سناریو جیمین21
فصل سوم،
خاطرات جیمین،،،،
سال ها میگذشت و بزرگ و بزرگ تر میشدم، زندگی تو یه عمارته بزرگو خالی روزهارو برام یکنواخت میکرد..
بلاخره مامانرو پیدا کردم که تو حیاط بزرگ کهدر تابستون با گل های رزه سفید دلبرونه میدرخشید، حالا کاملا سفید بود.. زمستانه سختی بود اما اون روز به جور دیگه بود، حسش، هواش، جوـه خاصی داشت وبا دونه های کوچیک برف که میبارید،حسه یکنواختی هرروز رو از رو شونه هام برمیداشت
زنی که به خودش رو مادرم نامیده بود رو صندلی کنار یک میز نشسته بود و به اسمان نگاه میکرد.. صندلی عه خالی ای کنارش بود، بدون مقدمه کنارش نشستم که بدون هیچ اهمیتی چشمش به اسمان دوخته شده بود،
رویش گشاده بود، انگار فرشته ای دیده بود،
برام سوال بود که چرا
هیچ شباهتی به پدر و مادرم ندارم، پس پرسیدم:
مامان، چرا من شباهتی به تو و بابا ندارم؟
قطره ای اشک از چشمش دریغ شد، که گفت: میدونی جیمین، من و پدرت عاشق هم شدیم ولی من .. نمیتونم بچه دار شم، میدونی که پدرت مافیاست پس بعد از خودش باید کسی جانشینش باشه شاید،
درکش برات سخت باشه ولی..
امادگیش رو داشتم پس گفتم:
من رو از بهزیستی گرفتید، درسته؟
با رنگه پریده بهم نگاه کرد، لب زدو گفت:
اینطور نیست، تو یه همچین روزی، وقتی با پدرت قدم میزدیم کنار یه یه درخت بزرگ تو یه سبده چوبی، صدای خنده نوزادی میومد، جوون بودم پس دون دون از اون تپه رفتم بالا
وقتی رسیدم، ترو دیدم
گلی که دستت بود، رز سفید بود
وقتی بغلت کردم، موهای بافته شدم رو تو دستت گرفتی که خورد به نوک دماغت تعجب کردی و بعدش، جفت گیش تای بافته شدم رو گرفتی، پدرت اومد و قرار شد، توبشی پسرمون... به خواسته من اسمت شد جیمین یعنی، حکمتی از اسمان.. این اسم برازندت بود چون تو گریه نمیکردی، میخندیدی:)))
اوایل شک داشتم انسانی دقیقا، مثل یه فرشته بودی ولی من، ترو تو اون عمارت بزرگ کردم
(اشاره ای یه عمارت کرد و،مثل گوله های برف اشک میریخت..)
جایی که برازندت نبود، برای کسی مثل تو، یه عمارت بی روح عذاب بود! من اون روحیه ـیه شادت رو ازت گرفتم، همش تقصیر من بود...
قلبم ریخت، از جام برخواستم که بغلش کردمو گفتم که اشکالی نداره، من این تقدیر رو میپزیرم...
بعد از مرگ پدرم، مامانم به علت سرطان سینه فوت کرد حالا من بودم که باید جانشین پدرم میشدم، یعد از اینکه مافیا شدم، تمام شادیم رو از دست دادم
اوربن نفری که کشتم یه تاجر بود که ازم کلاه برداری کرده بود، سنی نداشتم.. من فقط بچه بودم.. من فقط 16 سالم بود که کشتمش، داشت با چاقو به سمتم میومد که تفنگم رو در اوردم و یه تیر به دستش زدم، ترسیده بودم ولی وقتی لشکزم رو دیدم که به زمین افتاده بودن، خونم به جوش اومد، افتاد زمین که بلند شدمو نشستم روش ر
شروع کردم به مشت زدن بهش انقدر زدمش که پوست دستم کنده شد، بلند شدمو چنتا تیر تو سینش خالی کردم، بلاخره به خودم اومدم که دیدمش، صورتش له شده بود و غرق خون بود.. پاهام سست شد که افتادم زمین، باورم نمیشد و نفس نفس میزدم هزار تا سوال ذهنم رودرگیر کرده بود.. که چرا من؟ چرا کشتمش؟ چطور ممکنه؟؟ قلبم داشت از جاش کنده میشد کو اومدش.. تهیونگ بود یه ارامبخش از ورق قرص در اورد و در بطری رو باز کرد، با دستای لرزون ولی با عجله قرص رو ازش گرفتم و خوردمش، بدون اب!
تهیونگ گفتش که: احمق اون قرص رو بدون اب بخوری خفه میشی!
بطری اب پر بود، همش رو سر کشیدم که سرگیجم کم تر شد، به اون جنازه نگاه کردم
گریم گرفت ازش پرسیدم: چرا باید این کارو بکنم؟
قشنگ معلوم بود ترسیده ولی با غرور گفت، مجبوریم جیمین! مجبوریم...
اره، تهیونگ هم جانشین پدرش بود..
زمان حال))
بعد از صبحونه، ات به پنجره خیره شد، اون قشنگ مثل مارال بود، همون زنی که 14 سال ادعا داشت که مادرمه...
قشنگگگ میشه ازش یه کتاب درست کرد.. به خدا لایک کردن که کاری نداره انقدر سختههه؟؟ 🫠💔
خاطرات جیمین،،،،
سال ها میگذشت و بزرگ و بزرگ تر میشدم، زندگی تو یه عمارته بزرگو خالی روزهارو برام یکنواخت میکرد..
بلاخره مامانرو پیدا کردم که تو حیاط بزرگ کهدر تابستون با گل های رزه سفید دلبرونه میدرخشید، حالا کاملا سفید بود.. زمستانه سختی بود اما اون روز به جور دیگه بود، حسش، هواش، جوـه خاصی داشت وبا دونه های کوچیک برف که میبارید،حسه یکنواختی هرروز رو از رو شونه هام برمیداشت
زنی که به خودش رو مادرم نامیده بود رو صندلی کنار یک میز نشسته بود و به اسمان نگاه میکرد.. صندلی عه خالی ای کنارش بود، بدون مقدمه کنارش نشستم که بدون هیچ اهمیتی چشمش به اسمان دوخته شده بود،
رویش گشاده بود، انگار فرشته ای دیده بود،
برام سوال بود که چرا
هیچ شباهتی به پدر و مادرم ندارم، پس پرسیدم:
مامان، چرا من شباهتی به تو و بابا ندارم؟
قطره ای اشک از چشمش دریغ شد، که گفت: میدونی جیمین، من و پدرت عاشق هم شدیم ولی من .. نمیتونم بچه دار شم، میدونی که پدرت مافیاست پس بعد از خودش باید کسی جانشینش باشه شاید،
درکش برات سخت باشه ولی..
امادگیش رو داشتم پس گفتم:
من رو از بهزیستی گرفتید، درسته؟
با رنگه پریده بهم نگاه کرد، لب زدو گفت:
اینطور نیست، تو یه همچین روزی، وقتی با پدرت قدم میزدیم کنار یه یه درخت بزرگ تو یه سبده چوبی، صدای خنده نوزادی میومد، جوون بودم پس دون دون از اون تپه رفتم بالا
وقتی رسیدم، ترو دیدم
گلی که دستت بود، رز سفید بود
وقتی بغلت کردم، موهای بافته شدم رو تو دستت گرفتی که خورد به نوک دماغت تعجب کردی و بعدش، جفت گیش تای بافته شدم رو گرفتی، پدرت اومد و قرار شد، توبشی پسرمون... به خواسته من اسمت شد جیمین یعنی، حکمتی از اسمان.. این اسم برازندت بود چون تو گریه نمیکردی، میخندیدی:)))
اوایل شک داشتم انسانی دقیقا، مثل یه فرشته بودی ولی من، ترو تو اون عمارت بزرگ کردم
(اشاره ای یه عمارت کرد و،مثل گوله های برف اشک میریخت..)
جایی که برازندت نبود، برای کسی مثل تو، یه عمارت بی روح عذاب بود! من اون روحیه ـیه شادت رو ازت گرفتم، همش تقصیر من بود...
قلبم ریخت، از جام برخواستم که بغلش کردمو گفتم که اشکالی نداره، من این تقدیر رو میپزیرم...
بعد از مرگ پدرم، مامانم به علت سرطان سینه فوت کرد حالا من بودم که باید جانشین پدرم میشدم، یعد از اینکه مافیا شدم، تمام شادیم رو از دست دادم
اوربن نفری که کشتم یه تاجر بود که ازم کلاه برداری کرده بود، سنی نداشتم.. من فقط بچه بودم.. من فقط 16 سالم بود که کشتمش، داشت با چاقو به سمتم میومد که تفنگم رو در اوردم و یه تیر به دستش زدم، ترسیده بودم ولی وقتی لشکزم رو دیدم که به زمین افتاده بودن، خونم به جوش اومد، افتاد زمین که بلند شدمو نشستم روش ر
شروع کردم به مشت زدن بهش انقدر زدمش که پوست دستم کنده شد، بلند شدمو چنتا تیر تو سینش خالی کردم، بلاخره به خودم اومدم که دیدمش، صورتش له شده بود و غرق خون بود.. پاهام سست شد که افتادم زمین، باورم نمیشد و نفس نفس میزدم هزار تا سوال ذهنم رودرگیر کرده بود.. که چرا من؟ چرا کشتمش؟ چطور ممکنه؟؟ قلبم داشت از جاش کنده میشد کو اومدش.. تهیونگ بود یه ارامبخش از ورق قرص در اورد و در بطری رو باز کرد، با دستای لرزون ولی با عجله قرص رو ازش گرفتم و خوردمش، بدون اب!
تهیونگ گفتش که: احمق اون قرص رو بدون اب بخوری خفه میشی!
بطری اب پر بود، همش رو سر کشیدم که سرگیجم کم تر شد، به اون جنازه نگاه کردم
گریم گرفت ازش پرسیدم: چرا باید این کارو بکنم؟
قشنگ معلوم بود ترسیده ولی با غرور گفت، مجبوریم جیمین! مجبوریم...
اره، تهیونگ هم جانشین پدرش بود..
زمان حال))
بعد از صبحونه، ات به پنجره خیره شد، اون قشنگ مثل مارال بود، همون زنی که 14 سال ادعا داشت که مادرمه...
قشنگگگ میشه ازش یه کتاب درست کرد.. به خدا لایک کردن که کاری نداره انقدر سختههه؟؟ 🫠💔
- ۶.۷k
- ۲۳ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط