پارت۱۶
-نگفتم بهت؟
موهاش رو عقب زد و بعد از چند لحظه ایست گفت:
-تهیونگ سه روز دیگه قراره برای یه عکس برداری بره چین. . .
هومی کردم.
برداری. . . بهرحال ادرس خونشو نداریماره تو برنامه ای که ازش منتشر شده بود گفته بودن. . . مصاحبه و عکس
سر جام صاف نشستم و زمزمه کردمداریم. . .
-منظورت چیه؟
لبخند افتخار آمیزی تمام چهره یرین رو پوشوند.
به سمتم برگشت و انگشتش رو روی پیشونیم فرود آورد.
-اولش رفتیم قهوه بخریم و اونجا یکی به گوشی جین زنگ زد؛ و اونم دقیقا
گفت که برای سه روز دیگه یه پسر بیست ساله برای تمیزکاری خونه کیم
میخوایم
موهاش رو عقب داد و ابروی نازکش رو باال فرستاد.
-بعد هم شماره اون پسره رو پشت گوشی به جین گفت تا یادداشت کنه و
خب اونم روی یکی از کارتاش نوشتش. . . اما. . .
اینبار با هیجان بیشتری خندید و ادامه داد:
-کمی از قهوه رو عمدا ریختم روی لباسش و وقتی مجبور شد برای
تمیزکردنش بره سرویس بهداشتی, شماره تو رو روی کارتی که به من داده
بود نوشتم و با کارت قبلی جابجا کردم. . . میفهمی؟ حاال قراره بهت زنگ
بزنه و آدرس خونه کیمو بده بهت
عجیب بود. . . خیلی عجیب. . .
چرا شماره رو پیامک نکرده بود؟
یا چرا تو کاکائوتاک همچین مسئله پیش افتاده ای رو هماهنگ نکرده
بودن؟
و اصال چرا باید یه خدمتکار پسر بیست ساله میخواست؟
-حس خوبی ندارم یرین. . .
رو کج کردم و دوباره به آسمون تار شب که اینبار ستاره چشمک
زنی توش میرقصید, خیره شدم.
حس ششمم داشت فریاد میزد که یک جای کار به شدت میلنگه!
سه روز از زمانی که کیم تهیونگ رو تو رستوران آقای لی دیده بودیم
گذشته بود.
اونقدر همه چیز روی دور تند افتاده بود که حاال باور اینکه قرار بود امشب
به خونه آیدل محبوبم برم, برام سخت بود.
ساعت پرواز تهیونگ ساعت هفت عصر و ساعتی که من قرار بود بعنوان
خدمتکار به خونش برم, هشت شب بود.
خود کیم سوک جین باهام تماس گرفته بود و با تغییر صدام موفق شده
بودم تا آدرس رو بدون هیچ دردسری ازش بگیرم.
امیدوار بودم اتفاق خاصی نیافته.
حتی قسم خورده بودم که بعد از فروش لباس زیر آیدل بدون هیچ مشکلی,
از ساسنگ بودن دست بردارم و بعنوان یک فن عادی به زندگیم ادامه بدم!
-یادت نره فیلم بگیری. . . اوکی؟
از شدت اضطراب, انگشت هامو داخل همدیگه گره زدم و زمزمه کردم:
-نه نه حواسم هست
موهاش رو عقب زد و بعد از چند لحظه ایست گفت:
-تهیونگ سه روز دیگه قراره برای یه عکس برداری بره چین. . .
هومی کردم.
برداری. . . بهرحال ادرس خونشو نداریماره تو برنامه ای که ازش منتشر شده بود گفته بودن. . . مصاحبه و عکس
سر جام صاف نشستم و زمزمه کردمداریم. . .
-منظورت چیه؟
لبخند افتخار آمیزی تمام چهره یرین رو پوشوند.
به سمتم برگشت و انگشتش رو روی پیشونیم فرود آورد.
-اولش رفتیم قهوه بخریم و اونجا یکی به گوشی جین زنگ زد؛ و اونم دقیقا
گفت که برای سه روز دیگه یه پسر بیست ساله برای تمیزکاری خونه کیم
میخوایم
موهاش رو عقب داد و ابروی نازکش رو باال فرستاد.
-بعد هم شماره اون پسره رو پشت گوشی به جین گفت تا یادداشت کنه و
خب اونم روی یکی از کارتاش نوشتش. . . اما. . .
اینبار با هیجان بیشتری خندید و ادامه داد:
-کمی از قهوه رو عمدا ریختم روی لباسش و وقتی مجبور شد برای
تمیزکردنش بره سرویس بهداشتی, شماره تو رو روی کارتی که به من داده
بود نوشتم و با کارت قبلی جابجا کردم. . . میفهمی؟ حاال قراره بهت زنگ
بزنه و آدرس خونه کیمو بده بهت
عجیب بود. . . خیلی عجیب. . .
چرا شماره رو پیامک نکرده بود؟
یا چرا تو کاکائوتاک همچین مسئله پیش افتاده ای رو هماهنگ نکرده
بودن؟
و اصال چرا باید یه خدمتکار پسر بیست ساله میخواست؟
-حس خوبی ندارم یرین. . .
رو کج کردم و دوباره به آسمون تار شب که اینبار ستاره چشمک
زنی توش میرقصید, خیره شدم.
حس ششمم داشت فریاد میزد که یک جای کار به شدت میلنگه!
سه روز از زمانی که کیم تهیونگ رو تو رستوران آقای لی دیده بودیم
گذشته بود.
اونقدر همه چیز روی دور تند افتاده بود که حاال باور اینکه قرار بود امشب
به خونه آیدل محبوبم برم, برام سخت بود.
ساعت پرواز تهیونگ ساعت هفت عصر و ساعتی که من قرار بود بعنوان
خدمتکار به خونش برم, هشت شب بود.
خود کیم سوک جین باهام تماس گرفته بود و با تغییر صدام موفق شده
بودم تا آدرس رو بدون هیچ دردسری ازش بگیرم.
امیدوار بودم اتفاق خاصی نیافته.
حتی قسم خورده بودم که بعد از فروش لباس زیر آیدل بدون هیچ مشکلی,
از ساسنگ بودن دست بردارم و بعنوان یک فن عادی به زندگیم ادامه بدم!
-یادت نره فیلم بگیری. . . اوکی؟
از شدت اضطراب, انگشت هامو داخل همدیگه گره زدم و زمزمه کردم:
-نه نه حواسم هست
- ۱۳.۰k
- ۲۵ تیر ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط