part 37
part 37
دو هفته از رفتن جیمین گذشته بود. قصر مروارید، بیآنکه جیمین در آن باشد، ساکتتر از همیشه بود. مارال بیشتر وقتها را در کتابخانه میگذراند. سوهو هم به کارهای پادشاهی مشغول بود. اما هر شب، بدون استثنا، به اتاق مارال میآمد. روی مبل میخوابید و صبح زود، قبل از بیدار شدن مارال، میرفت.
یک عصر، مارال در کتابخانه نشسته بود که سوهو وارد شد. یک فنجان چای در دستش بود. کنارش گذاشت.
«چای بابونهست. پدرت گفت خوبه برای آرامش.»
مارال سرش را بالا آورد. «ممنون.»
سوهو کنار میز نشست. «یه نامه از جیمین اومده.» نامه را روی میز گذاشت. «مرزها امن شده. شورشیها عقب نشستن. میگه تا آخر ماه برمیگرده.»
مارال نامه را برداشت. دستخط جیمین بود. «حالم خوبه. نگران نباش. - ج» مارال لبخند کوچکی زد.
سوهو به چشمانش نگاه کرد. «دلت براش تنگ شده؟»
مارال مکث کرد. «دلم برای دوستم تنگ شده.»
سوهو سرش را تکان داد. چیزی نگفت. از جایش بلند شد. به سمت پنجره رفت. ناگهان، صدای شکستن شیشه آمد. مارال جیغ کوتاهی کشید. سوهو خودش را روی او انداخت. هر دو به زمین افتادند. تیر از بالای سرشان گذشت و به دیوار خورد.
سوهو روی مارال افتاده بود. بازویش را روی سر مارال گرفته بود تا محافظتش کند. خون از بازویش جاری شد. تیر بازویش را خراشیده بود.
«سوهو!»
«هیس.» سوهو گفت. به سمت پنجره نگاه کرد. سایهای از بیرون فرار کرد. «سربازها!» فریاد زد.
مارال زیر بدنش، نفسنفس میزد. سوهو سرش را پایین آورد. به چشمانش نگاه کرد. «حالت خوبه؟»
«تو... تو زخمی شدی!»
«مهم نیست.» سوهو گفت. دستش را روی گونهی مارال گذاشت. «تو... تو خوبی؟»
مارال به چشمانش نگاه کرد. پر از نگرانی. نه برای خودش. برای او. برای مارال.
«چرا خودت رو سپر کردی؟» مارال پرسید. صدایش میلرزید.
سوهو مکث کرد. «چون... چون تو باید زنده بمونی.»
مارال دستش را بالا آورد. صورت سوهو را لمس کرد. آرام. سوهو نفسش را حبس کرد. مارال سرش را کمی بالا آورد. لبهایش به گوشهی لب سوهو نزدیک شد. آرام. لرزان. اما خودش. به انتخاب خودش. بوسهای کوتاه و لطیف روی لبهای سوهو گذاشت.
سوهو یخ کرد. وقتی مارال عقب کشید، چشمانش گرد بود. «مارال...»
مارال سرخ شد. «ساکت. زخمیت رو باید ببندم.»
سوهو لبخند زد. این بار، از ته دل. «باشه. هر چی تو بگی، ملکه.»
👑💛
دو هفته از رفتن جیمین گذشته بود. قصر مروارید، بیآنکه جیمین در آن باشد، ساکتتر از همیشه بود. مارال بیشتر وقتها را در کتابخانه میگذراند. سوهو هم به کارهای پادشاهی مشغول بود. اما هر شب، بدون استثنا، به اتاق مارال میآمد. روی مبل میخوابید و صبح زود، قبل از بیدار شدن مارال، میرفت.
یک عصر، مارال در کتابخانه نشسته بود که سوهو وارد شد. یک فنجان چای در دستش بود. کنارش گذاشت.
«چای بابونهست. پدرت گفت خوبه برای آرامش.»
مارال سرش را بالا آورد. «ممنون.»
سوهو کنار میز نشست. «یه نامه از جیمین اومده.» نامه را روی میز گذاشت. «مرزها امن شده. شورشیها عقب نشستن. میگه تا آخر ماه برمیگرده.»
مارال نامه را برداشت. دستخط جیمین بود. «حالم خوبه. نگران نباش. - ج» مارال لبخند کوچکی زد.
سوهو به چشمانش نگاه کرد. «دلت براش تنگ شده؟»
مارال مکث کرد. «دلم برای دوستم تنگ شده.»
سوهو سرش را تکان داد. چیزی نگفت. از جایش بلند شد. به سمت پنجره رفت. ناگهان، صدای شکستن شیشه آمد. مارال جیغ کوتاهی کشید. سوهو خودش را روی او انداخت. هر دو به زمین افتادند. تیر از بالای سرشان گذشت و به دیوار خورد.
سوهو روی مارال افتاده بود. بازویش را روی سر مارال گرفته بود تا محافظتش کند. خون از بازویش جاری شد. تیر بازویش را خراشیده بود.
«سوهو!»
«هیس.» سوهو گفت. به سمت پنجره نگاه کرد. سایهای از بیرون فرار کرد. «سربازها!» فریاد زد.
مارال زیر بدنش، نفسنفس میزد. سوهو سرش را پایین آورد. به چشمانش نگاه کرد. «حالت خوبه؟»
«تو... تو زخمی شدی!»
«مهم نیست.» سوهو گفت. دستش را روی گونهی مارال گذاشت. «تو... تو خوبی؟»
مارال به چشمانش نگاه کرد. پر از نگرانی. نه برای خودش. برای او. برای مارال.
«چرا خودت رو سپر کردی؟» مارال پرسید. صدایش میلرزید.
سوهو مکث کرد. «چون... چون تو باید زنده بمونی.»
مارال دستش را بالا آورد. صورت سوهو را لمس کرد. آرام. سوهو نفسش را حبس کرد. مارال سرش را کمی بالا آورد. لبهایش به گوشهی لب سوهو نزدیک شد. آرام. لرزان. اما خودش. به انتخاب خودش. بوسهای کوتاه و لطیف روی لبهای سوهو گذاشت.
سوهو یخ کرد. وقتی مارال عقب کشید، چشمانش گرد بود. «مارال...»
مارال سرخ شد. «ساکت. زخمیت رو باید ببندم.»
سوهو لبخند زد. این بار، از ته دل. «باشه. هر چی تو بگی، ملکه.»
👑💛
- ۶۶
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط