منصور بود، منصور...

منصور بود، منصور...

منصور بود، منصور. پدر بود، آقای افتخار بود. عاشق و نجیب، ساکت و بی هیاهو، مرد عشق بود، عشق.

منصور بود، منصور. بزرگمرد بود و از قبیله عاشقی. پدر بود و برای استقلالش پدری کرد‌. نقش دو ستاره را روی پیراهن کاشت، اما منتی نگذاشت. صاف و ساده فقط پدری کرد برای تیمش که دوستش داشت. از فروش نمایشگاه اتومبیل و ماشین زیر پا تا روزهای عصا زنان به تمرین رفتن عاشقی کرد.

منصور بود، منصور. می دانست حرمت پیراهن یعنی چه، تعصب یعنی چه. می دانست استقلال را باید با تمام جان دوست داشت و همین بود که عمر و زندگی اش را به پای این تیم گذاشت. گذاشت و ماندگار شد، گذاشت و پدر استقلال لقب گرفت تا سکوها در دقیقه ۲۲ به یاد او بخوانند منصور خان روحت شاد.

منصور بود، منصور و چه حیف که جایش خالیست. چه حیف که نباید می رفت و وقتی رفت حسرتی بر دل ماند و جای خالی پدر روی نیمکت. جای خالی یک مرد بزرگ در استقلال، صدایش، حق خواهی اش، عشقش.

روحت شاد بزرگ مرد، منصور ماندگار آبی ها./صمدی