my little monster 9

هممون یهویی سرعت‌مونو کم کردیم. مطمئنم اون دوتا عقبی هم مثل من، هیچ‌خبری از اینکه جاده ی کوهستانی دوطرفست،، نداشتن.
باید تا دوراهی صبر می‌کردم، اونجا شاید یه فرصت باشه برای سبقت. ولی اینجا؟... نه، اینجا اصلاً نمی‌شد.

یا شاید... بشه؟

پوزخند زدم. پامو کوبیدم روی گاز و کشیدم کنار ماشین تهیونگ. نگاهی انداخت سمتم. لباش تکون خورد. از لب‌خونی فهمیدم که گفت:
–احمق، چه غلطی می‌کنی؟

ماشین از روبه‌رو داشت می‌اومد. سریع نور بالا زدم تا راننده‌ی روبه‌رویی سرعتش رو کم کنه. بعد، بی‌هوا پیچیدم جلو تهیونگ و گاز دادم. حالا مسیر مال من بود. مطمئنم آماندا و بقیه که از مانیتور دارن نگامون می‌کنن تا مرز سکته رفتن پیش رفتن.

البته منم... منم داشتم از ترس می‌مردم، ولی اون آدرنالین لعنتی نمی‌ذاشت بترکم.

داشتیم به دوراهی نزدیک می‌شدیم. کدوم راه؟ کدومو باید برم؟ لعنتی هانیجو، تو که هم وکیلی هم راننده‌ای، چرا نمی‌دونی؟

سریع زنگ زدم مکس. بلافاصله داد زد:
–توعه لعنتی، جونت برات مهم نیست؟؟
گوشی رو فاصله دادم. صدای جیغ لیزا هم توی بک‌گراند بود.

تقریباً با داد گفتم:
– خفه‌شین ببینم! از کدوم راه باید برم؟

مکس با عجله گفت:
– دوراهیه؟

چرخیدم چشم‌هامو بالا انداختم:
–نه په احمق، منظورم راه ورود به ک.ون توعه!
آره مکس، زود باش الان جلوی دوراهیمم.

مکس گفت:
–برو راست!

با شک گفتم:
– ولی چپ خیلی نزدیک‌تره...

مکس با حرص داد زد:
–تو پاک دیوونه شدی؟ برو راست! اگه نمی‌خوای بمیری!

گفتم:
– مگه چپ برم تقلبه؟

چند ثانیه سکوت کرد و با صدایی که معلوم بود داره دروغ می‌گه، گفت:
– آره. تقلبه. برو راست.

درست اون لحظه فهمیدم... اونا فقط نمی‌خواستن من آسیب ببینم.

بدون معطلی پیچیدم چپ. گوشی رو قطع کردم و انداختم یه گوشه. سرمو چرخوندم. تهیونگم پیچید پشت‌سرم و اومد کنارم.