متاسفانه بقیه اش جا نمیشد..p1

اسب های بیچاره ی نگون بخت هنوز از فرط رنجش و سوزش آن تازیانه ها و ترکه ها به خود میلولیدند و شیهه میکشیدند و تا سر برمیخاستند تا گلایه ای از تقلاهای بی نتیجه در گل و شُل خون بر برّ خیابان سنگ فرش شده کند،تو گویی که بشکه ای از شراب قرمز از گاری بیافتد و چوب های زهوار در رفته اش بشکنند و قیر قرمز شراب را چون رودی خروشان بر جوب خیابان تشنه لبان جازی سازد، ضربه ای دیگر بالا میرفت و بر تن کوفته ای باز میکوفت وباز میکوفت و باز اسب ها شیهه میکشیدند که بیش صدای ناله ی بقرنج مرد و جیغ شکسته ی زنان بود که در بهبه ی سکوت هنوز صفیر و نهیب،در گوش فضای باز این لجنزار اجساد و بدن های بی جان که با حاله ای از ابر های تعفن انگیز و تهوع آور احاطه شده بود و نفس های بی رمق اسب های خسته بر آن می افزود تو گویی که بازدم پرّه های گشاده ی بینی هایشان آن مه لغزان را که خرمان خرمان نزدیک میشد و هربار بخشی دیگر از آنجا را میبلعید تجدد بخش بخار متعفن آن‌اجساد بود،می پیچید و هر گوش ناشنوایی را کر میساخت و بعد از بوسه ی تلخش سراغ دیگری میرفت؛باشد که این را تا ابد رازی کنند در پشت پرده های ان روح های انگ زده که کارهایی بدتر کرده و دروغ های مصلحتی بیش از اعداد و ارقام انگشت شمار گفتند! جاده ی ناهموار تن را می آزرد و اسبان را می ایستادند تو گویی که ایستادن در سردخانه ی رایگان،مجال را تازه میکرد و روح در ان جانِ بیجان میدمید،باری این دروغی دیگر بود که با هربار کوفتن تیغه ی تیز شلاق چرمی که در آن هوای بیمار که جزام هم از ان بعید دیده نمیشد و چرم را هم چون اسیدی میپوساند سرعتی حاصل میشد و سبقتی نا چیز‌میگرفت ،برخود میبافت تا چشم از ان جاده ی ناهموار بردارد و وجدان خاموش را بیدار نکرده بر گوشه ای براند و بر زنجیری محدود سازد مبادا که عقل را پس بزند و احساسش را بیدار کند که بیخ و بُن ماجرا را تعویق اندازد و از سایه ها تردید سازد گزاف گویی کند و بهانه تراشی تا از انچه میپرسند تفره برود.باد لغزشی کرد و مه را با شجاعت تازه دمیده شده به جلو هل داد تا اورا نیز همانطور که موج موجان جلو میخزید در برگیرد.لرزشی بر تنش دوید و از پاهایش خارج شد تو گویی که به اسبان رسیده باشد انان راهم با بی قراری لرزاند و ناله بر حنجره هایشان انداخت که در سوسوی باد گم‌میشد اما صاحب الامور را را از گله ی اسبان که تقلا کنان سم بر اجساد می نهادند و بر هیچ خود را استوار می ساختند،به خوبی اگاه می ساخت که با این اوصاف اسفناک بر هیچ نمیشد باور کرد مگر بر آنچه میدید و مه هم ترسیده به عقب نمیکشید تا راه را بر او بگشاید و اورا بر انچه باید میگرفت و به انجا که باید میرفت برساند و بخت همچنان بر سوی بد ماجرا مصمم پا نهاده بود و نمیکشید!
دیدگاه ها (۰)

انسان متحیر در ستایش جزئیات این جهان هستی است..متحیر از ؛تفا...

HATE TO LOVEژانر:سلطنتی/ازدواج اجباری/کمی اکشنشخصیت های اصلی...

نقدی بر مجموعه‌ی «مرد 3000 چهره»

گاهی بعضی چیزها فقط یک ظاهر نیستند؛پشت هر انتخاب، حرفی از با...

رمان تاجی از سوءتفاهم

✦ اولین گناه ✦فصل دهم: فرود---آن شب، وقتی کاساندرا روی تخت خ...

007-پنهان در مه - پارت ۸۵

بازم سکوت. کامیل قسم خورده بود که لب از لب باز نکنه. اگر امش...

دلبر رئیس

پارت اول._*بی گناهان*_

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط