صحنه پارت چهاردهم
«بیا، منتظره »
در اتاقی را باز میکند مردی میان سال با موهای جو گندمی و قد و هیکلی متوسط و چهره ای مهربان لبخند میزند «بفرمایید» جواب لبخندش را میدهم و روبرویش میشنم، پتینسون هم کنار مرد میشیند مرد دستش را جلو می آورد «کالاهان هستم» دست میدهم،
«اما برنارد. خوشبختم» لبخند پر رنگ تری میزند به صندلی تکیه میدهد و دستانش را در هم قفل میکند نگاهی به پتینسون و بعد من میکند «هنری خیلی تعریفتون رو کردن» پتینسون سریع اضافه میکند «تعریف نوشته هاشون رو» لبخند پوچی تحویلش میدهم «لطف دارن» نفس عمیقی میکشد «اگر اشتباه نکنم وکیلی آلمانی که بخاطر جنگ جهانی دوم متواری میشه و همسرش رو در آتش سوزی از دست میده» سر تکان میدهم .ادامه میدهد «تا اینجای کار جالب به نظر میرسه متن نمایشنامه رو میتونم بخونم؟» به من و من می افتم، پتینسون جواب میدهد«متن رو در اختیارتون میزارن فقط هنوز نمایشنامه نشده» مرد سر تکان میدهد و عینک مستیطیلی اش را که یک بند نانجی داشت را جلو میدهد«خیلی خب مشکلی نیست» متن را از کیفم در می آورم و به مرد میدهم نگاهی به کاغذ ها و بعد من میکند«پس فردا اینحا باشید» سر تکان میدهم و از جا بلند میشوم«متشکرم» کالاهان سری تکان میدهد و بعداز پتینسون از جا بلند میشود «رابرت» کالاهان با پتینسون دست میدهد و به همراه پتینسون از اتاق و بعد سالن خارج میشویم این بار پتینسون به خود جرئت میدهد و کنارم راه میرود
-چطور بود؟
-مرد خوبی به نظر میرسید
-آره ،روی صحنه ندیدیش!
ماشینش روبرویمان است، میخواهد در را باز کند که میگوییم«واقعا ازت ممنونم پتینسون، پیاده میرم» ابروهایش در هم میرود «مطمئنی؟» لبخند میزنم و سر تکان میدهم و بدون خداحافظی پیاده رو را طی میکنم و سمت کلیسا میروم،
چون یکشنبه نیست صندلی ها خالی است مسخره است ،مردمی که برای دیدار با خدا نگاهشان به تقویم است!. روی یکی از صندلی ها میشینم و چشمانم را میبندم و دستانم را روی هم میگذارم سرگرم در و دل های خودم هستم که صدایی از افکارم بیرون میکشدتم«مریم مقدس رو در چهرتون میبینم» سرم را بالا می آورم و به سمت صدا بر میگردم چهره هنری پتینسون روبرویم ظاهر شده است «این کفره ! بلکه مسیح از سر تقصیراتتون بگذره مرد جوان» لبخند میزند و به روبرویش خیره میشود «چه مومن سختگیری!» لبخندش محو میشود، کم میشود چهره اش را بدون لبخند دید پلک طولانی میزند و چشمانش را باز میکند«میخوای تنها باشی؟» سر تکان میدهم«نه، من دیگه کاری ندام» هر دو به سمت در خروحی کلیسا راه می افتیم ..
در اتاقی را باز میکند مردی میان سال با موهای جو گندمی و قد و هیکلی متوسط و چهره ای مهربان لبخند میزند «بفرمایید» جواب لبخندش را میدهم و روبرویش میشنم، پتینسون هم کنار مرد میشیند مرد دستش را جلو می آورد «کالاهان هستم» دست میدهم،
«اما برنارد. خوشبختم» لبخند پر رنگ تری میزند به صندلی تکیه میدهد و دستانش را در هم قفل میکند نگاهی به پتینسون و بعد من میکند «هنری خیلی تعریفتون رو کردن» پتینسون سریع اضافه میکند «تعریف نوشته هاشون رو» لبخند پوچی تحویلش میدهم «لطف دارن» نفس عمیقی میکشد «اگر اشتباه نکنم وکیلی آلمانی که بخاطر جنگ جهانی دوم متواری میشه و همسرش رو در آتش سوزی از دست میده» سر تکان میدهم .ادامه میدهد «تا اینجای کار جالب به نظر میرسه متن نمایشنامه رو میتونم بخونم؟» به من و من می افتم، پتینسون جواب میدهد«متن رو در اختیارتون میزارن فقط هنوز نمایشنامه نشده» مرد سر تکان میدهد و عینک مستیطیلی اش را که یک بند نانجی داشت را جلو میدهد«خیلی خب مشکلی نیست» متن را از کیفم در می آورم و به مرد میدهم نگاهی به کاغذ ها و بعد من میکند«پس فردا اینحا باشید» سر تکان میدهم و از جا بلند میشوم«متشکرم» کالاهان سری تکان میدهد و بعداز پتینسون از جا بلند میشود «رابرت» کالاهان با پتینسون دست میدهد و به همراه پتینسون از اتاق و بعد سالن خارج میشویم این بار پتینسون به خود جرئت میدهد و کنارم راه میرود
-چطور بود؟
-مرد خوبی به نظر میرسید
-آره ،روی صحنه ندیدیش!
ماشینش روبرویمان است، میخواهد در را باز کند که میگوییم«واقعا ازت ممنونم پتینسون، پیاده میرم» ابروهایش در هم میرود «مطمئنی؟» لبخند میزنم و سر تکان میدهم و بدون خداحافظی پیاده رو را طی میکنم و سمت کلیسا میروم،
چون یکشنبه نیست صندلی ها خالی است مسخره است ،مردمی که برای دیدار با خدا نگاهشان به تقویم است!. روی یکی از صندلی ها میشینم و چشمانم را میبندم و دستانم را روی هم میگذارم سرگرم در و دل های خودم هستم که صدایی از افکارم بیرون میکشدتم«مریم مقدس رو در چهرتون میبینم» سرم را بالا می آورم و به سمت صدا بر میگردم چهره هنری پتینسون روبرویم ظاهر شده است «این کفره ! بلکه مسیح از سر تقصیراتتون بگذره مرد جوان» لبخند میزند و به روبرویش خیره میشود «چه مومن سختگیری!» لبخندش محو میشود، کم میشود چهره اش را بدون لبخند دید پلک طولانی میزند و چشمانش را باز میکند«میخوای تنها باشی؟» سر تکان میدهم«نه، من دیگه کاری ندام» هر دو به سمت در خروحی کلیسا راه می افتیم ..
- ۴.۸k
- ۲۷ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط