Why Did I Fall in Love with You?
Why Did I Fall in Love with You?
P⁴⁷ | The End of the Past
View: Jungkook
چهار سال گذشته بود...
جونگکوک دیگه اون مرد بیرحم و سرد سابق نبود. حالا یه همسر داشت و یه پسر چهار ساله که تمام دنیای زندگیش بود.
اما هنوز یه پروندهی ناتمام داشت؛ پدرش.
مردی که سالها قبل مادرش رو ازش گرفته بود و زندگیش رو به جهنم تبدیل کرده بود.
اون شب بالاخره پیداش کرد.
پدرش در انبار قدیمی نشسته بود.
پدر: بالاخره اومدی پسرم؟
جونگکوک: دیگه پسر تو نیستم.
پدرش خندید.
پدر: هنوزم فکر میکنی میتونی گذشته رو تغییر بدی؟
جونگکوک: نه... ولی میتونم کاری کنم دیگه آیندهای برای خراب کردن نداشته باشی.
بعد از سالها دشمنی، درگیری کوتاهی بینشون اتفاق افتاد. در نهایت پدرش در همان انبار جانش را از دست داد.
جونگکوک چند لحظه به مردی نگاه کرد که تمام عمرش ازش متنفر بود.
بالاخره تموم شده بود.
وقتی به خونه برگشت، صدای کوچیکی از داخل پذیرایی شنید.
پسرش: بابااااا!
جونگکوک خم شد و پسرش رو بغل کرد.
_سلام مرد کوچولوی من!
پسرش: کجا بودی؟ مامان گفت دیر میای!
جونگکوک لبخند زد.
_یه کار مهم داشتم، ولی دیگه تموم شد.
از اون طرف دوهی با لبخند نگاهشون میکرد.
شاید برای اولین بار بعد از سالها، جونگکوک احساس میکرد واقعاً آزاد شده.
Why Did I Fall in Love with You?
P⁴⁸ | My Forever
View: Jungkook
ساعت نزدیک دو شب بود.
پسر کوچولوشون روی مبل خوابش برده بود و دوهی کنارش نشسته بود. جونگکوک آروم جلو رفت و پسرش رو بغل کرد.
دوهی: خوابش برد؟
_آره... امروز خیلی خسته شده.
جونگکوک پسرش رو به اتاق برد، روی تخت گذاشت و پتو رو روش کشید.
چند لحظه به صورت کوچیکش نگاه کرد.
_کاش بچگی منم اینقدر قشنگ بود...
وقتی به اتاق برگشت، دوهی کنار پنجره ایستاده بود.
+کوک؟
_هوم؟
+تموم شد؟
جونگکوک چند ثانیه سکوت کرد.
_آره عزیزم... بالاخره تموم شد.
دوهی نزدیکش شد و دستش رو گرفت.
+دیگه مجبور نیستی با گذشتهات بجنگی.
جونگکوک سرش رو پایین انداخت.
_میدونی چیه؟ من همیشه فکر میکردم اگه یه روز انتقامم رو بگیرم، خوشحالترین آدم دنیا میشم.
+پس چرا ناراحتی؟
_چون مادرم نیست که بهش بگم بالاخره تموم شد...
دوهی دستش رو محکمتر گرفت.
+شاید نتونه صداتو بشنوه، ولی تو بالاخره تونستی زندگیای رو بسازی که حقش بود داشته باشی.
جونگکوک چشمهاش رو بست و دوهی رو در آغوش گرفت.
_ممنون که وقتی حتی خودمم نمیتونستم خودمو تحمل کنم، کنارم موندی.
+من قرار نبود فقط روزای خوبت کنارت باشم.
جونگکوک پیشونیش رو بوسید.
_دوستت دارم، لی دوهی.
+من بیشتر.
_غیرممکنه.
هر دو خندیدن.
چند دقیقه بعد صدای کوچیکی از اتاق بچه اومد.
پسرشون: مامان... بابا...
هر دو به سمت اتاق رفتن.
پسر کوچولو با چشمهای خوابآلود دستهاش رو به سمتشون دراز کرد.
پسرشون: بغلم کنید...
جونگکوک و دوهی کنارش دراز کشیدن و کوچولوشون رو بین خودشون جا دادن.
پسرشون: بابا؟
_جان بابا؟
پسرشون: همیشه پیشم میمونی؟
جونگکوک چند لحظه بهش نگاه کرد.
بعد دست کوچیکش رو بوسید.
_تا وقتی نفس میکشم، همیشه کنارت میمونم.
دوهی سرش رو روی شونهی جونگکوک گذاشت.
اون شب جونگکوک به سقف خیره شده بود.
به گذشتهای که نمیتونست تغییرش بده... به مادری که دیگه نداشت... به زنی که کنارش بود... و به پسری که تمام آیندهاش بود.
سالها پیش، فکر میکرد سرنوشتش فقط تاریکیه.
اما حالا میدونست:
گاهی زندگی بعد از تمام دردها، دوباره شروع میشه.
THE END.
و اینبار، جونگکوک چیزی برای از دست دادن نداشت؛ چون بالاخره چیزی برای زندگی کردن پیدا کرده بود. ♡
P⁴⁷ | The End of the Past
View: Jungkook
چهار سال گذشته بود...
جونگکوک دیگه اون مرد بیرحم و سرد سابق نبود. حالا یه همسر داشت و یه پسر چهار ساله که تمام دنیای زندگیش بود.
اما هنوز یه پروندهی ناتمام داشت؛ پدرش.
مردی که سالها قبل مادرش رو ازش گرفته بود و زندگیش رو به جهنم تبدیل کرده بود.
اون شب بالاخره پیداش کرد.
پدرش در انبار قدیمی نشسته بود.
پدر: بالاخره اومدی پسرم؟
جونگکوک: دیگه پسر تو نیستم.
پدرش خندید.
پدر: هنوزم فکر میکنی میتونی گذشته رو تغییر بدی؟
جونگکوک: نه... ولی میتونم کاری کنم دیگه آیندهای برای خراب کردن نداشته باشی.
بعد از سالها دشمنی، درگیری کوتاهی بینشون اتفاق افتاد. در نهایت پدرش در همان انبار جانش را از دست داد.
جونگکوک چند لحظه به مردی نگاه کرد که تمام عمرش ازش متنفر بود.
بالاخره تموم شده بود.
وقتی به خونه برگشت، صدای کوچیکی از داخل پذیرایی شنید.
پسرش: بابااااا!
جونگکوک خم شد و پسرش رو بغل کرد.
_سلام مرد کوچولوی من!
پسرش: کجا بودی؟ مامان گفت دیر میای!
جونگکوک لبخند زد.
_یه کار مهم داشتم، ولی دیگه تموم شد.
از اون طرف دوهی با لبخند نگاهشون میکرد.
شاید برای اولین بار بعد از سالها، جونگکوک احساس میکرد واقعاً آزاد شده.
Why Did I Fall in Love with You?
P⁴⁸ | My Forever
View: Jungkook
ساعت نزدیک دو شب بود.
پسر کوچولوشون روی مبل خوابش برده بود و دوهی کنارش نشسته بود. جونگکوک آروم جلو رفت و پسرش رو بغل کرد.
دوهی: خوابش برد؟
_آره... امروز خیلی خسته شده.
جونگکوک پسرش رو به اتاق برد، روی تخت گذاشت و پتو رو روش کشید.
چند لحظه به صورت کوچیکش نگاه کرد.
_کاش بچگی منم اینقدر قشنگ بود...
وقتی به اتاق برگشت، دوهی کنار پنجره ایستاده بود.
+کوک؟
_هوم؟
+تموم شد؟
جونگکوک چند ثانیه سکوت کرد.
_آره عزیزم... بالاخره تموم شد.
دوهی نزدیکش شد و دستش رو گرفت.
+دیگه مجبور نیستی با گذشتهات بجنگی.
جونگکوک سرش رو پایین انداخت.
_میدونی چیه؟ من همیشه فکر میکردم اگه یه روز انتقامم رو بگیرم، خوشحالترین آدم دنیا میشم.
+پس چرا ناراحتی؟
_چون مادرم نیست که بهش بگم بالاخره تموم شد...
دوهی دستش رو محکمتر گرفت.
+شاید نتونه صداتو بشنوه، ولی تو بالاخره تونستی زندگیای رو بسازی که حقش بود داشته باشی.
جونگکوک چشمهاش رو بست و دوهی رو در آغوش گرفت.
_ممنون که وقتی حتی خودمم نمیتونستم خودمو تحمل کنم، کنارم موندی.
+من قرار نبود فقط روزای خوبت کنارت باشم.
جونگکوک پیشونیش رو بوسید.
_دوستت دارم، لی دوهی.
+من بیشتر.
_غیرممکنه.
هر دو خندیدن.
چند دقیقه بعد صدای کوچیکی از اتاق بچه اومد.
پسرشون: مامان... بابا...
هر دو به سمت اتاق رفتن.
پسر کوچولو با چشمهای خوابآلود دستهاش رو به سمتشون دراز کرد.
پسرشون: بغلم کنید...
جونگکوک و دوهی کنارش دراز کشیدن و کوچولوشون رو بین خودشون جا دادن.
پسرشون: بابا؟
_جان بابا؟
پسرشون: همیشه پیشم میمونی؟
جونگکوک چند لحظه بهش نگاه کرد.
بعد دست کوچیکش رو بوسید.
_تا وقتی نفس میکشم، همیشه کنارت میمونم.
دوهی سرش رو روی شونهی جونگکوک گذاشت.
اون شب جونگکوک به سقف خیره شده بود.
به گذشتهای که نمیتونست تغییرش بده... به مادری که دیگه نداشت... به زنی که کنارش بود... و به پسری که تمام آیندهاش بود.
سالها پیش، فکر میکرد سرنوشتش فقط تاریکیه.
اما حالا میدونست:
گاهی زندگی بعد از تمام دردها، دوباره شروع میشه.
THE END.
و اینبار، جونگکوک چیزی برای از دست دادن نداشت؛ چون بالاخره چیزی برای زندگی کردن پیدا کرده بود. ♡
- ۳۱۴
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط