(وقتی توسطش دزدیده شدی و...)

P3


_: بار آخرت باشه که اینو میگی، من دزدیدمت چون دوستت دارم، چون میخوامت الانم ازت عذر خواهی کردم که باعث شدم دستت زخمی بشه و درد بکشی... حالا دستتو بده بهم، باید بهش پماد بزنم، زودباش

ا.ت داشت چیز متفاوتی رو توی چشماش میدید، اون سردی یا ترس نبود، کم کم داشت عاشق اون مرد میشد، دلیلشو نمیدونست. چیز خاصی در مورد اون مرد وجود داشت که خودشم ازش خبر نداشت فقط میدونست که دوستش داره و با بقیه فرق میکنه. هیچکس آدم رو بخاطر عشق نمیدزده اما اون اینکارو کرد... فقط بخاطر عشق!


(راستش یادم رفت توضیح بدم که اتاق ها جوریه که توی هر اتاق یه خونه ی بزرگ با تمام امکاناتش و چند تا اتاق هست)
چان داشت به دستاش پماد میزد. کارش که تموم شد رفت دستاشو شست... رفت توی یه اتاق دیگه و لباساشو عوض کرد، یه شلوار طوسی و یه کراپ تاپ مشکی کبریتی...
ا.ت همونجا که نشسته بود روی تخت، میتونست ببینتش، چشماش روی بدن خوش فرم چان قفل شد خواست نگاه نکنه ولی نتونست... وقتی اومد سریع نگاهشو برداشت
وقتی از اون اتاق اومد توی اتاقی که ا.ت توش بود... از برق چشمای ا.ت فهمید که اون داشته تمام مدت توی اتاقش سرک میکشیده و بدنشو دیده...
خنده ی قشنگی میکنه: تو داشتی چیکار میکردی؟ زل زده بودی به من؟
(بهش نزدیکتر میشه)
+: نه من همینجا نشسته بودم... فقط همین!
(چونه‌ش رو میگیره و میاره سمت خودش)
_: واقعا؟ نمیخوای یکم بیشتر فکر کنی عزیزم؟
(ا.ت ناخودآگاه خندش میگیره)
+: باید اعتراف کنم خوشگل بودی، نتونستم چشمامو کنترل کنم
_: پس که اینطور پس تو هم باید بری لباساتو عوض کنی و بزاری بهت زل بزنم تا بی حساب شیم... نظرت چیه؟
+: ولی خب الان لباسی همراهم نیست بجز اینایی که تنمه...
حرفشو قطع میکنه:
_: برو توی کمدو نگاه کن هرکدوم رو خواستی بپوش. اونارو واسه تو گرفتم...
وقتی به سمت کمد قدم برداشت و درش رو باز کرد، دید کلی لباس هست که کاملا با سلیقه‌ش همخونی داره، با خودش فکر کرد که برای رئیس مافیا کاری نداره که راجبش تحقیق کنه و سلیقشو بفهمه، باید قبول میکرد که توی همین چند ساعت عاشقش شده بود، عشقش چشمشو کور کرده بود اصلا واسش مهم نبود که ممکنه چان چقدر خطرناک باشه، یا اینکه اون رو دزدیده، فقط دوستش داشت، دلش میخواست بره همین الان ببوستش، بغلش کنه اما چیزی جلوش گرفت، شاید خجالت تنها چیزی بود که جلوش رو میگرفت، چون مطمئن بود چان هم دوستش داره، میخواست چان اولین قدم رو برداره تا خودش بتونه ادامه‌ش بده...
با صدای چان به خودش اومد
_: ا.ت؟ نمیخوای لباستو عوض کنی؟ منتظرم!
+: چرا ولی نه جلوی تو... میشه نگام نکنی؟
_: خیلی خب ولی بدون با این کارت مجبورم میکنی طور دیگه ای بی حسابمون کنم
(خیلی مرموز این رو میگه و میره بیرون و میزاره ا.ت لباساشو عوض کنه)

شب میشه، ا.ت فکر میکرد که چان میره توی اتاق خودش میخوابه اما خیلی تعجب کرد... چان روی تخت کنارش خوابید...
+: عام ما باید روی یه تخت بخوابیم؟ فکر میکردم تو میری تو اتاق خودت...
چان پوزخند قشنگی میزنه
_: عزیزم اتاق من اینجائه، راستش تو الان تو اتاق منی، البته فرقی هم نداشت که کجا میبردمت. هرجا تو باشی اونجا میشه اتاق من...
+: و..ولی...
_: هییییش، بیا فقط بخوابیم، قول میدم فقط خواب...

اون شب ا.ت پشت به چان میخوابه، اصلا نمیتونه به پشتش نگاه کنه... خجالت کشیده...

چند روز میگذره، هردوشون بیشتر از قبل عاشق همدیگه میشن، چان واسه این جلوتر نمیره چون میخواد ببینه که چطور ا.ت کم کم عاشقش شده، از این لذت میبره اما اون شب... اون شب وقتش بود دیگه تحمل نداشت باید کارشو تموم میکرد، باید ا.ت رو با میل خودش میبوسید

ا.ت نشسته بود روی مبل به دستاش نگاه میکرد که تقریبا خوب شده بودن
چان میاد سمتش
_: ا.ت باید باهات حرف بزنم...


منتظر پارت بعدی باشید...