part 40
part 40
باد روی پشتبام میپیچید. سوهو اول بالا رفت، بعد دستش را دراز کرد. مارال دستش را گرفت و خودش را بالا کشید. پشتبام شیبدار بود و سنگفرشهای خیس، سُر میخوردند. سوهو بازوی مارال را محکم گرفته بود.
«آروم. قدمهات رو محکم بذار.»
صدای فریادها از حیاط میآمد. مشعلها حرکت میکردند. سوهو خم شد و مارال را پشت جانپناه سنگی کشید. سربازها از پایین رد شدند. مارال نفسش را حبس کرد.
سوهو به بازویش نگاه کرد. دستمال خونی شده بود. زخم دوباره باز شده بود. مارال رنگپریدهاش را دید. «سوهو، داری خونریزی میکنی.»
«مهم نیست.» سوهو گفت. «باید بریم سمت راهروی غربی. از اونجا یه راه مخفی به اتاق داروها هست.»
مارال به سمت راهروی غربی نگاه کرد. خیلی دور بود. سوهو داشت رنگ میباخت. «من راه دیگهای میشناسم.»
سوهو برگشت. «چی؟»
«روز اولی که اومدم قصر، گم شدم. یه راه پلهی قدیمی پیدا کردم. پشت دودکش کتابخانه. به زیرزمین میره. از اونجا میتونیم به اتاق پدرم بریم.»
سوهو نگاهش کرد. «تو... تو اون راهروها رو یادت مونده؟»
«همه چیز رو یادم میمونه.» مارال گفت. «حالا بیا. قبل از اینکه پیدامون کنن.»
سوهو لبخند ضعیفی زد. «باشه. تو جلو برو. من پشت سرت.»
مارال دستش را دور کمر سوهو حلقه کرد. «نه. تو نمیتونی تنها راه بری. با هم.»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. طولانی. بعد، سرش را تکان داد. «با هم.»
آرام، کنار هم، از پشتبام رد شدند. سربازها از پایین میگذشتند. وقتی به دودکش کتابخانه رسیدند، مارال دریچهی چوبی کوچکی را پیدا کرد. با زور بازش کرد. پلههای باریک و تاریک پایین میرفتند.
«برو.» مارال گفت.
سوهو اول رفت. مارال دنبالش. دریچه را بست. تاریکی مطلق شد. فقط صدای نفسهایشان بود.
«مارال...» سوهو در تاریکی گفت. صدایش خسته بود. «اگه... اگه من نرسیدم...»
«هیس.» مارال گفت. «هیچی نمیشه. من بهت اجازه نمیدم.»
سوهو خندید. آرام. «چقدر شبیه خودمی وقتی اینطوری حرف میزنی.»
مارال در تاریکی لبخند زد.
👑💛
باد روی پشتبام میپیچید. سوهو اول بالا رفت، بعد دستش را دراز کرد. مارال دستش را گرفت و خودش را بالا کشید. پشتبام شیبدار بود و سنگفرشهای خیس، سُر میخوردند. سوهو بازوی مارال را محکم گرفته بود.
«آروم. قدمهات رو محکم بذار.»
صدای فریادها از حیاط میآمد. مشعلها حرکت میکردند. سوهو خم شد و مارال را پشت جانپناه سنگی کشید. سربازها از پایین رد شدند. مارال نفسش را حبس کرد.
سوهو به بازویش نگاه کرد. دستمال خونی شده بود. زخم دوباره باز شده بود. مارال رنگپریدهاش را دید. «سوهو، داری خونریزی میکنی.»
«مهم نیست.» سوهو گفت. «باید بریم سمت راهروی غربی. از اونجا یه راه مخفی به اتاق داروها هست.»
مارال به سمت راهروی غربی نگاه کرد. خیلی دور بود. سوهو داشت رنگ میباخت. «من راه دیگهای میشناسم.»
سوهو برگشت. «چی؟»
«روز اولی که اومدم قصر، گم شدم. یه راه پلهی قدیمی پیدا کردم. پشت دودکش کتابخانه. به زیرزمین میره. از اونجا میتونیم به اتاق پدرم بریم.»
سوهو نگاهش کرد. «تو... تو اون راهروها رو یادت مونده؟»
«همه چیز رو یادم میمونه.» مارال گفت. «حالا بیا. قبل از اینکه پیدامون کنن.»
سوهو لبخند ضعیفی زد. «باشه. تو جلو برو. من پشت سرت.»
مارال دستش را دور کمر سوهو حلقه کرد. «نه. تو نمیتونی تنها راه بری. با هم.»
سوهو به چشمانش نگاه کرد. طولانی. بعد، سرش را تکان داد. «با هم.»
آرام، کنار هم، از پشتبام رد شدند. سربازها از پایین میگذشتند. وقتی به دودکش کتابخانه رسیدند، مارال دریچهی چوبی کوچکی را پیدا کرد. با زور بازش کرد. پلههای باریک و تاریک پایین میرفتند.
«برو.» مارال گفت.
سوهو اول رفت. مارال دنبالش. دریچه را بست. تاریکی مطلق شد. فقط صدای نفسهایشان بود.
«مارال...» سوهو در تاریکی گفت. صدایش خسته بود. «اگه... اگه من نرسیدم...»
«هیس.» مارال گفت. «هیچی نمیشه. من بهت اجازه نمیدم.»
سوهو خندید. آرام. «چقدر شبیه خودمی وقتی اینطوری حرف میزنی.»
مارال در تاریکی لبخند زد.
👑💛
- ۱۱۸
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط