سناریو عشق بی پایان
---
###سناریوی ۱۰: خانه‌ی پروانه‌ها – اولین دیدار
**زمان:** یک هفته پس از سناریوی "قدمی به سوی آینده".
**مکان:** خانه‌ی خانوادگی میتسوری؛ یک خانه‌ی سنتی و دلباز با باغچه‌ای پر از گل‌های رنگارنگ.
اوبانای، با لباسی تمیز و مرتب که میتسوری برایش انتخاب کرده بود، کنار او در ورودی ایستاده بود. دلش مثل یک سنجاقک در سینه‌اش پر می‌زد. کابورومارو به دور گردنش پیچیده بود، انگار او هم حسِ این موقعیتِ حساس را درک کرده بود. میتسوری دستش را گرفت و فشار داد.
«آماده‌ای، اوبانای-سان؟» میتسوری با لبخندی که سعی می‌کرد اعتماد به نفسش را نشان دهد، پرسید.
اوبانای به سختی لب پایینش را گزید. «فکر کنم... تا جایی که بشه، آماده‌ام.»
همین که در را باز کردند، صدای گرم و پرانرژی مادر میتسوری بلند شد: «میتسوکی! بالاخره اومدی! وای، این باید...» مادرش که متوجه اوبانای شد، لبخندش پهن‌تر شد و به سمتشان آمد. «...اوبانای-سان باشی! چقدر ازت شنیدیم! خوش اومدی عزیزم!»
اوبانای که انتظار این استقبال گرم را نداشت، کمی عقب کشید و با صدایی گرفته گفت: «ممنونم... من... باعث زحمت شدم.»
پدر میتسوری هم از آشپزخانه بیرون آمد، مردی با چهره‌ای مهربان و دستانی کارکرده. «بیا تو، بیا تو! مهمان عزیز ما هستی! میتسوری خیلی ازت گفته. شنیدم که قهرمان بزرگی هستی.»
میتسوری با خوشحالی، اوبانای را به سمت پذیرایی هدایت کرد. خانه‌ی پر بود از خواهر و برادرها و بچه‌های خواهر و برادرها که با کنجکاوی به او نگاه می‌کردند. او احساس می‌کرد در مرکز توجه هزاران جفت چشم قرار گرفته است.
پدر میتسوری لیوانی چای تعارف کرد: «این چای مخصوص مادربزرگمه. می‌گن خاصیتش اینه که دلشوره رو کم می‌کنه.»
اوبانای با قدردانی لیوان را گرفت. «ممنونم.»
میتسوری کنارش نشست و دستش را دوباره گرفت. «می‌بینی؟ گفتم که خونواده‌ام فوق‌العاده‌ان!»
در طول بعدازظهر، اوبانای با سوالات مهربانانه‌ای احاطه شد. درباره‌ی کارش، درباره‌ی اینکه چطور با میتسوری آشنا شده (البته میتسوری بخش‌های خطرناک و تلخ را خیلی کوتاه کرد)، و اینکه چطور توانسته از پسِ همه‌ی این‌ها بربیاید. او با هر جواب، کمی راحت‌تر می‌شد. لبخندهای کوچک و اتفاقی میتسوری، مثل لنگری برای او عمل می‌کرد.
در یک لحظه، مادر میتسوری کنارش نشست و با لحنی بسیار صمیمی گفت: «می‌دونی اوبانای-سان، وقتی میتسوری از تو حرف می‌زد، چشم‌هاش یه جور دیگه برق می‌زد. ما هیچ‌وقت اونقدر خوشحالی رو تو چشم‌هاش ندیده بودیم. همین که تو بتونی این لبخند رو رو لب‌های دخترم بیاری، برای ما کافیه.»
اوبانای نگاهش را به میتسوری دوخت که با هیجان به حرف‌های مادرش گوش می‌داد. برای اولین بار، احساس کرد که شاید واقعاً جایی در این دنیای عادی، کنار این آدم‌های دوست‌داشتنی، برای او هم باشد.
پدرش اضافه کرد: «فقط حواست به دختر ما باشه. اون خیلی خاصه، اما دلش هم زود می‌شکنه. اگه ناراحتش کنی، ما همه با هم...» او با لبخندی شیطنت‌آمیز حرفش را تمام کرد.
اوبانای با جدیت (اما نه آن جدیتِ همیشه ترسناک) سر تکان داد: «خیالتون راحت باشه. من... من هرگز اجازه نمی‌دم میتسوری ناراحت بشه. اون... اون تمام زندگی منه.»
صدای "اوههههه" جمعی بلند شد و میتسوری از خجالت صورتش را بین دست‌هایش پنهان کرد، اما لبخندش گویای همه چیز بود. اوبانای، که تا همین چند وقت پیش فکر می‌کرد جایی در دنیای عادی ندارد، حالا در میان خانواده‌ی میتسوری، احساسِ تعلق می‌کرد.
---
ادامه دارد...
اگر بده کنسلش کنم
###سناریوی ۱۰: خانه‌ی پروانه‌ها – اولین دیدار
**زمان:** یک هفته پس از سناریوی "قدمی به سوی آینده".
**مکان:** خانه‌ی خانوادگی میتسوری؛ یک خانه‌ی سنتی و دلباز با باغچه‌ای پر از گل‌های رنگارنگ.
اوبانای، با لباسی تمیز و مرتب که میتسوری برایش انتخاب کرده بود، کنار او در ورودی ایستاده بود. دلش مثل یک سنجاقک در سینه‌اش پر می‌زد. کابورومارو به دور گردنش پیچیده بود، انگار او هم حسِ این موقعیتِ حساس را درک کرده بود. میتسوری دستش را گرفت و فشار داد.
«آماده‌ای، اوبانای-سان؟» میتسوری با لبخندی که سعی می‌کرد اعتماد به نفسش را نشان دهد، پرسید.
اوبانای به سختی لب پایینش را گزید. «فکر کنم... تا جایی که بشه، آماده‌ام.»
همین که در را باز کردند، صدای گرم و پرانرژی مادر میتسوری بلند شد: «میتسوکی! بالاخره اومدی! وای، این باید...» مادرش که متوجه اوبانای شد، لبخندش پهن‌تر شد و به سمتشان آمد. «...اوبانای-سان باشی! چقدر ازت شنیدیم! خوش اومدی عزیزم!»
اوبانای که انتظار این استقبال گرم را نداشت، کمی عقب کشید و با صدایی گرفته گفت: «ممنونم... من... باعث زحمت شدم.»
پدر میتسوری هم از آشپزخانه بیرون آمد، مردی با چهره‌ای مهربان و دستانی کارکرده. «بیا تو، بیا تو! مهمان عزیز ما هستی! میتسوری خیلی ازت گفته. شنیدم که قهرمان بزرگی هستی.»
میتسوری با خوشحالی، اوبانای را به سمت پذیرایی هدایت کرد. خانه‌ی پر بود از خواهر و برادرها و بچه‌های خواهر و برادرها که با کنجکاوی به او نگاه می‌کردند. او احساس می‌کرد در مرکز توجه هزاران جفت چشم قرار گرفته است.
پدر میتسوری لیوانی چای تعارف کرد: «این چای مخصوص مادربزرگمه. می‌گن خاصیتش اینه که دلشوره رو کم می‌کنه.»
اوبانای با قدردانی لیوان را گرفت. «ممنونم.»
میتسوری کنارش نشست و دستش را دوباره گرفت. «می‌بینی؟ گفتم که خونواده‌ام فوق‌العاده‌ان!»
در طول بعدازظهر، اوبانای با سوالات مهربانانه‌ای احاطه شد. درباره‌ی کارش، درباره‌ی اینکه چطور با میتسوری آشنا شده (البته میتسوری بخش‌های خطرناک و تلخ را خیلی کوتاه کرد)، و اینکه چطور توانسته از پسِ همه‌ی این‌ها بربیاید. او با هر جواب، کمی راحت‌تر می‌شد. لبخندهای کوچک و اتفاقی میتسوری، مثل لنگری برای او عمل می‌کرد.
در یک لحظه، مادر میتسوری کنارش نشست و با لحنی بسیار صمیمی گفت: «می‌دونی اوبانای-سان، وقتی میتسوری از تو حرف می‌زد، چشم‌هاش یه جور دیگه برق می‌زد. ما هیچ‌وقت اونقدر خوشحالی رو تو چشم‌هاش ندیده بودیم. همین که تو بتونی این لبخند رو رو لب‌های دخترم بیاری، برای ما کافیه.»
اوبانای نگاهش را به میتسوری دوخت که با هیجان به حرف‌های مادرش گوش می‌داد. برای اولین بار، احساس کرد که شاید واقعاً جایی در این دنیای عادی، کنار این آدم‌های دوست‌داشتنی، برای او هم باشد.
پدرش اضافه کرد: «فقط حواست به دختر ما باشه. اون خیلی خاصه، اما دلش هم زود می‌شکنه. اگه ناراحتش کنی، ما همه با هم...» او با لبخندی شیطنت‌آمیز حرفش را تمام کرد.
اوبانای با جدیت (اما نه آن جدیتِ همیشه ترسناک) سر تکان داد: «خیالتون راحت باشه. من... من هرگز اجازه نمی‌دم میتسوری ناراحت بشه. اون... اون تمام زندگی منه.»
صدای "اوههههه" جمعی بلند شد و میتسوری از خجالت صورتش را بین دست‌هایش پنهان کرد، اما لبخندش گویای همه چیز بود. اوبانای، که تا همین چند وقت پیش فکر می‌کرد جایی در دنیای عادی ندارد، حالا در میان خانواده‌ی میتسوری، احساسِ تعلق می‌کرد.
---
ادامه دارد...
اگر بده کنسلش کنم
- ۱.۶k
- ۰۱ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
