تکپارتی درخواستی؛عشق در بند قرارداد
عشق در بند قرارداد
نامجون با اخمی عمیق، نامهی وصیت پدربزرگش را روی میز کوبید. "این یه شوخیه، نه؟ من؟ ازدواج؟ اونم توی یه سال؟"
وکیل، با آرامش عینکش را روی بینیاش تنظیم کرد. "متأسفم، آقای کیم. ولی این یه شرط رسمیه. یا ازدواج میکنید، یا همهچیز رو از دست میدید."
در همان لحظه، در اتاق باز شد و دخترک، با لباس رسمی و پروندهای در دست وارد شد. "شنیدم که مشکل ازدواج دارید، آقای کیم."
نامجون با حیرت به او خیره شد. "و شما؟"
او لبخند کمرنگی زد. "من وکیلم. و راهحلی برای شما دارم."
او پیشنهاد کرد که ازدواج صوری داشته باشند. یک قرارداد محکم و دقیق، بدون هیچ احساسات اضافی. اما چیزی که هیچکدامشان نمیدانستند این بود که زندگی همیشه طبق برنامه پیش نمیرود.
ماهها بعد...
زندگی مشترکشان آرام بود. نامجون در کتابخانهی بزرگ خانه مینوشت و دخترک در دفتر کارش، مشغول پروندهها بود. ولی آن لحظات کوچک... مثل وقتی که با هم قهوه میخوردند، یا وقتی نامجون بیاختیار شعرهای عاشقانه مینوشت و دخترک پنهانی آنها را میخواند، باعث شد چیزی عمیقتر در دلشان جوانه بزند.
یک شب، نامجون با صدایی آرام گفت: "میدونی عجیبه؟ ما وانمود کردیم که زن و شوهر هستیم، ولی من دیگه نمیتونم وانمود کنم. من... واقعاً دوستت دارم."
دخترک چشمانش را بست. طبق قرارداد، اگه یکی از آنها عاشق میشد، دیگری میتوانست برای همیشه از زندگیاش خارج شود. او میدانست که اگر چیزی بگوید، شاید همهچیز خراب شود. پس فقط لبخندی زد و گفت: "شب بخیر، نامجون."
اما چند هفته بعد...
زمانی که نامجون متوجه شد دخترک غیبش زده، قلبش فرو ریخت. تمام شهر را گشت، تمام جاهایی که ممکن بود باشد را زیر پا گذاشت. و در نهایت، وقتی او را در همان کافهی همیشگیشان پیدا کرد، دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت.
نفسنفسزنان کنار میز نشست. "چرا رفتی؟ چرا هیچی نگفتی؟"
دخترک با بغضی که نمیتوانست پنهان کند، زمزمه کرد: "قرارمون این بود که وقتی عاشق بشیم، بریم. ترسیدم که اگه بمونم، یه روز همهچیز خراب بشه..."
نامجون دستش را گرفت. "اما من دیگه بدون تو نمیتونم. این یه بازی نبود. یه قرارداد نبود. اگه بریم، هیچوقت دوباره همو پیدا نمیکنیم. و من نمیخوام تو فقط یه خاطره باشی."
دخترک برای اولین بار اجازه داد اشکهایش جاری شوند. "منم عاشقتم، نامجون."
و برای اولین بار، قرارداد شکسته شد، اما عشقی واقعی جای آن را گرفت.
به قلم زویی٭
(ماهکای زویی، من دیگه ایده هام برای ازدواج اجباری به ته رسیده پس لطفا به تکپارتی های ازدواج اجباری جین و نامجون راضی باشین،با تشکر ✨)
نامجون با اخمی عمیق، نامهی وصیت پدربزرگش را روی میز کوبید. "این یه شوخیه، نه؟ من؟ ازدواج؟ اونم توی یه سال؟"
وکیل، با آرامش عینکش را روی بینیاش تنظیم کرد. "متأسفم، آقای کیم. ولی این یه شرط رسمیه. یا ازدواج میکنید، یا همهچیز رو از دست میدید."
در همان لحظه، در اتاق باز شد و دخترک، با لباس رسمی و پروندهای در دست وارد شد. "شنیدم که مشکل ازدواج دارید، آقای کیم."
نامجون با حیرت به او خیره شد. "و شما؟"
او لبخند کمرنگی زد. "من وکیلم. و راهحلی برای شما دارم."
او پیشنهاد کرد که ازدواج صوری داشته باشند. یک قرارداد محکم و دقیق، بدون هیچ احساسات اضافی. اما چیزی که هیچکدامشان نمیدانستند این بود که زندگی همیشه طبق برنامه پیش نمیرود.
ماهها بعد...
زندگی مشترکشان آرام بود. نامجون در کتابخانهی بزرگ خانه مینوشت و دخترک در دفتر کارش، مشغول پروندهها بود. ولی آن لحظات کوچک... مثل وقتی که با هم قهوه میخوردند، یا وقتی نامجون بیاختیار شعرهای عاشقانه مینوشت و دخترک پنهانی آنها را میخواند، باعث شد چیزی عمیقتر در دلشان جوانه بزند.
یک شب، نامجون با صدایی آرام گفت: "میدونی عجیبه؟ ما وانمود کردیم که زن و شوهر هستیم، ولی من دیگه نمیتونم وانمود کنم. من... واقعاً دوستت دارم."
دخترک چشمانش را بست. طبق قرارداد، اگه یکی از آنها عاشق میشد، دیگری میتوانست برای همیشه از زندگیاش خارج شود. او میدانست که اگر چیزی بگوید، شاید همهچیز خراب شود. پس فقط لبخندی زد و گفت: "شب بخیر، نامجون."
اما چند هفته بعد...
زمانی که نامجون متوجه شد دخترک غیبش زده، قلبش فرو ریخت. تمام شهر را گشت، تمام جاهایی که ممکن بود باشد را زیر پا گذاشت. و در نهایت، وقتی او را در همان کافهی همیشگیشان پیدا کرد، دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت.
نفسنفسزنان کنار میز نشست. "چرا رفتی؟ چرا هیچی نگفتی؟"
دخترک با بغضی که نمیتوانست پنهان کند، زمزمه کرد: "قرارمون این بود که وقتی عاشق بشیم، بریم. ترسیدم که اگه بمونم، یه روز همهچیز خراب بشه..."
نامجون دستش را گرفت. "اما من دیگه بدون تو نمیتونم. این یه بازی نبود. یه قرارداد نبود. اگه بریم، هیچوقت دوباره همو پیدا نمیکنیم. و من نمیخوام تو فقط یه خاطره باشی."
دخترک برای اولین بار اجازه داد اشکهایش جاری شوند. "منم عاشقتم، نامجون."
و برای اولین بار، قرارداد شکسته شد، اما عشقی واقعی جای آن را گرفت.
به قلم زویی٭
(ماهکای زویی، من دیگه ایده هام برای ازدواج اجباری به ته رسیده پس لطفا به تکپارتی های ازدواج اجباری جین و نامجون راضی باشین،با تشکر ✨)
- ۱۸.۱k
- ۰۸ فروردین ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط