شِیطان مُزاحم
شِیطان مُزاحم
پارت: 𝟒
- احضار شیطان.
چند ثانیه سکوت کردم.
بعد خندیدم.
- جدی میگی؟
- کاملاً.
سوا بلافاصله مخالفت کرد.
- نه! اصلاً! من همین فیلم رو هم به زور تحمل کردم.
هایون به پشتی مبل تکیه داد.
- بابا، یه بازیه. می‌خوایم ببینیم چقدر شجاعت داریم.
من با بی‌تفاوتی شانه بالا انداختم.
- هر کاری می‌خواین بکنین، فقط چیزی رو خراب نکنین.
هایون از جا بلند شد.
- این یعنی موافقی؟
- یعنی هر کاری می‌خواین بکنین.
سوا زیر لب گفت:
- احساس می‌کنم امشب قراره پشیمون بشم.
هایون با چند وسیله‌ی ساده از اتاق برگشت. آن‌ها را وسط فرش گذاشت و با حالتی جدی به ما نگاه کرد. سوا هنوز مردد بود، اما کنجکاوی‌اش اجازه نمی‌داد کاملاً کنار بکشد.
فضای پذیرایی را کمی تغییر دادیم. چراغ‌های بیشتری خاموش شدند و نور زرد و ضعیفی از گوشه‌ی اتاق باقی ماند. سایه‌ی وسایل روی دیوارها افتاده بود و صدای باد از پشت پنجره به گوش می‌رسید.
هایون گفت:
- خب، قانون اول اینه که هیچ‌کس وسط بازی نخنده.
سوا بلافاصله خندید.
- همین الان خراب شد!
- سوا!
خنده‌ام گرفت. هایون سعی می‌کرد جدی بماند، اما خودش هم نتوانست جلوی لبخندش را بگیرد.
قرار بود فقط یک بازی خیالی انجام دهیم؛ چیزی شبیه داستان‌هایی که در فیلم‌ها دیده بودیم. قرار نبود واقعاً موجودی را صدا بزنیم یا اتفاق خاصی بیفتد.
با این حال، وقتی هایون شروع به تعریف داستان موجودی کرد که گفته می‌شد در تاریکی خانه‌ها ظاهر می‌شود، فضای اتاق کمی تغییر کرد.
او از موجودی حرف می‌زد که به گفته‌ی افسانه‌ها، با شنیدن نامش به دنبال کسی می‌گشت که جرئت کرده بود صدایش بزند.
سوا دستش را روی بازوی من گذاشت.
- لیا، بیا تمومش کنیم.
- هنوز که اتفاقی نیفتاده.
هایون با لبخند گفت:
- دقیقاً. چون هنوز شروع نکردیم.
چند لحظه بعد، هر سه ساکت شدیم. هایون با صدایی آرام جملات نمایشی و ساختگی بازی را خواند و ما هم برای همراهی با او سکوت کردیم.
باد به پنجره برخورد کرد.
صدای خفیفی در فضای خانه پیچید.
سوا ناگهان سرش را بالا آورد.
- این صدا چی بود؟
به سمت پنجره نگاه کردم.
- باد بود، سوا.
هایون لبخند زد.
- شاید هم مهمونمون رسیده.
- هایون، بس کن!
چند ثانیه دیگر گذشت.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
نه صدایی، نه سایه‌ای و نه حتی حرکتی غیرعادی.
بالاخره هایون خندید و گفت:
- خب، ظاهراً شیطان هم امشب برنامه داره.
سوا با عصبانیت کوسن را به سمتش پرت کرد.
- من از اولم می‌دونستم این مسخره‌بازیه!
من هم خندیدم. تمام آن هیجان و نگرانی، حالا فقط به خاطره‌ای خنده‌دار تبدیل شده بود.
وسایل را جمع کردیم و دوباره چراغ‌ها را روشن کردیم.
بعد از کمی صحبت و خندیدن، سوا و هایون آماده‌ی رفتن شدند. تا دم در همراهی‌شان کردم و هر دو را به خاطر شب خوبی که ساخته بودند، بغل کردم.
سوا قبل از رفتن گفت:
- فردا بهم پیام بده. و لطفاً امشب درها رو قفل کن!
- چشم، مادر دوم من.
هایون خندید و دست تکان داد.
- شب بخیر، لیا. امیدوارم مهمونمون اذیتت نکنه.
چشمانم را چرخاندم.
- برو خونه، دیوونه.
در بسته شد.
صدای قدم‌هایشان به‌تدریج از حیاط دور شد و خانه دوباره در سکوت فرو رفت.
به آشپزخانه برگشتم، چند ظرف باقی‌مانده را جمع کردم و چراغ‌ها را خاموش کردم. ساعت از نیمه‌شب گذشته بود و احساس خستگی می‌کردم.
تلفنم را برداشتم و آخرین پیام را برای مادرم فرستادم.
- مامان، دوستام رفتن. همه‌چی خوبه. شب بخیر، دوستتون دارم.
پارت: 𝟒
- احضار شیطان.
چند ثانیه سکوت کردم.
بعد خندیدم.
- جدی میگی؟
- کاملاً.
سوا بلافاصله مخالفت کرد.
- نه! اصلاً! من همین فیلم رو هم به زور تحمل کردم.
هایون به پشتی مبل تکیه داد.
- بابا، یه بازیه. می‌خوایم ببینیم چقدر شجاعت داریم.
من با بی‌تفاوتی شانه بالا انداختم.
- هر کاری می‌خواین بکنین، فقط چیزی رو خراب نکنین.
هایون از جا بلند شد.
- این یعنی موافقی؟
- یعنی هر کاری می‌خواین بکنین.
سوا زیر لب گفت:
- احساس می‌کنم امشب قراره پشیمون بشم.
هایون با چند وسیله‌ی ساده از اتاق برگشت. آن‌ها را وسط فرش گذاشت و با حالتی جدی به ما نگاه کرد. سوا هنوز مردد بود، اما کنجکاوی‌اش اجازه نمی‌داد کاملاً کنار بکشد.
فضای پذیرایی را کمی تغییر دادیم. چراغ‌های بیشتری خاموش شدند و نور زرد و ضعیفی از گوشه‌ی اتاق باقی ماند. سایه‌ی وسایل روی دیوارها افتاده بود و صدای باد از پشت پنجره به گوش می‌رسید.
هایون گفت:
- خب، قانون اول اینه که هیچ‌کس وسط بازی نخنده.
سوا بلافاصله خندید.
- همین الان خراب شد!
- سوا!
خنده‌ام گرفت. هایون سعی می‌کرد جدی بماند، اما خودش هم نتوانست جلوی لبخندش را بگیرد.
قرار بود فقط یک بازی خیالی انجام دهیم؛ چیزی شبیه داستان‌هایی که در فیلم‌ها دیده بودیم. قرار نبود واقعاً موجودی را صدا بزنیم یا اتفاق خاصی بیفتد.
با این حال، وقتی هایون شروع به تعریف داستان موجودی کرد که گفته می‌شد در تاریکی خانه‌ها ظاهر می‌شود، فضای اتاق کمی تغییر کرد.
او از موجودی حرف می‌زد که به گفته‌ی افسانه‌ها، با شنیدن نامش به دنبال کسی می‌گشت که جرئت کرده بود صدایش بزند.
سوا دستش را روی بازوی من گذاشت.
- لیا، بیا تمومش کنیم.
- هنوز که اتفاقی نیفتاده.
هایون با لبخند گفت:
- دقیقاً. چون هنوز شروع نکردیم.
چند لحظه بعد، هر سه ساکت شدیم. هایون با صدایی آرام جملات نمایشی و ساختگی بازی را خواند و ما هم برای همراهی با او سکوت کردیم.
باد به پنجره برخورد کرد.
صدای خفیفی در فضای خانه پیچید.
سوا ناگهان سرش را بالا آورد.
- این صدا چی بود؟
به سمت پنجره نگاه کردم.
- باد بود، سوا.
هایون لبخند زد.
- شاید هم مهمونمون رسیده.
- هایون، بس کن!
چند ثانیه دیگر گذشت.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
نه صدایی، نه سایه‌ای و نه حتی حرکتی غیرعادی.
بالاخره هایون خندید و گفت:
- خب، ظاهراً شیطان هم امشب برنامه داره.
سوا با عصبانیت کوسن را به سمتش پرت کرد.
- من از اولم می‌دونستم این مسخره‌بازیه!
من هم خندیدم. تمام آن هیجان و نگرانی، حالا فقط به خاطره‌ای خنده‌دار تبدیل شده بود.
وسایل را جمع کردیم و دوباره چراغ‌ها را روشن کردیم.
بعد از کمی صحبت و خندیدن، سوا و هایون آماده‌ی رفتن شدند. تا دم در همراهی‌شان کردم و هر دو را به خاطر شب خوبی که ساخته بودند، بغل کردم.
سوا قبل از رفتن گفت:
- فردا بهم پیام بده. و لطفاً امشب درها رو قفل کن!
- چشم، مادر دوم من.
هایون خندید و دست تکان داد.
- شب بخیر، لیا. امیدوارم مهمونمون اذیتت نکنه.
چشمانم را چرخاندم.
- برو خونه، دیوونه.
در بسته شد.
صدای قدم‌هایشان به‌تدریج از حیاط دور شد و خانه دوباره در سکوت فرو رفت.
به آشپزخانه برگشتم، چند ظرف باقی‌مانده را جمع کردم و چراغ‌ها را خاموش کردم. ساعت از نیمه‌شب گذشته بود و احساس خستگی می‌کردم.
تلفنم را برداشتم و آخرین پیام را برای مادرم فرستادم.
- مامان، دوستام رفتن. همه‌چی خوبه. شب بخیر، دوستتون دارم.
- ۷۴
- ۱۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
