"سایه در گذشته "
پارت ۲#
ترافیک بعد از چند دقیقه بالاخره باز شد و او توانست خودش را به کوچهی پشت کافه برساند. ماشین را پارک کرد و با عجله از آن پیاده شد. هوا کمی سرد شده بود و نوک انگشتانش یخ کرده بود.
وقتی در کافه را باز کرد، بوی قهوهی تازه و شیرینی وانیلی فضای گرم داخل را پر کرده بود.
مینا سریع سرش را از پشت کانتر بالا آورد.
مینا: بالاخره رسیدی! فکر کردم از ماشین پیاده نمیشی.
جیاَه: خرابکاری نکردی که؟
مینا: نه بابا، همه چی ردیفه. فقط یکم شلوغه.
جیاَه پیشبندش را بست و موهایش را مرتب کرد.
جیاَه: خب، اون تصادف چی بود؟
مینا: یه پسره مست بود. پلیس سریع رسوندنش. واسه همین ترافیک قفل شده بود.
جیاَه: کسی آسیب ندید؟
مینا: نه، فقط ماشینش دود شد رفت هوا.
صدای زنگ در دوباره بلند شد؛ مشتری جدیدی وارد شد.
مینا: برو سفارششو بگیر، منم این سفارشهای قبلی رو میزنم.
جیاَه با قدمهای منظم به سمت میز مشتری رفت. پسری جوان تازه نشسته بود؛ لباس ساده، هودی تیره، و حالت معمولی مثل کسی که فقط برای یک نوشیدنی آمده باشد. نه ژست خاصی، نه رفتاری عجیب کاملاً معمولی و آرام.
جیاَه: سلام، چی میل دارید؟
پسر سرش را به علامت توجه بالا آورد.
جونگکوک: یه آیس آمریکانو لطفاً.
لحنش کوتاه، محترمانه و کاملاً معمولی بود.
جیاَه: باشه، تا چند دقیقه دیگه آمادهست.
او برگشت سمت کانتر. مینا زیر لب گفت:
مینا: صبحیا همه عجله دارن. انگار دنیا به قهوه وصله.
جیاَه خندید.
جیاَه:حالا امروز تازه شروع شده، صبر کن بدتر هم میشه.
هر دو مشغول آماده کردن سفارشها شدند. کافه آرام آرام شلوغتر میشد. صدای دستگاه اسپرسو، بخار، و مکالمههای پراکنده فضا را پر کرده بود.
چند لحظه بعد، نوشیدنی مشتری هم حاضر شد. جیاَه آن را روی سینی گذاشت و سمت میز برد.
جیاَه:این هم آیس آمریکانوی شما.
جونگکوک: مرسی.
او لیوان را برداشت و بدون حرف دیگری مشغول شد. رفتارش کاملاً ساده بود، مثل هر مشتری معمولی که وارد کافه میشود و فقط میخواهد نوشیدنیاش را بگیرد و کارش را ادامه دهد.
جیاَه هم بدون هیچ فکر خاصی برگشت سمت کارهای خودش. روز تازه شروع شده بود و کافه هنوز خیلی کار داشت .
ترافیک بعد از چند دقیقه بالاخره باز شد و او توانست خودش را به کوچهی پشت کافه برساند. ماشین را پارک کرد و با عجله از آن پیاده شد. هوا کمی سرد شده بود و نوک انگشتانش یخ کرده بود.
وقتی در کافه را باز کرد، بوی قهوهی تازه و شیرینی وانیلی فضای گرم داخل را پر کرده بود.
مینا سریع سرش را از پشت کانتر بالا آورد.
مینا: بالاخره رسیدی! فکر کردم از ماشین پیاده نمیشی.
جیاَه: خرابکاری نکردی که؟
مینا: نه بابا، همه چی ردیفه. فقط یکم شلوغه.
جیاَه پیشبندش را بست و موهایش را مرتب کرد.
جیاَه: خب، اون تصادف چی بود؟
مینا: یه پسره مست بود. پلیس سریع رسوندنش. واسه همین ترافیک قفل شده بود.
جیاَه: کسی آسیب ندید؟
مینا: نه، فقط ماشینش دود شد رفت هوا.
صدای زنگ در دوباره بلند شد؛ مشتری جدیدی وارد شد.
مینا: برو سفارششو بگیر، منم این سفارشهای قبلی رو میزنم.
جیاَه با قدمهای منظم به سمت میز مشتری رفت. پسری جوان تازه نشسته بود؛ لباس ساده، هودی تیره، و حالت معمولی مثل کسی که فقط برای یک نوشیدنی آمده باشد. نه ژست خاصی، نه رفتاری عجیب کاملاً معمولی و آرام.
جیاَه: سلام، چی میل دارید؟
پسر سرش را به علامت توجه بالا آورد.
جونگکوک: یه آیس آمریکانو لطفاً.
لحنش کوتاه، محترمانه و کاملاً معمولی بود.
جیاَه: باشه، تا چند دقیقه دیگه آمادهست.
او برگشت سمت کانتر. مینا زیر لب گفت:
مینا: صبحیا همه عجله دارن. انگار دنیا به قهوه وصله.
جیاَه خندید.
جیاَه:حالا امروز تازه شروع شده، صبر کن بدتر هم میشه.
هر دو مشغول آماده کردن سفارشها شدند. کافه آرام آرام شلوغتر میشد. صدای دستگاه اسپرسو، بخار، و مکالمههای پراکنده فضا را پر کرده بود.
چند لحظه بعد، نوشیدنی مشتری هم حاضر شد. جیاَه آن را روی سینی گذاشت و سمت میز برد.
جیاَه:این هم آیس آمریکانوی شما.
جونگکوک: مرسی.
او لیوان را برداشت و بدون حرف دیگری مشغول شد. رفتارش کاملاً ساده بود، مثل هر مشتری معمولی که وارد کافه میشود و فقط میخواهد نوشیدنیاش را بگیرد و کارش را ادامه دهد.
جیاَه هم بدون هیچ فکر خاصی برگشت سمت کارهای خودش. روز تازه شروع شده بود و کافه هنوز خیلی کار داشت .
- ۱۲.۳k
- ۱۱ آذر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط