چند دقیقه بعد، آرون از اتاق بیرون رفت تا برای خواهرش آب ب
چند دقیقه بعد، آرون از اتاق بیرون رفت تا برای خواهرش آب بیاورد.
کایزن تنها ماند.
آرام دست ملیسا را گرفت.
ـ تو واقعاً تمام این سالها اینقدر تنها بودی؟
ملیسا در خواب تکان کوچکی خورد.
ـ عمو... منم میخوام...
صدای ضعیفش در سکوت اتاق گم شد.
کایزن نفسش را حبس کرد.
ملیسا دوباره زمزمه کرد:
ـ منم... منم دختر خوبیام...
اشک از گوشهی چشم بستهاش لغزید و روی بالش افتاد.
کایزن خشکش زد.
ملیسا هنوز خواب بود. انگار به سالها قبل برگشته بود؛ به همان دختر کوچکی که نقاشیاش را در دست گرفته بود و منتظر بود کسی به او نگاه کند.
ـ منم میتونم خوب باشم... فقط یه بار منو هم بغل کن...
کایزن سرش را پایین انداخت.
دست ملیسا را میان هر دو دستش گرفت، مراقب بود بیدارش نکند.
ـ ملیسا...
صدایش آنقدر آرام بود که بهسختی شنیده میشد.
ـ تو لازم نیست برای دوستداشتنی بودن کاری بکنی.
اما ملیسا نمیشنید.
هنوز در خواب، با همان قلب کوچکی که سالها منتظر محبت مانده بود، اشک میریخت.
کایزن برای اولین بار احساس کرد هیچ حرفی نمیتواند آن همه سال تنهایی را جبران کند.
نمیتوانست گذشتهاش را تغییر دهد. نمیتوانست به آن دختر ششساله برگردد و نقاشیاش را از دستهای کوچکش بگیرد.
اما میتوانست همینجا بماند.
آرام دستش را روی دست ملیسا گذاشت و زیر لب گفت:
ـ کاش اون روزها یکی بهت میگفت که از همون اول کافی بودی...
اشک خودش هم بیصدا روی گونهاش لغزید.
درست همان لحظه، ملیسا در خواب انگشتانش را دور دست او بست.
مثل کودکی که بعد از سالها انتظار، بالاخره در تاریکی دست کسی را پیدا کرده باشد.
کایزن دستش را رها نکرد.
حتی وقتی مادر ملیسا برگشت و او را با چشمهای سرخ دید، چیزی نپرسید.
فقط آرام پتو را روی دخترش مرتب کرد و کنار تخت ایستاد.
و کایزن، همچنان دست ملیسا را در دست داشت؛ مراقب دختری که تمام کودکیاش را صرف این کرده بود که کسی انتخابش کند، بیآنکه بداند از همان ابتدا سزاوار محبت بود.
کایزن تنها ماند.
آرام دست ملیسا را گرفت.
ـ تو واقعاً تمام این سالها اینقدر تنها بودی؟
ملیسا در خواب تکان کوچکی خورد.
ـ عمو... منم میخوام...
صدای ضعیفش در سکوت اتاق گم شد.
کایزن نفسش را حبس کرد.
ملیسا دوباره زمزمه کرد:
ـ منم... منم دختر خوبیام...
اشک از گوشهی چشم بستهاش لغزید و روی بالش افتاد.
کایزن خشکش زد.
ملیسا هنوز خواب بود. انگار به سالها قبل برگشته بود؛ به همان دختر کوچکی که نقاشیاش را در دست گرفته بود و منتظر بود کسی به او نگاه کند.
ـ منم میتونم خوب باشم... فقط یه بار منو هم بغل کن...
کایزن سرش را پایین انداخت.
دست ملیسا را میان هر دو دستش گرفت، مراقب بود بیدارش نکند.
ـ ملیسا...
صدایش آنقدر آرام بود که بهسختی شنیده میشد.
ـ تو لازم نیست برای دوستداشتنی بودن کاری بکنی.
اما ملیسا نمیشنید.
هنوز در خواب، با همان قلب کوچکی که سالها منتظر محبت مانده بود، اشک میریخت.
کایزن برای اولین بار احساس کرد هیچ حرفی نمیتواند آن همه سال تنهایی را جبران کند.
نمیتوانست گذشتهاش را تغییر دهد. نمیتوانست به آن دختر ششساله برگردد و نقاشیاش را از دستهای کوچکش بگیرد.
اما میتوانست همینجا بماند.
آرام دستش را روی دست ملیسا گذاشت و زیر لب گفت:
ـ کاش اون روزها یکی بهت میگفت که از همون اول کافی بودی...
اشک خودش هم بیصدا روی گونهاش لغزید.
درست همان لحظه، ملیسا در خواب انگشتانش را دور دست او بست.
مثل کودکی که بعد از سالها انتظار، بالاخره در تاریکی دست کسی را پیدا کرده باشد.
کایزن دستش را رها نکرد.
حتی وقتی مادر ملیسا برگشت و او را با چشمهای سرخ دید، چیزی نپرسید.
فقط آرام پتو را روی دخترش مرتب کرد و کنار تخت ایستاد.
و کایزن، همچنان دست ملیسا را در دست داشت؛ مراقب دختری که تمام کودکیاش را صرف این کرده بود که کسی انتخابش کند، بیآنکه بداند از همان ابتدا سزاوار محبت بود.
- ۲۲
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط