### 🖤 **Part 6: اتاقِ فرمان، حصارِ تنبیه**
### 🖤 **Part 6: اتاقِ فرمان، حصارِ تنبیه**
فشارِ انگشتانش روی چانهام هنوز میسوخت. قبل از اینکه فرصت کنم حتی کلمهای برای دفاع از خودم پیدا کنم، دستِ آزادش مچِ دستم را چنگ زد و با خشونت مرا به دنبالِ خودش کشاند.
سرعتِ قدمهایش آنقدر زیاد بود که پاهایم روی سنگفرشِ راهروهای طولانی و نیمهتاریکِ عمارت سکسکه میکرد. خدمتکارها و نگهبانها با دیدنِ چهرهی طوفانی و قدمهای خشمگینِ تهیونگ، بلافاصله سر به زیر میانداختند و به دیوار میچسبیدند؛ هیچکس جرات نداشت حتی نفس بکشد، چه برسد به اینکه نگاهی به سمتِ ما بیندازد.
از چند راهرو گذشتیم تا اینکه درِ بزرگِ چوبیِ اتاقِ شخصیاش با ضربهی محکمِ دستِ او باز شد.
به محض اینکه وارد شدیم، در با صدای بلند و وحشتناکی پشت سر مان قفل شد.
اتاق، دنیایی جدا از مهمانیِ بیرون بود؛ تاریک، سرد، با بوی تندِ عطرِ مردانه، تنباکو و چرمِ سیاه.
تهیونگ مرا به سمتِ وسطِ اتاق پرت کرد. تعادلم را از دست دادم و روی فرشِ ضخیمِ کفِ اتاق افتادم. قبل از اینکه بتوانم روی زانوهایم بلند شوم، سایهی سنگیناش روی سرم خیمه زد.
او با قدمهای آهسته و شمرده نزدیک شد، کتِ تیرهاش را از تن درآورد و روی مبلِ چرمی انداخت. آستینهای پیراهنش را تا آرنج بالا زد و با نگاهی که هیچ نقطهی امیدی در آن دیده نمیشد، بالای سرم ایستاد.
«فکر کردی اونجا چی داشتی بهش ثابت میکردی، النا؟» صدایش بم، خشدار و به شدت تهدیدآمیز بود. «اینکه میتونی پشتِ سرِ من با دشمنهام معامله کنی؟ اینکه کلماتی که بهت گفتم رو بادِ هوا فرض کردی؟»
با زحمت روی زانو ایستادم، لبِ پایینیام را از ترسِ پنهان اما با غروری لرزان گاز گرفتم: «من باهاش معامله نکردم! اون خودش اومد و...»
تهیونگ ناگهان خم شد و بازوهایم را گرفت؛ با یک حرکتِ محکم مرا از جا بلند کرد و به دیوارِ پشتی چسباند. این بار فاصلهمان صفر بود. میتوانستم حرارتِ تنفسِ تند و آتشینش را روی صورتم حس کنم.
«سکوت کن!» غرید، طوری که دیوارِ پشت سرم لرزید. «توی این عمارت، هر کلمهای که از دهنِ بقیه خارج میشه، هر نگاهی که بهت میندازن، یعنی خطر. اما تو... عمداً داری آتیش بازی میکنی. و تنبیهِ کسی که با آتیش بازی میکنه، سوختنه.»
دستش را بالا آورد و انگشتانِ کشیدهاش را به آرامی روی گونهام کشید؛ لمسی که برخلافِ ظاهرِ خشنش، پوستِ صورتم را به آتش کشید. از سردیِ انگشتانش تا مغزِ استخوانم تیر کشید.
«امشب باید یاد بگیری که به چه کسی تعلق داری.» تهیونگ لبهایش را به گوشم نزدیک کرد؛ صدایی مثل زمزمهی مرگ توی سرم پیچید: «تو حق نداری به کسی لبخند بزنی، حق نداری با کسی حرف بزنی، و حتی حق نداری بدونِ اجازهی من نفس بکشی. این بهای بیاحتیاطیته...»
قلبم زیرِ این همه فشار و مالکیتِ بیمارگونه داشت از قفسه سینه بیرون میزد. نه راهِ پیش داشتم و نه راهِ پس؛ توی حصارِ بازوهای مردی گیر افتاده بودم که همزمان هم نجاتدهندهام بود و هم سیاهترین کابوسم.
***
**[پایان پارت ششم]**
***
سوگند صیادی....! 🖤😔🥀😭
۳۰ لایک🖤🥀
۵ بازنشر🖤🥀
فشارِ انگشتانش روی چانهام هنوز میسوخت. قبل از اینکه فرصت کنم حتی کلمهای برای دفاع از خودم پیدا کنم، دستِ آزادش مچِ دستم را چنگ زد و با خشونت مرا به دنبالِ خودش کشاند.
سرعتِ قدمهایش آنقدر زیاد بود که پاهایم روی سنگفرشِ راهروهای طولانی و نیمهتاریکِ عمارت سکسکه میکرد. خدمتکارها و نگهبانها با دیدنِ چهرهی طوفانی و قدمهای خشمگینِ تهیونگ، بلافاصله سر به زیر میانداختند و به دیوار میچسبیدند؛ هیچکس جرات نداشت حتی نفس بکشد، چه برسد به اینکه نگاهی به سمتِ ما بیندازد.
از چند راهرو گذشتیم تا اینکه درِ بزرگِ چوبیِ اتاقِ شخصیاش با ضربهی محکمِ دستِ او باز شد.
به محض اینکه وارد شدیم، در با صدای بلند و وحشتناکی پشت سر مان قفل شد.
اتاق، دنیایی جدا از مهمانیِ بیرون بود؛ تاریک، سرد، با بوی تندِ عطرِ مردانه، تنباکو و چرمِ سیاه.
تهیونگ مرا به سمتِ وسطِ اتاق پرت کرد. تعادلم را از دست دادم و روی فرشِ ضخیمِ کفِ اتاق افتادم. قبل از اینکه بتوانم روی زانوهایم بلند شوم، سایهی سنگیناش روی سرم خیمه زد.
او با قدمهای آهسته و شمرده نزدیک شد، کتِ تیرهاش را از تن درآورد و روی مبلِ چرمی انداخت. آستینهای پیراهنش را تا آرنج بالا زد و با نگاهی که هیچ نقطهی امیدی در آن دیده نمیشد، بالای سرم ایستاد.
«فکر کردی اونجا چی داشتی بهش ثابت میکردی، النا؟» صدایش بم، خشدار و به شدت تهدیدآمیز بود. «اینکه میتونی پشتِ سرِ من با دشمنهام معامله کنی؟ اینکه کلماتی که بهت گفتم رو بادِ هوا فرض کردی؟»
با زحمت روی زانو ایستادم، لبِ پایینیام را از ترسِ پنهان اما با غروری لرزان گاز گرفتم: «من باهاش معامله نکردم! اون خودش اومد و...»
تهیونگ ناگهان خم شد و بازوهایم را گرفت؛ با یک حرکتِ محکم مرا از جا بلند کرد و به دیوارِ پشتی چسباند. این بار فاصلهمان صفر بود. میتوانستم حرارتِ تنفسِ تند و آتشینش را روی صورتم حس کنم.
«سکوت کن!» غرید، طوری که دیوارِ پشت سرم لرزید. «توی این عمارت، هر کلمهای که از دهنِ بقیه خارج میشه، هر نگاهی که بهت میندازن، یعنی خطر. اما تو... عمداً داری آتیش بازی میکنی. و تنبیهِ کسی که با آتیش بازی میکنه، سوختنه.»
دستش را بالا آورد و انگشتانِ کشیدهاش را به آرامی روی گونهام کشید؛ لمسی که برخلافِ ظاهرِ خشنش، پوستِ صورتم را به آتش کشید. از سردیِ انگشتانش تا مغزِ استخوانم تیر کشید.
«امشب باید یاد بگیری که به چه کسی تعلق داری.» تهیونگ لبهایش را به گوشم نزدیک کرد؛ صدایی مثل زمزمهی مرگ توی سرم پیچید: «تو حق نداری به کسی لبخند بزنی، حق نداری با کسی حرف بزنی، و حتی حق نداری بدونِ اجازهی من نفس بکشی. این بهای بیاحتیاطیته...»
قلبم زیرِ این همه فشار و مالکیتِ بیمارگونه داشت از قفسه سینه بیرون میزد. نه راهِ پیش داشتم و نه راهِ پس؛ توی حصارِ بازوهای مردی گیر افتاده بودم که همزمان هم نجاتدهندهام بود و هم سیاهترین کابوسم.
***
**[پایان پارت ششم]**
***
سوگند صیادی....! 🖤😔🥀😭
۳۰ لایک🖤🥀
۵ بازنشر🖤🥀
- ۹۶
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط