ادامه p62

ادامه p62
تهیونگ پلک زد، همین، فقط یک پلک زدن، اما برای جی‌یون کافی بود، جی‌یون آروم پشت مبل تک پفره وایساد و هر دو دستش رو گذاضت رو شونه هاش تتهیون.
تهیونگ خودشو صاف تر نگه داشت.
جی‌یون اروم شروع مرد به ماساژ دادن شونه های تهیونگ و هر لحظه اروم اروم تر مهکم ماساژ میداد، نه سریع، نه با عصبانیت، آروم.
جی‌یون: میدونی کجاش عجیبه؟
تهیونگ:ک.. کجاش...؟
جی یون:دقیقا همون روز که درباره من فهمید مرد! تصادف کرد... یک ماشینی با سرعت خیلی بالای کوبید بهش!... عجیب نیست؟
تهیونگ:... چ.. چرا...
جی یون لبخند خیلی کوچیکی زد.
جی‌یون: و میدونی بعد ی سری تحقیقاتی که انجام دادم به چی رسیدم؟
تهیونگ کراواتشو شل کرد، و حالا جی یون با قدرت زیاد تری داشت ماساژش میداد و تهثونگ داشت درد رو احساس میکرد.
جی‌یون: تو... اونجا بودی...
تهیونگ انگار نفسش برای یک لحظه قطع شد، جی یون ماساژ دادنشو قطع کرد و اروم صورتشو نزدیک گوش سمت چپ تهیونگ کرد، و شروع کرد شمرده شمرده به زمزمه کردن.
جی‌یون: تو ماشین... پشت فرمون...
تهیونگ سرش رو سمت صورت جی یون برگردوند، چشم‌هاش مستقیم به چشمهای جی‌یون افتاد، ترس واقعی توی نگاهش دیده شد، جی‌یون همون‌جوری ایستاده بود، هیچ اسلحه‌ای بیرون نیاورده بود، هیچ تهدیدی نکرده بود، فقط نگاهش می‌کرد، و شاید همین بدترین قسمت ماجرا بود.
تهیونگ با صدای خیلی پایین گفت:
تهیونگ: جی‌یون...
جی‌یون: هیشششش...
اروم گفت... و دست راستشو اروم گذاشت رو سر تهیونگ و اروم اروم شروع کرد به پایین کشیدن دستش تا جایی که برسه به پشت گردنش، انگار که داشت با حرکات دستاش جاهایی که میتونست در لحظه بکشتش رو مشخص میکرد...
تهیونگ ساکت بود، وحشت کرده، و چند قطره عرق از پیشونین پایین میریخت.
جی‌یون: من همه چیرو میدونم، ولی دوست دارم از زبون خودتم بشنوم.
تهیونگ لب‌هاش رو روی هم فشار داد.
تهیونگ: من... من نمی‌خواستم...
تهیونگ ساکت شد.
جی‌یون صاف وایسادو شروع کرد به قدم برداشتن سمت پنجره های قدی، تهیونگ چشم‌هاش رو بست.
تهیونگ آهسته از جاش بلند شد پشت سرش جی یون وایساد جی‌یون روبه‌روش ایستاده بود و به شهر خیره بود... تهیونگ حالا دیگه کاملاً رنگش پریده بود، لب باز کرد،
تهیونگ: اون... بهت شک کرده بود، درباره‌ت تحقیق کرده بود.
دست‌هاش شروع کرده بودن به لرزیدن.
تهیونگ: فهمیده بود کی هستی، می‌خواست بره به کوک بگه...بعدش بیاد سراغ خودت(چشم‌هاش رو بست) من فقط می‌خواستم جلوشو بگیرم.
جی یون واکنشی نشون نمیداد فقط توی سکوت داشت گوش میکرد.
تهیونگ: اصلاً نفهمیدم کوک کی پرید جلوی ماشین...
نفسش گرفت.
تهیونگ: حتی...حتی نفهمیدم اون دو نفر دونگ سو و جونگ کوک هستن...
چشم‌هاش خیس شده بود، نفسش تنگ...
تهیونگ: بعد اینکه بهشون زدم تازه فهمیدم کی هستن... ترسیدم... فرار کردم...
چند ثانیه سکوت همه جارو گرفت ولی صدای برخورد زانوهای تهیونگ با زمین سکوت رو شکست، سرش پایین افتاد، روی هر دو زانوش زانو زده بود کاملا عاجز دیده میشد. جی یون اروم برگشت و بهش نگاه کرد.
تهیونگ: معذرت می‌خوام...
جی‌یون همچنان ایستاده بود و نگاهش میکرد
تهیونگ: می‌دونم باید بهت می‌گفتم(نفسش بریده بود)ولی ترسیدم...(دست‌هاش رو به هم قفل کرد)تو اون موقع خیلی عصبانی بودی(سرش رو بالا آورد) اگه می‌فهمیدی...(چشم‌هاش مستقیم به جی‌یون افتاد) می‌دونستم منو از خودت دور می‌کنی... ازم نا امید میشی...
جی‌یون برای چند ثانیه فقط توی چشمهاش نگاه کرد.
تهیونگ: خواهش می‌کنم...ازم نا امید نشو.... مادرخوانده... خواهش میکنم...
جی‌یون بهش نزدیک تر شد دستش رو زیر چونه‌ی تهیونگ گذاشت و صورتش رو بالا آورد.
چشم توی چشم.
جی‌یون: توی این جندین سال...این اولین اشتباهت بوده، عزیزم.
تهیونگ نفسش رو حبس کرد.
جی‌یون: و تو بهتر از هر کسی می‌دونی که حتی کوچکترین اشتباه برای من بازم یک اشتباهه (مکث) ولی ازش چشم‌پوشی می‌کنم.
چشم‌های تهیونگ شوکه شده نگاهش کرد، جی‌یون دستش رو پایین آورد.
جی‌یون: فقط...(مکث) یک اشتباه کوچیک دیگه اگر کردی... خبری از چشم پوشی نیست تهیونگ!
تهیونگ سریع سرش رو پایین انداخت.
تهیونگ: ممنون...ممنون مادرخوانده...چشم.... دسگه هیچ وقت نا امیدت نمیکنم...
تهیونگ خوب میدونست جی یون ادمی نیست به کسی فرصت بده و شاید اون روز معجزه ای شده بود!
جی‌یون برگشت سمت پنجره..
جی‌یون: امشب حواسب به اون مرده باشه که پا از خطا نکنه!

ادامش در کامنت