رمان فرشته مرگ
پارت-۱
پای چپم رو روی پای راستم انداختم و سعی کردم آرامشم رو حفظ کنم. تپش قلبم از مقدار عادی بالاتر رفته! دلیل این هیجان رو نمی‌فهمم. فکر نمی‌کنم بعد از چهارده سال برگشتن به کشوری که همه‌ی خاطرات بَد‌م اون‌جا اتفاق افتاده، اون‌قدر هیجان‌انگیز باشه که به خاطرش این‌طور قلبم بخواد از قفسه سینه‌ام بزنه بیرون. آخرین باری که این‌قدر هیجان داشتم رو به یاد نمیارم.
پاکت سیگار و فندکم رو از جیب کت چرمم در آوردم. یه نخ سیگار از توی پاکت در آوردم، روی لبم گذاشتم و با فندک طلایی رنگم روشنش کردم تا شاید به آروم شدنم کمک کنه. تازه پک اول رو زده بودم که متوجه‌ی صدای مردی که کنارم نشسته بود شدم که گفت:
- عذرخواهی می‌کنم ولی سالن انتظار فرودگاه جای مناسبی برای سیگار کشیدن نیست اگر امکانش هست سیگارتون رو خاموش کنید یا هم به smoking room برید!
همون‌طور که دود سیگارم رو می‌دادم بیرون یه نگاه سطحی بهش انداختم، یه مرد جوون احتمالا بیست و خورده‌ای ساله‌اس، چهره جذابی داره ولی موهاش که پیشونیش رو پوشونده بامزش کرده و اینکه سعی می‌کنه خودش رو جدی نشون بده بامزه ترش کرده. لباسش شخصیه پس مامور فرودگاه نیست، ولی اسلحه‌اش که سعی داره زیر پالتو بلند و مشکی رنگش قایمش کنه این‌طور نمی‌گه.
سیگارم رو لای انگشتم گذاشتم، با یه لبخند بهش نگاه کردم و گفتم:
- چه‌طور مگه؟ ماموری!؟
با چهره‌ای حق به جانب گفت:
- نه فقط دارم از حقوق شهروندی‌ام دفاع می‌کنم!
سیگارم رو انداختم زمین با پام لهش کردم، سرم رو به حالت تایید تکون دادم و گفتم:
- اوه! انگار تو این چند سالی که کره نبودم قانون‌ها خیلی تغییر کرده؛ چون قبلا با اسلحه این‌ور و اون‌ور رفتن جزو حقوق شهروندی نبود!
اولش تعجب کرد ولی بعد با یه حالت شوخ، دستشُ زد به پیشونی‌اش و به کنایه با یه حالت ناامید گفت:
- ای وای! مچم رو گرفتی.
همون‌طور که سیگارم‌رو می‌ذاشتم توی جیبم گفتم:
- اگه دستت رو اون‌طوری گذاشته بودی روی کمرت تا اسلحه‌ات پیدا نباشه بهت پیشنهاد می‌کنم به فکر یه شغل دیگه باش.
دستش رو توی موهای مشکیش کرد، سرش رو خاروند و گفت:
- آره خب توی جاساز کردن یکم خنگم.
به کنایه گفتم:
- آره فقط یکم!
قیافه‌اش رو جدی کرد و گفت:
- فکر نمی‌کنم صمیمی شدن با یه غریبه اونم یه غریبه مسلح کار درستی باشه، ممکنه یه قاتل زنجیره‌ای باشم.
خودم رو به دسته فلزی صندلی چسبوندم تا فاصله‌ام رو باهاش کمتر کنم و گفتم:
- ولی بیشتر شبیه کسی هستی که اومده تا یه قاتل زنجیره‌ای رو دستگیر کنه.
فقط سکوت کرد و به روبه رو خیره شد. یعنی من رو این‌قدر سطح پایین فرض کردن که این بچه رو فرستادن تا دستگیرم کنه؟ واقعا مایه تاسفِ.خودم رو مشتاق‌تر نشون دادم و گفتم:
- این سکوت یعنی درست حدس زدم. مگه نه! وای من خیلی بد شانسم، بعد این‌همه سال دقیقا روزی برگشتم کره که یه قاتل زنجیره‌ای هم می‌خواد برگرده و دقیقا توی همون فرودگاه.
دوباره رو کرد بهم، چشماش رو ریز کرد و گفت:
- فکر نمی‌کنم گفته باشم قراره برگرده یا از کشور خارج شه.
انگار اون‌قدرها هم احمق نیست!
- خب این هم حدس زدم.
پای چپم رو روی پای راستم انداختم و سعی کردم آرامشم رو حفظ کنم. تپش قلبم از مقدار عادی بالاتر رفته! دلیل این هیجان رو نمی‌فهمم. فکر نمی‌کنم بعد از چهارده سال برگشتن به کشوری که همه‌ی خاطرات بَد‌م اون‌جا اتفاق افتاده، اون‌قدر هیجان‌انگیز باشه که به خاطرش این‌طور قلبم بخواد از قفسه سینه‌ام بزنه بیرون. آخرین باری که این‌قدر هیجان داشتم رو به یاد نمیارم.
پاکت سیگار و فندکم رو از جیب کت چرمم در آوردم. یه نخ سیگار از توی پاکت در آوردم، روی لبم گذاشتم و با فندک طلایی رنگم روشنش کردم تا شاید به آروم شدنم کمک کنه. تازه پک اول رو زده بودم که متوجه‌ی صدای مردی که کنارم نشسته بود شدم که گفت:
- عذرخواهی می‌کنم ولی سالن انتظار فرودگاه جای مناسبی برای سیگار کشیدن نیست اگر امکانش هست سیگارتون رو خاموش کنید یا هم به smoking room برید!
همون‌طور که دود سیگارم رو می‌دادم بیرون یه نگاه سطحی بهش انداختم، یه مرد جوون احتمالا بیست و خورده‌ای ساله‌اس، چهره جذابی داره ولی موهاش که پیشونیش رو پوشونده بامزش کرده و اینکه سعی می‌کنه خودش رو جدی نشون بده بامزه ترش کرده. لباسش شخصیه پس مامور فرودگاه نیست، ولی اسلحه‌اش که سعی داره زیر پالتو بلند و مشکی رنگش قایمش کنه این‌طور نمی‌گه.
سیگارم رو لای انگشتم گذاشتم، با یه لبخند بهش نگاه کردم و گفتم:
- چه‌طور مگه؟ ماموری!؟
با چهره‌ای حق به جانب گفت:
- نه فقط دارم از حقوق شهروندی‌ام دفاع می‌کنم!
سیگارم رو انداختم زمین با پام لهش کردم، سرم رو به حالت تایید تکون دادم و گفتم:
- اوه! انگار تو این چند سالی که کره نبودم قانون‌ها خیلی تغییر کرده؛ چون قبلا با اسلحه این‌ور و اون‌ور رفتن جزو حقوق شهروندی نبود!
اولش تعجب کرد ولی بعد با یه حالت شوخ، دستشُ زد به پیشونی‌اش و به کنایه با یه حالت ناامید گفت:
- ای وای! مچم رو گرفتی.
همون‌طور که سیگارم‌رو می‌ذاشتم توی جیبم گفتم:
- اگه دستت رو اون‌طوری گذاشته بودی روی کمرت تا اسلحه‌ات پیدا نباشه بهت پیشنهاد می‌کنم به فکر یه شغل دیگه باش.
دستش رو توی موهای مشکیش کرد، سرش رو خاروند و گفت:
- آره خب توی جاساز کردن یکم خنگم.
به کنایه گفتم:
- آره فقط یکم!
قیافه‌اش رو جدی کرد و گفت:
- فکر نمی‌کنم صمیمی شدن با یه غریبه اونم یه غریبه مسلح کار درستی باشه، ممکنه یه قاتل زنجیره‌ای باشم.
خودم رو به دسته فلزی صندلی چسبوندم تا فاصله‌ام رو باهاش کمتر کنم و گفتم:
- ولی بیشتر شبیه کسی هستی که اومده تا یه قاتل زنجیره‌ای رو دستگیر کنه.
فقط سکوت کرد و به روبه رو خیره شد. یعنی من رو این‌قدر سطح پایین فرض کردن که این بچه رو فرستادن تا دستگیرم کنه؟ واقعا مایه تاسفِ.خودم رو مشتاق‌تر نشون دادم و گفتم:
- این سکوت یعنی درست حدس زدم. مگه نه! وای من خیلی بد شانسم، بعد این‌همه سال دقیقا روزی برگشتم کره که یه قاتل زنجیره‌ای هم می‌خواد برگرده و دقیقا توی همون فرودگاه.
دوباره رو کرد بهم، چشماش رو ریز کرد و گفت:
- فکر نمی‌کنم گفته باشم قراره برگرده یا از کشور خارج شه.
انگار اون‌قدرها هم احمق نیست!
- خب این هم حدس زدم.
- ۱۶.۰k
- ۱۶ تیر ۱۴۰۱
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
