سکوت سرد و سنگین فئودور بی جواب موند
فئودور کلید در اتاقش رو در آورد و وارد اتاق شد و با زدن کلید لامپ رو روشن کرد و رو به دازای گفت:
دازای چویا رو بزار روی تخت بیمار تا من بیام
دازای هم با گفتن باشه کوتاهی همون کار رو انجام داد.
فئودور با انجام کار های اولیه مثل گرفتن فشار گوش دادن به ضربان قلب و مردمک ها چشمای چویا سعی کرد یه سری اطلاعات سطحی بگیره
و دازای هم از دور و با استرس و اضطراب به کار های برادرش دقت میکرد
بعد از دقایق طاقت فرسا مرد مو مشکی با چهره نه چندان جالب به چویا نگاه انداخت و سمت یکی از سرنگ های خالی داخل اتاق رفت و دازای رو از قبل کنجکاو تر و به شدت نگران تر کرد و مچ دست فئودور رو گرفت، با جدیت مشهود ازش پرسید
اون برای چیه؟
نظر و لایک
فئو جا خورد چون وقتی که دازای اونو با این لحن و اسم کاملش صدا میزد یعنی موضوع خیلی جدیه و دازایی که همیشه مهربون بود و دلقک بازی درمیآورد دیگه نیست
پس خیلی جدی به حرف های دازای گوش کرد
مرد موقهوه ای با همون لحن سردش گفت: دیگه هیچی برام مهم نیست فئودور جز چویا چیزی دیگه ای برام مهم نیست.
فئوچشماش گرد شد و با تعجب گفت:م...منظورت_
دازای:منظورم اینه که دیگه نه شرکت نه پدر و نه حتی مادر چویا برام مهمه...فقط خودم و چویا همین.
فئو:دازای بهتره انقدر عجولانه تصمیم نگیری..خانوم ناکاهارا رو نمیدونم اما شاید پدر-
دازای با شنیدن کلمه پدر از یه آتشفشان خاموش به یه آتشفشان فعال تبدیل شد.
حتی صدای دندوناش که داشت اونا رو محکم از سر عصبانیت روی هم میکشید به گوش فئودور میرسید. با صدای خشمگین و بلند جواب فئو رو داد
دازای:پدر اگه میخواست بفهمه توی این چند ماه میفهمید نه اینکه بره برای خودش یار پیدا کنه و اینجوری به شبمون گند بزنه
فئودور با صدای ناگهانی دازای کمی لرزید...میدونست وقتی برادرش در این حد جدی و عصبانیه نمیشه باهاش منطقی حرف زد پس ترجیح داد سکوت کنه و چیزی نگه
بعد از رسیدن به بیمارستانی که خود فئودور توش کار میکرد ماشین رو توی پارکینگ پارک کردن و داخل بیمارستان شدن.
دازای همچنان چویا رو بغل کرده بود و تو راه رو های بیمارستان دنبال فئو میرفت.
فئودور آوازه زیادی توی محل کارش و خارج از اون داشت چون اون جزو بهترین پزشکا تو زمینه مغز و اعصاب بود. و صد البته تو دل برو پرستارا و منشی ها به همین دلیل به محض ورود بعضی ها با نگرانی الکی از فئودور میپرسیدن چی شده و چه خبره و بعضی های دیگه هم از دور میدیدن و راجب اونا پچ پچ میکردن مخصوصا منشی ها که ویکی پدیا بیمارستان بودن و امکان نداشت از چیری بی خبر باشن که همه اینها با سکوت سرد و سنگین فئودور بی جواب موند
فئودور کلید در اتاقش رو در آورد و وارد اتاق شد و با زدن کلید لامپ رو روشن کرد و رو به دازای گفت:
دازای چویا رو بزار روی تخت بیمار تا من بیام
دازای هم با گفتن باشه کوتاهی همون کار رو انجام داد.
فئودور با انجام کار های اولیه مثل گرفتن فشار گوش دادن به ضربان قلب و مردمک ها چشمای چویا سعی کرد یه سری اطلاعات سطحی بگیره
و دازای هم از دور و با استرس و اضطراب به کار های برادرش دقت میکرد
بعد از دقایق طاقت فرسا مرد مو مشکی با چهره نه چندان جالب به چویا نگاه انداخت و سمت یکی از سرنگ های خالی داخل اتاق رفت و دازای رو از قبل کنجکاو تر و به شدت نگران تر کرد و مچ دست فئودور رو گرفت، با جدیت مشهود ازش پرسید
اون برای چیه؟
نظر و لایک
- ۱۲.۹k
- ۰۴ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط