فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹
p105
جیمین نگاهش کرد.
«آره.»
نینا لبخند کوچیکی زد.
اما جیمین جملهی بعدی رو با کمی مکث گفت:
«ولی باید اول با من بیای.»
نینا سرش رو بالا آورد.
«تنها راه تموم کردن این ماجرا همینه؟»
«آره.»
نینا چند لحظه فکر کرد.
بعد از روی تخت بلند شد.
«باشه.»
جیمین نگاهش کرد.
«مطمئنی؟»
نینا به سمت کمد رفت و درش رو باز کرد.
«نه.»
لبخند کوچیکی زد.
«ولی دیگه نمیخوام از این داستان فرار کنم.»
چند لباس بیرون آورد و روی تخت گذاشت.
«پس آماده شو.»
نینا برگشت سمتش.
«چقدر وقت داریم؟»
جیمین ساعتش رو نگاه کرد.
«یک ساعت.»
نینا با تعجب چشمهاش رو گرد کرد.
«یک ساعت؟!»
«کافیه.»
«برای تو شاید.»
جیمین به سمت در رفت.
«یک ساعت و نیم.»
نینا با ناباوری نگاهش کرد.
«تو واقعاً عجیبی.»
جیمین بدون اینکه برگرده، گفت:
«و تو هنوز منو نشناختی.»
در بسته شد.
نینا چند ثانیه به در نگاه کرد.
بعد لبخند زد.
پشت اون لبخند ترس هم بود.
دروازههای قلعه پشت سرشون بسته شد.
جیمین روی اسب نشست و نینا هم پشت سرش قرار گرفت.
همین که اسب شروع به حرکت کرد، نینا ناخودآگاه دستش رو به زین گرفت.
«وایسا... یکم آرومتر.»
جیمین نگاهی بهش انداخت.
«میترسی؟»
«نه.»
چند ثانیه سکوت کرد.
«فقط... من تاحالا سوار اسب نشدم.»
جیمین لبخند کمرنگی زد.
«پس دستت رو دور من بگیر.»
نینا خشکش زد.
«چی؟»
«اگه نیفتی، مجبور نیستی.»
اسب از روی سنگهای مسیر رد شد و تکون خورد.
نینا سریع دستش رو دور کمر جیمین گذاشت.
صورتش از خجالت داغ شده بود.
جیمین بدون هیچ واکنشی دوباره به مسیر نگاه کرد.
«دیدی؟ اینطوری راحتتری.»
نینا زیر لب گفت:
«تو خیلی راحتی...»
جیمین لبخند زد.
«باید هم باشم.»
نینا چیزی نگفت.
فقط سعی کرد به پشت جیمین نگاه نکنه و بیشتر از این خجالت نکشه.
ولی هر بار اسب تکون میخورد، ناچار میشد خودش رو کمی بیشتر به جیمین نزدیک کنه.
و جیمین...
انگار عمداً چیزی نمیگفت.
همین بیشتر نینا رو خجالتزده میکرد
شب، جنگل رو کاملاً پوشونده بود.
نور ماه از بین شاخههای بلند رد میشد و مسیر باریک جلوی اسب رو روشن میکرد.
صدای قدمهای اسب تنها صدایی بود که بین درختها میپیچید.
نینا هنوز دستهاش رو دور کمر جیمین نگه داشته بود.
سعی میکرد زیاد بهش نزدیک نشه، ولی هر بار اسب روی سنگ یا ریشهای میرفت، ناخودآگاه خودش رو به جیمین میچسبوند.
بعد از چند دقیقه، با خجالت گفت:
«فکر کنم... این کار خیلی بدیه.»
جیمین کمی سرش رو برگردوند.
«کدوم کار؟»
«اینکه اینقدر بهت چسبیدم.»
جیمین لبخند کمرنگی زد.
«اگه نمیخوای بیفتی، نه.»
نینا زیر لب گفت:
«خیلی خونسردی.»
«تو به اندازهی کافی برای هردومون استرس داری.»
نینا خواست جوابش رو بده، ولی ناگهان اسب قدمش رو تندتر کرد.
نینا دوباره محکم جیمین رو گرفت.
چند لحظه بعد صدای خندهی کوتاه جیمین توی تاریکی پیچید.
نینا با حرص گفت:
«نخند!»
«باشه.»
ولی از لحنش معلوم بود اصلاً قصد نداره به این زودی خندهش رو متوقف کنه.
p105
جیمین نگاهش کرد.
«آره.»
نینا لبخند کوچیکی زد.
اما جیمین جملهی بعدی رو با کمی مکث گفت:
«ولی باید اول با من بیای.»
نینا سرش رو بالا آورد.
«تنها راه تموم کردن این ماجرا همینه؟»
«آره.»
نینا چند لحظه فکر کرد.
بعد از روی تخت بلند شد.
«باشه.»
جیمین نگاهش کرد.
«مطمئنی؟»
نینا به سمت کمد رفت و درش رو باز کرد.
«نه.»
لبخند کوچیکی زد.
«ولی دیگه نمیخوام از این داستان فرار کنم.»
چند لباس بیرون آورد و روی تخت گذاشت.
«پس آماده شو.»
نینا برگشت سمتش.
«چقدر وقت داریم؟»
جیمین ساعتش رو نگاه کرد.
«یک ساعت.»
نینا با تعجب چشمهاش رو گرد کرد.
«یک ساعت؟!»
«کافیه.»
«برای تو شاید.»
جیمین به سمت در رفت.
«یک ساعت و نیم.»
نینا با ناباوری نگاهش کرد.
«تو واقعاً عجیبی.»
جیمین بدون اینکه برگرده، گفت:
«و تو هنوز منو نشناختی.»
در بسته شد.
نینا چند ثانیه به در نگاه کرد.
بعد لبخند زد.
پشت اون لبخند ترس هم بود.
دروازههای قلعه پشت سرشون بسته شد.
جیمین روی اسب نشست و نینا هم پشت سرش قرار گرفت.
همین که اسب شروع به حرکت کرد، نینا ناخودآگاه دستش رو به زین گرفت.
«وایسا... یکم آرومتر.»
جیمین نگاهی بهش انداخت.
«میترسی؟»
«نه.»
چند ثانیه سکوت کرد.
«فقط... من تاحالا سوار اسب نشدم.»
جیمین لبخند کمرنگی زد.
«پس دستت رو دور من بگیر.»
نینا خشکش زد.
«چی؟»
«اگه نیفتی، مجبور نیستی.»
اسب از روی سنگهای مسیر رد شد و تکون خورد.
نینا سریع دستش رو دور کمر جیمین گذاشت.
صورتش از خجالت داغ شده بود.
جیمین بدون هیچ واکنشی دوباره به مسیر نگاه کرد.
«دیدی؟ اینطوری راحتتری.»
نینا زیر لب گفت:
«تو خیلی راحتی...»
جیمین لبخند زد.
«باید هم باشم.»
نینا چیزی نگفت.
فقط سعی کرد به پشت جیمین نگاه نکنه و بیشتر از این خجالت نکشه.
ولی هر بار اسب تکون میخورد، ناچار میشد خودش رو کمی بیشتر به جیمین نزدیک کنه.
و جیمین...
انگار عمداً چیزی نمیگفت.
همین بیشتر نینا رو خجالتزده میکرد
شب، جنگل رو کاملاً پوشونده بود.
نور ماه از بین شاخههای بلند رد میشد و مسیر باریک جلوی اسب رو روشن میکرد.
صدای قدمهای اسب تنها صدایی بود که بین درختها میپیچید.
نینا هنوز دستهاش رو دور کمر جیمین نگه داشته بود.
سعی میکرد زیاد بهش نزدیک نشه، ولی هر بار اسب روی سنگ یا ریشهای میرفت، ناخودآگاه خودش رو به جیمین میچسبوند.
بعد از چند دقیقه، با خجالت گفت:
«فکر کنم... این کار خیلی بدیه.»
جیمین کمی سرش رو برگردوند.
«کدوم کار؟»
«اینکه اینقدر بهت چسبیدم.»
جیمین لبخند کمرنگی زد.
«اگه نمیخوای بیفتی، نه.»
نینا زیر لب گفت:
«خیلی خونسردی.»
«تو به اندازهی کافی برای هردومون استرس داری.»
نینا خواست جوابش رو بده، ولی ناگهان اسب قدمش رو تندتر کرد.
نینا دوباره محکم جیمین رو گرفت.
چند لحظه بعد صدای خندهی کوتاه جیمین توی تاریکی پیچید.
نینا با حرص گفت:
«نخند!»
«باشه.»
ولی از لحنش معلوم بود اصلاً قصد نداره به این زودی خندهش رو متوقف کنه.
- ۱۳۴
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط